Εκείνες οι μουτζούρες
κι οι βρισιές

η άγονη θλίψη
κι ο ανόρεκτος θυμός

στα περιθώρια
των σχολικών μας βιβλίων

είναι ίσως η μοναδική
φορά που είπαμε την αλήθεια.

Α, πως ανοίγεις τα πόδια σου και το μάτι σου λάμπει
Β και Φ, βυζιά και κωλομέρια παράταξε εμπρός μου
Ι, κι όλο να μου ψηλώνει η καύλα
Υ, Χ, κάθε σου κίνηση σαν μου φωνάζει έλα
Δ,Ο, Ρ, όλες οι τρύπες σου πυρωμένες μαρτυράν
Γ, Ζ, Σ, Τ, πως κι έτσι κι αλλιώς δικός σου θα γίνω
Ε και Ξ, σφιχτά όπως γινόμαστε ένα
Λ, Π, άνοιξε μωρό μου ολάκερη μια πόρτα
Ω, κι άσε με να μπω και κράτησε με εκεί
Θ, μέσα σου να βλαστήσω.

Πολύτιμος ο ήχος
μιας πόλης
πάνω κάτω Παπαστράτου
σκόρπια αμάξια
νεαρά ζευγάρια με μωρά
ένας ακόμη μόνος
περπατά
μια Κυριακή απόγευμα
μετά από χρόνια
όταν οι βιτρίνες πια
των καταστημάτων
ανταγωνίζονται επάξια
τα μπαρ
και την καρδιά σου
στη σιωπή.

Έπρεπε πάση θυσία να βρω μια αίσθηση λιγότερη από μένα
που να χωρά τον κόσμο απ’ την αρχή ως το τέλος του.
Κάθε ήχος αναμασούσε ονόματα, κάθε πρόσωπο απελευθέρωνε την λήθη.
Κάθε λόγος ήταν μια διαφάνεια γύρω απ’ τον χρόνο.
Ο άνεμος ξεπάστρευε την έλλειψη, τον ήλιο, το φεγγάρι.
Έπρεπε πάση θυσία να βρω μια αίσθηση μεγαλύτερη από μένα
που θα κατέστρεφε τον κόσμο απ’ την αρχή ως το τέλος του.
Κάθε βήμα εξαπέλυε στρατιές φονιάδων και ηρώων στην αναζήτησή μου.

Τεχνητά δάκρυα, σερβιέτες, στοματικά διαλύματα, φάρμακα, φάρμακα, φάρμακα.
Πρέπει να μετατρέπομαι σε κάποιο είδος φεμινιστή.
Όχι άσχημα για το γουρούνι που είμαι.

scan472

Σας ευχαριστώ όλους και όλες όσους ήμασταν εδώ, Vasilis, nefelor, Δημήτρη Τρωαδίτη, Chris Pinturicchio, Ksts Pxrs, sweet jane που είσαι;, sidelik_2, kiriaki, kleovis, Βεατρίκη Α να είσαι καλά, 42;, κομπάρσε, Χρήστο από Σινιάλο, Φόρη, Μήτσο, Αντώνη, Παρθένα και όλους όσους ακόμη.

Κάποτε θα φτάσουμε.

Καλή χρονιά!

Όπως εκείνα τα ποιήματα που προσπαθούν να σε πείσουν
πως γράφτηκαν από ανθρώπους για ανθρώπους.
Όπως εκείνα τα φώτα που προσπαθούν να σε πείσουν
πως υπάρχει κάτι που αξίζει να φανερωθεί.
Όπως εκείνα τα χαμόγελα που προσπαθούν να σε πείσουν
πως καμία αλήθεια δεν είναι αρκετή.
Όπως εκείνα τα σπίτια που προσπαθούν να σε πείσουν
πως η έρημος είναι ο τόπος των ονείρων.
Έτσι πάντα θα αποτυγχάνει η αγάπη.
Επειδή σε αγαπώ. Κι εσύ το ίδιο.

Το πρώτο μάθημα είναι η απέχθεια για το μάθημα
όταν ο πρώτος δάσκαλος είναι κι ο τελευταίος.
Από κει και πέρα είναι πολύ πιο μακριά οτιδήποτε αγγίζεις
από ότι ο πόνος του αποχωρισμού από τα πάντα.
Το τελευταίο μάθημα είναι μια άδεια αίθουσα
με σένα στον ρόλο του δασκάλου.

τσακίστε τους nazi

Έχω ένα παιδί 14 μηνών. Μια μέρα έπειτα από πολλές ώρες μονάχος μαζί του, σαν να μην άντεχα άλλο τα χρόνια που έρχονται και θέλοντας να φανώ ειλικρινής και γενναίος απέναντί του ξεστόμισα, μωρό μου, ο κόσμος αυτός είναι μια αηδία που μπορείς να αγοράσεις όσο θες. Μαμ, μαμ, μου απάντησε αυτός. Περίπου, δηλαδή, ότι θα έλεγε κι ο καθένας μας.

 

Με αυτά και με αυτά σε έκανα πάλι να κλάψεις.
Αν μονάχα καταλάβαινες πως αυτά τα μάτια δεν είναι δικά σου.
Τότε θα γελούσες κι εσύ μαζί μου.
Ή ας μου τα χάριζες για να σε δω να φεύγεις.

Η μοναξιά είναι το καλύτερο ποίημα στο διαδίκτυο.
Γράφεται πάντα με τα χέρια σταυρωμένα και μόνο ένα δάκτυλο.
Αποτελείται από τυχαίους αριθμούς, αδιάφορους κι ακατανόητους.
Διαβάζεται με την πλάτη γυρισμένη σε όποιον βρίσκεται τριγύρω
κι ακόμη καλύτερα, αν αγαπάτε την ποίηση, στον ίδιο σας τον εαυτό.
Προσφέρει ταχύτατη εξυπηρέτηση στο κενό της στιγμής
καθώς και αυστηρή πειθαρχία στο μάταιο της ύπαρξης.
Υπερασπίζεται την κάθε σας ήττα με μόνο
και αποκλειστικό νικητή εσάς και τους φίλους σας.
Η μοναξιά είναι το ποίημα που σας αξίζει και σας ταιριάζει.
Μην διστάσετε να νιώσετε όσο μόνοι μπορείτε.
Η μοναξιά είναι το ποίημα που θα βρίσκεται πάντα εδώ για σας.

Ξέρεις, υπάρχουν κάμποσα κείμενα
που διαβάζοντάς τα
μπορείς κατόπιν ήσυχα να πεθάνεις.
Αυτό, λοιπόν, δεν είναι ποίηση.
Αυτή είναι η εγγυημένη αποτυχία σου ως αναγνώστης
να καταλάβεις πως είσαι ήδη νεκρός.
Αυτό, λοιπόν, είναι πολυκαιρισμένο κηδειόχαρτο.
Το αν, βέβαια, σκοτώθηκες, σάπισες ή αυτοκτόνησες
αυτό μπορεί να είναι ένα οποιοδήποτε ποίημα.

χαχανούληδες

Ένα δόντι στο πουλί
και δυο αυτιά στο ψάρι
δεν θα κάναν αυτόν τον κόσμο
περισσότερο αστείο
από ότι η αγάπη μας τον κάνει.
Ούτε αν η κόλαση
έπαυε να υπάρχει
δεν θα γελούσαμε τόσο.

Δεν έχω δόντια. Μιλάμε μαθηματικά για να δούμε το χρώμα. Η έμπνευση είναι αυτό που θα συμβεί μέχρι να το ξεχάσεις. Γονατίζουμε γύρω από μια ιδέα για να κοιμηθούμε πιο εύκολα. Όταν μου μιλάς για κάτι που δεν ξέρεις καταλαβαίνω πως το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σε αγαπήσω, μα πως μπορώ να προσποιηθώ πως δεν είμαι εγώ αυτό. Η δύναμη των μυών του προσώπου μου εξαντλείται στην σιωπή που μου προσφέρεις. Μια βροχή είναι ικανή να σημειώσει το σώμα που σου λείπει. Κανείς δεν γνωρίζει κανέναν όταν αυτοί θα πρέπει να συμφωνήσουν πως θα απαντούν ναι σε οποιαδήποτε ερώτηση τους ζητά να επιστρέψουν στο σημείο που ήταν απλά δύο ξένοι. Μισώ τον χρόνο που δαπανώ  στο να σου επαναλάβω πως δεν υπάρχω. Τι ωραία βραδιά με ένα ξυπνητήρι στην αναπνοή μου. Μυρίζω χίλια χρόνια τον τρόπο που η ευγένειά σου αποφεύγει τον θάνατό μας. Γκρέμισε το πρόσωπό σου στην μοναδική στιγμή της ευτυχίας σου. Ίσως τότε να μην έχω σκοινί για να σε κρεμάσω. Όλοι ξερνάνε την αλήθεια τους σε μια λακκούβα στο χώμα, απλά οι περισσότεροι θέλουν επιπλέον να κάνουν εκεί διακοπές. Τριγύρω απλώνεται ένα πλαστικό σήμα. Μου πήρε το κεφάλι και το πήγε στα κλειστά σου μάτια ενός λαχείου στο διάολο γεμάτο καύλα και παραφροσύνη. Σας μισώ, είναι ένας λογαριασμός δίχως τέλος.

 

Το ιατρικό μου ιστορικό είναι τρύπες στα σύννεφα.
Έτσι τα δάκρυα χάνουν την σημασία τους.
Αλληλεγγύη στις καταλήψεις.

Νέα μέρα
πανίχρυση σαν σφαίρα
το παιδί απλώνει στον α    ε    ρα
μελωδία που ορίζει την γροθιά
καληνύχτα και περάστικα

Από τη γαλαρία

δυο, τρεις θέσεις πιο μπροστά. Ίδια μαστούρα. Μεγαλύτερο παράθυρο. Κανά κορίτσι δίπλα να γέρνει το βλέμμα, να μπάζει το κρύο να στανιάρουμε. Ακόμα, ακόμα να βυθίζει η μέση, να σκεπάζει το κάθισμα, να πληγώνουν τα ακουστικά, να εξαφανίζεται το λεωφορείο. Να ανοίγει το παράθυρο, να βγάζω κεφάλι, να πατάει φρένο ο οδηγός, να την σπάω σε όλους. Να περνάνε πάνω κάτω τα αλάνια, να κλείνουν το μάτι, να ετοιμάζεται το σκηνικό. Να είμαι συμμέτοχος, να είμαι παρατηρητής, να είμαι κάπου εκεί γύρω, σχεδόν μακριά. Να σε ακούω τόσο σημαντικά που ο δρόμος να αγιάζει και να σου λέω πως δεν το ξέρω αλλά σε αγαπώ. Να σπέρνει η φαντασία τα κορμιά μας γυμνά στους γύρω λόφους ή νεκρά στην άσφαλτο μα οπωσδήποτε αγκαλιασμένα στην μεγαλύτερη ευτυχία του σύμπαντος. Να φτάνουμε και να φεύγουμε και να γυρνάμε πάλι εκεί, καληνύχτα, φιλί, ένα κέρασμα στην τσέπη, αύριο πάλι στην θέση αυτή μέχρι ποιος ξέρει πότε η κούρσα σταματά. Τρέχα, τρέχα οδηγέ και θα τους κεράσουμε όλους, στο υπόσχομαι.

 

Τελικά υπάρχουν άπειροι τρόποι να πεις
οτιδήποτε
αρκεί αυτό να μην μπορεί να ειπωθεί
παρά μονάχα από σένα.
Έτσι σας λέω πως σ΄ ονειρεύτηκα.
Είναι ένα μάλλον περίεργο όνειρο.
Το ξέρεις κι εσύ.

Τι μαγικό
που κανείς δεν ξέρει
αν έξω βρέχει ή αν όλα είναι στη θέση τους.
Καλύτερα, η ύφανση ενός κοσμικού αστείου στην αναπνοή σου.
Μια ακόμα ευκαιρία να πειστώ πως η ζωή είναι ότι εγκαταλείπει το πλοίο
στη μέση του ωκεανού.

Δεν αρκούσαν τα φτηνά μαθηματικά.
Χρειαζόμουν μια γλώσσα πιο σιωπηλή απ’ το φεγγάρι.
Ούτε ο Θεός ήταν αρκετός.
Χρειαζόμουν κάτι πιο υγρό απ’ το φιλί σου.
Ευτυχώς, μια μέρα έγινε αυτό που φοβόμουν.
Έμεινα ολομόναχος μες σε ένα κόσμο ανείπωτης ομορφιάς.
Από τότε είναι εύκολο πια να παριστάνω τον ποιητή.

Χρειάστηκε να μετρήσει ως τ’ άπειρο για να επιστρέψει στο σπίτι και να βρει το μηδέν έτοιμο
να γίνει αυτός.

Φαντάζομαι πως είμαστε ελεύθεροι και γυμνοί σε ένα χωράφι με ήλιο και γαμιόμαστε.
Μόνο και μόνο γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα.

Υπήρξε μια μικρή φθορά.
Δεν ήταν τα όνειρα που απέτυχαν να αρθρώσουν.
Δεν ήταν καν ο πόνος που μ’ ονόμασε.
Είναι που πια αηδιάζω όταν μου χαμογελάς.
Είναι που θέλω να σου σπάσω τα μούτρα όταν μου λες πως με νοιάζεσαι.
Είναι που όταν νιώθω πως αυτές οι σκέψεις μου κάνουν κακό θέλω να σε πονέσω.
Κι είναι που ξέρω πως και συ νιώθεις το ίδιο και με καταλαβαίνεις.

Κάλεσα το 141
μα δεν έβγαλα γραμμή.
Βρήκα το 14844 και πήρα. Δεν ήσουν εκεί.
Το αυστηρά εγκάρδιο ύφος σου είχε αντικατασταθεί
από έναν απροκάλυπτα αστικό αισθησιασμό μίας άλλης.
Ήθελα να σου ζητήσω συγνώμη για τα χρόνια που πέρασαν
και να σε αποχαιρετήσω. Μάλλον άργησα. Δεν θυμάμαι τι ώρα ήταν.
Όχι πως είχε
ποτέ κάποια
σημασία.

9 στα 10 χιναράκια (στάνταρ)

Τον φίλο μου τον έφτυναν από ψηλά
όπως διασχίζαμε την πόλη
κι ήμουν εγώ αυτός που το διέψευδε
όταν κανείς μας δεν αναρωτιόταν αν πραγματικά συμβαίνει.
Έπειτα, κάποτε, χρειάστηκε να τόνε φτύσω στα μούτρα
μήπως κι έτσι πειστούμε πως αυτό έχει συμβεί.

Η νεροποντή τσαλάκωσε το δώμα στην άκρη του απογεύματος.
Ήταν σίγουρο πια πως κάποιος κοντοστάθηκε και κοίταξε προς τα κει
κι ίσως να απόρησε, δίχως κάποια ιδιαίτερη αφορμή
αφού και το σύννεφο εξάλλου δεν είναι ποτέ αυτό που νομίζεις
καθώς ήταν ο ίδιος που αργότερα εκφράστηκε αρνητικά
όταν ρωτήθηκε για την σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία.

Το βράδυ στην θέση του είναι πολύ αργά.
Τόσο που ακόμη κι η απαλή σιωπή του είναι ένα ψέμα.
Το βράδυ στην θέση του είναι όλο σκοτάδι.
Τόσο που ακόμη και το αίμα αντικατοπτρίζει τα αστέρια.
Το βράδυ στην θέση του πάντοτε ξημερώνει.

Η αγάπη είναι το πιο επικίνδυνο μέρος στη γη.
Ίσως χρειαστεί να πεθάνεις για να το καταλάβεις.
Καλύτερα ρίχνε κάμποσες ερωτήσεις ξοπίσω της.
Και κράτα τες κλειδωμένες και νηστικές.

ο μπέμπης κοιμάται

3

Ένα ημερολόγιο είναι μεγάλο βάσανο όταν είσαι αριθμός.
Η ύπαρξή σου είναι προκαθορισμένη και δεδομένη.
Αυτό που χρειάζεσαι, σε αυτή την περίπτωση είναι να μην δίνεις σημασία.
Αν είναι δυνατόν, ξεκίνα έναν πόλεμο.

Paris

Καθένας ψάχνει τον κατάλληλο εαυτό για να αποδράσει.
Κάποιοι τον βρίσκουν σε σένα, κάποιοι σε κάτι απροσδόκητο.
Όπως η ζωή.

Zootopia

Ευτυχώς, χωράει πάντα ένας ακόμη άνθρωπος στην αγάπη μου
για το ζωικό βασίλειο.

Ηχεί σαν κήπος

Χρειάστηκαν κάμποσα αστέρια για να πειστεί για τον σκουπιδοτενεκέ
στο κέντρο του γαλαξία.

Ψυχοθεραπεία

Όλοι πάσχουν από κάτι περισσότερο από ότι μπορούν να αντέξουν.
Για μένα αυτό είμαι εγώ.

Τι Novalis τι Novartis

Η έμπνευση διακόπηκε όταν συνειδητοποίησε πως πρέπει ταυτόχρονα
να παραμείνει ζωντανός. Μπήκε για ένα ντους και πνίγηκε.

Κ.τ.λ.

Η ζωή είναι μια πολύ ωραία κατάσταση αρκεί να είσαι έτοιμος να
την απορρίψεις, κι όχι απαραίτητα για κάτι άλλο.

Φθινόπωρο αλλά δεν

Σε μεγάλο και βαθύ πηγάδι ζεσταίνουμε την απελπισία μέχρι να κάψει. Σοτάρουμε τα δάκρυα μας σε μέτρια προς δυνατή ανάμνηση για 2 λεπτά και προσθέτουμε το τέλος του κόσμου ανακατεύοντάς το γρήγορα, να λαδώσει καλά και να γίνει διάφανο, περίπου σαν το πρόσωπό μας. Προσθέτουμε την μελαγχολία του πρώτου φθινοπωρινού απογεύματος ενός τυχαίου έτους της παιδικής μας ηλικίας και το βλέμμα των μπάτσων όταν περνάμε από μπροστά τους. Συνεχίζουμε το σοτάρισμα για 2 λεπτά ακόμα και σβήνουμε με πένθος. Όταν απορροφηθεί όλο, προσθέτουμε την ζεστή αηδία σε άπειρες δόσεις, λίγο λίγο κάθε φορά, έτσι ώστε η διαδικασία να συνεχίζεται για πάντα. Αλατοπιπερώνουμε και συνεχίζουμε να ανακατεύουμε τακτικά την πίκρα μας για 15 λεπτά. Τέλος, αποσύρουμε από την φωτιά και προσθέτουμε το πρώτο μας φιλί και την τριμμένη προσευχή της μάνας μας. Ανακατεύουμε πολύ καλά και το πετάμε στα σκουπίδια.

 

Κάτι
για να
σωθώ. Σημαίνει
πως η μέρα θα αποχωρήσει
ευγενικά για ένα άλλο γαλαξία
κι η νύχτα θα επαναλάβει για πολλοστή
φορά τα χοντροκομμένα της αστεία κάπου
μεταξύ ονείρου και σκιάς. Επανειλημμένα θα
συγχαρείς τον θάνατο για την συνέπειά του και θα
αναρωτηθείς φωναχτά, κατά προτίμηση μπροστά σε
κάποιον που γλείφει ένα παγωτό, αν η ανθρωπότητα
είναι ο χρόνος που απαιτείται για να απαγορευτούν διαπαντός
τα αποσιωπητικά. Με λίγες ακόμα ανεπιτυχείς απομιμήσεις ενός
συγγραφικού ταλέντου θα φτάσεις να παραδεχτείς πως αφού δεν
έχεις ένα φίλο μα κι αφού δεν κοιτάς του δρόμου το στύλο μήπως τελικά
είσαι ο σκύλος του τραγουδιού, και σε αυτή την περίπτωση ποιος σε έχει; Τώρα
είναι που στην οθόνη πληκτρολογείτε το όνομά μου ή μήπως είναι καλύτερα να
επιστρέψω στο παλιό, καλό σχέδιο του Χριστού; Η αγορά σήμερα και πάλι ήταν ανοιχτή
σε προτάσεις μα δεν είχα καμία ελπίδα να πω αυτό που ήθελα μιας κι εδώ και καιρό είναι πιο εύκολο
να περνάω για ποιητής
παρά για άνθρωπος.

Είναι η αλήθεια αυτό που πρέπει να σου πω.
Πολύ προτού την μάθω.
Πολύ πριν να την φανταστώ.
Κι αν δεν υπάρχει αλήθεια.

Δεν έχω άλλη επιλογή. Πρέπει να είναι πρωινό στο σπίτι μόνος. Να κάθομαι στο καναπέ δίπλα στην βιβλιοθήκη. Να κοιτώ τα βιβλία και τις ζωγραφιές. Οι κιθάρες να γρατζουνάνε. Να έχω πάρει άδεια από την δουλειά. Να νιώθω πως ο κόσμος είναι ένα τεράστιο μέρος που ακόμη κι αν μας χωρούσε δεν θα ήταν αρκετός. Να ξέρω πως σύντομα θα σε συναντήσω και θα είμαστε ελεύθεροι να αποχαιρετιστούμε κι έπειτα να βρεθούμε ξανά, τυχαία, με ένα άλλο όνομα και μια άλλη ιστορία για να ξεχάσουμε. Ο υπολογιστής και το τηλέφωνο χρειάζονται αυτή την ηλιοφάνεια όσο κι εγώ. Γράφω για να καταλάβω πως δεν έχω τίποτα άλλο πέρα από την στιγμή που το πλήκτρο συνηγορεί υπέρ της ζωής που μοιραστήκαμε πάνω σε όλες αυτές τις απίστευτες λέξεις ενός απόλυτα πραγματικού ονείρου. Σε ακούω να πλησιάζεις, δεν έχει σημασία προς τα που, είμαστε όλοι εκεί. Το μόνο που μετράει είναι πως όλη αυτή η ανατριχίλα στραφταλίζει πάνω στα πράγματα κι είναι ο καλύτερος τρόπος για να σε αγαπώ όπως μας αξίζει.

 

 

 

Μετά από τόσες αποδείξεις
ότι με αγαπάς
μου είναι πολύ δύσκολο
να σε συναντήσω ξανά.
Θα πρέπει να αρκεστώ
στο πόσο σε αγαπώ.

Κανείς μας δεν είναι ζωγράφος.
Κανείς μας δεν είναι ποιητής.
Κανείς μας δεν είναι μουσικός.
Το ότι όλοι αυτοί είμαι εγώ είναι κάτι που κανείς δεν σου χάρισε.
Σύντομα, δεν θα χρειάζεται καν να το ξέρεις.

Δημιουργώ και διαγράφω άδεια έγγραφα του word.
Δημιουργώ και διαγράφω άδεια έγγραφα του word.
Όσο συνεχίζω τόσο πιο δίκαιη μου φαίνεται σαν κίνηση.
Όσο συνεχίζω τόσο πιο ανόητη μου φαίνεται σαν κίνηση.
Κάθε ιστορία είναι το μέσο διαφυγής προς την αδιαφορία.
Προσποιούμαι την αγάπη σου και γράφω αυτούς τους στίχους.

στον theskyremainsthesame

Σκεφτόμουνα την φράση
χρειάζονται περίπου δύο λεπτά για να γραφτεί ένα ποίημα
όταν βρήκα ένα φίλο στον δρόμο
που δεν ήξερε αν ο φίλος του υπάρχει
κι έπειτα αμέσως μετά
τον πατέρα που ήξερε πως αγαπά το παιδί του
μα που ήξερε επιπλέον πως ήταν τρελός
κι έπειτα απλά χρειάστηκε λίγος χρόνος παραπάνω
για να φτάσω σπίτι
και να υποκριθώ τον ποιητή.

Junk boom

Πρέπει να βρω κάτι να πιαστώ
Μόλις πάλι πήδησα απ’ τον Τιτανικό
Πλατεία Ομονοίας και Γ΄ Σεπτεμβρίου
Παλεύω με τα κύματα στα βάθη ενός αστείου
Ίσως και να γέλασα ίσως να καίει κι ο ήλιος
Ο τρόπος που πεθαίνω σας φαίνεται γελοίος
Μα αυτό δεν είναι θάνατος Είναι ένα άυλο σώμα
Ο χρόνος που το πλαστικό γίνεται πάλι χώμα
Εκείνο το φιλί που μου ‘σβησε το στόμα
Το άσπρο που δεν πίστεψα ποτέ πως είναι χρώμα

ena etsi

Καθώς ο ένας κοιτούσε τον άλλο ξεχνούσαν πως μοιάζει το φως στην απουσία όλων όσων μπορούσαν να είναι.
Καθώς ο ένας κοιτούσε τον άλλο ανακαλύψαν το σκοτάδι.

ΚΟΥΖΙΝΙΚΑ
ΕΙΔΗ ΜΠΑΝΙΟΥ
ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΑ
ΕΙΔΗ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ
M’ ένα μισόγυμνο δέντρο απολαμβάνω την φαντασία μου
στοιχηματίζοντας στο μακάβριο.
Οι περαστικοί μου προτείνουν να ποντάρω περισσότερα
μιας και γράφω στο κινητό μου.

Κάποτε υπήρξε το σύμπαν.
Έπειτα ήρθε η αλήθεια με όλη της την παρακμή.
Προς το τέλος παρουσιάστηκε το ποίημα.
Μάταια προσπάθησε να κυκλώσει την σιωπή,
μα ήταν σίγουρα ένα φρικτό χαμόγελο.

Λέω πολλά περισσότερα
από όσα θα ‘πρεπε να πω
μόνο και μόνο γιατί φοβάμαι
πως αν σωπάσω θα τα πω όλα.

Αμέτρητες δυνατότητες
να καταπιώ την γλώσσα μου.
Ανέξοδες και εγγυημένες.
Αμέτρητες δυνατότητες
να γλιστρήσει το κεφάλι μου
μέχρι τον υπόνομο και να χαθεί.
Αμέτρητες δυνατότητες
να σωθεί το ποίημα
δίχως να σώσει κανέναν.
Αμέτρητες δυνατότητες
να επαναληφθούν όλα αυτά
με την ίδια πάντα ανοησία.
Αμέτρητες δυνατότητες
να περάσει κι αυτή η νύχτα
χωρίς να ξέρω το γιατί.
Αμέτρητες δυνατότητες
να περάσουν όλα
και κανείς ποτέ να μην νοιαστεί.
Αμέτρητες δυνατότητες
που καταλήγουν πάντα εδώ.

Κάποιοι χρειάζονται κάποιους για να είναι κάποιοι.
Κάποιοι τους χρειάζονται όλους απλά για να είναι.
Κάποιοι δεν χρειάζονται κανέναν είτε για είναι είτε όχι.
Κάποιοι από δαύτους είμαι εγώ εκτός κι αν χρειαστείς να είμαι.

Κάθε λέξη είναι η υπόσχεση πως δεν θα ξαναγράψω.
Κάθε χρώμα είναι η βεβαιότητα πως δεν έχω γεννηθεί.
Κάθε ήχος είναι η προτροπή να εγκαταλείψω τον κόσμο.
Κάθε γεύση είναι η αποστολή λουλουδιών σε μια άγνωστη διεύθυνση.
Κάθε σώμα είναι η επιστροφή σε μια οποιαδήποτε ιδέα.
Κάθε στιγμή είναι η επανάληψη των παραπάνω.
Κάθε στιγμή που πέρασε είναι η άρνηση όλων αυτών.
Κάθε στιγμή που έρχεται είναι η πιθανότητα όλα αυτά να συμβαίνουν σε κάποιον άλλο.

 

είναι τόσο νωρίς για να είμαι κάποιος

Πριν ανοίξει ο υπολογιστής η πρώτη ατάκα είναι απόλυτη, μα ο κειμενογράφος είναι λιγάκι πιο αργός από μια αιώρηση σε κάθε φανταστικό ερώτημα μιας ακόμα ζωής, οπότε αρκούμαστε στην καταγραφή αυτής της στιγμής όπως αυτή εξελίσσεται. Εξακολουθώ να είμαι σίγουρος πως όλο αυτό μεταφράζεται στην τύχη του να κατανοείς πως η αφήγηση που έχει προηγηθεί αποτελεί σχετικά εύκολα μια ιστορία που κάποιος σαν εμένα μπορεί συνδέσει. Έπειτα το έπειτα μοιάζει τόσο απέριττο όσο ο νόμος της βαρύτητας. Χωρίς αυτόν θα εξακολουθούσαμε να ψάχνουμε την ετυμολογία των περισσότερων λέξεων. Όπως τώρα δας αναγνωρίζω πως η χαρά μου, αυτή που μετουσιώνει τον χρόνο σε αθανασία, πολλαπλασιάζοντας τον τρόπο του θανάτου, είναι αρκετή για να λέω πως ότι θέλω είναι αρκετό για να με οδηγεί και ταυτόχρονα να δημιουργεί τον δρόμο, ω! ελευθερία, πορτοκαλί απόσταγμα της νύχτας, ιερουργοί της ανόθευτης οδύνης να συστεγάζονται αυτές οι σκέψεις με ένα κορμί από χρόνια φθαρμένο κι όμως ανέτοιμο να αντιληφθεί ότι απλόχερα του δίνεται, εξηγώντας στα χρώματα το πως αναπνέουν όταν η ομίχλη έρπει σαν όραση, υπενθυμίζοντας στον φίλο να απουσιάζει τον τόπο, εφευρίσκοντας χίλιες προτάσεις για την σιωπή, μαλακώνοντας ολοένα την καρδιά μέχρι να αντλήσει τον φόβο του αντικατοπτρισμού της, υπήρξαν τόσες φορές που μετάνιωσα που υπήρξαμε μα κι άλλες τόσες που θα έδινα την αγάπη του Θεού στα όρνια μόνο και μόνο για να επαναληφθούμε άλλη μία φορά.

 

 

Σήμερα το γκρι.
Αύριο το μαύρο.
Σχεδόν πάντα το λευκό.
Αρκετές αποδείξεις
πως πρόκειται για μια βιαστική
και πρόχειρη δουλειά.
Ή απλά για ένα κακόγουστο αστείο.

Δεν υπάρχει πραγματικά χρόνος.
Η ζωή εξάλλου είναι πολύ όμορφη
για να δικαιολογήσει κάτι τέτοιο.
Μια επιπόλαιη ματιά
πάνω στο αίμα που χύνεται
όταν σκοτώνεις κάτι
είναι η μόνη στιγμή που θα βρεις.
Εκτός κι αν σκοτωθείς πρώτος.

φεγγαράκι μου

Αυτή η λέξη
Είναι μια οθόνη
Επιβεβαιώνοντας πως
Αυτή η οθόνη
Είναι μια λέξη
Επιβεβαιώνοντας πως
κι αυτή η λέξη οθόνη
μα κι αυτή η οθόνη της λέξης
Είναι ένα και το αυτό //////

ακρόραμα

Δεν είναι μόνο θέμα τεχνικής. Αν έχεις προσωπικότητα μπορείς ……………………………….. λάθος να λειτουργήσει για σένα. Σε κάθε ………………………….. είναι έτοιμος. Δημιουργεί ευκαιρίες σε κάθε του κίνηση. Ξέρει ποιος είναι …………………………………………………………………… Όχι μόνο το αποτέλεσμα. Μας τρέλανε. Χειροκροτούσαμε όρθιοι, είπε με ήρεμη φωνή που μεγέθυνε την αξία του προσώπου που περιέγραφε. Αυτό φάνηκε στο ματς με την αεκ, του είπε ο άλλος. Αυτόματα πρόσεξα πως το διπλανό παρεάκι κυρίων χαμογελούσε καταφατικά στα λεγόμενά τους. Δεν άργησαν να φανούν τα ζόμπι από την άκρη του δρόμου.

 

 

Ανεπίδεκτος σύννεφων. Αναπόδραστος αστείων.
Είναι το φθινόπωρο ο βαθυστόχαστος θάνατος της ανωνυμίας μας.
Ακριβή μας παραφροσύνη πως ότι πονάει δικαιούται ένα όνομα.

χίστορι

Όταν ΚΩΛΩΝΕΙΣ
Να φωνάξεις την σιωπή στα μούτρα σου
Με την αφέλεια ενός προπατορικού πόνου
ή πιθανώς με την αυταρέσκεια μιας υπόσχεσης
οπωσδήποτε αδιαφορώντας για τον πόνο
είναι το νερό που σε ξεπλένει
με τους χίλιους τρόπους μιας νοημοσύνης
το αύριο ενός από όλους όσους απήλθαν.

Κανείς δεν πρόσταξε τον Σίσυφο να ανεβοκατεβάζει την πέτρα.
Απλά αυτός θεώρησε καλή ιδέα να κερδίσει λίγο χρόνο προτού τρελαθεί.
Απ’ την άλλη θα ήταν πολύ πιο εύκολο να ήμουν τυφλός αν είχες κουφαθεί.
Όλοι υπολογίζουν την απόσταση από κάθε αγάπη που άργησε.
Έτσι διατηρείται μια λέξη για την λογική του θανάτου.
Δεν σε περίμενα να έρθεις κι άφησα το μάτι ανοιχτό.

μια κλειδαριά που γυρνάει
σαν
μια βρύση που τρέχει
σαν
έναν υπολογιστή που βουίζει
σαν
ένα παράθυρο σαν καθρέπτη
σαν
ένα κρεβάτι που τα κρατάει όλα στην θέση αυτή

σταμάτησε το αυτοκίνητο στο πλάι του δρόμου

Μάσησε τα δόντια του σαν τσίχλες
κι απ’ τον πρωκτό του ξημέρωσε η θάλασσα.
Ένα χαζό μακαρόνι, παραβρασμένο
τυλίχτηκε μέσα απ’ τα αυτιά του και τα ρουθούνια
και δέθηκε φιόγκος στην κορφή του κεφαλιού.
Επιτέλους, το αστείο δεν είναι πια διασκεδαστικό.

η πιο μεγάλη κι η χειρότερη ανία είναι το ποίημα

Η πιο μεγάλη κι η χειρότερη ανία είναι το ποίημα
που ενώ δεν υπάρχει
και τίποτα δεν καταφέρνει να το δημιουργήσει
αυτό γράφεται
με όλες τις άτολμες και τολμηρές του λέξεις
με όλη του την περιφρόνηση για τον καημένο τον ποιητή
και βγαίνει στο φως έτοιμο να καταστρέψει
τις φιλοδοξίες όλων όσων πίστεψαν
πως υπάρχει κάτι που πρέπει να σωθεί.

Προχώρησα πέρα από το ποίημα
και δεν βρήκα τίποτα.
Υπήρχες εσύ
κι ένας κόσμος σαν εσένα
κι η τεκίλα ήταν κρύα
και δεν με ένοιαζε ιδιαίτερα
αν θα επιστρέφαμε
σε κάτι πιο αληθινό
από τη νύχτα ολόγυρά μας
ή αν θα γεννούσαμε
έναν ακόμα ήρωα
για να κοιμηθούμε.