Όσο η κοινωνία μας βυθίζεται στον τρόμο και την απάθεια τόσο οι τέχνες μας θα συναγωνίζονται μεταξύ τους για το πόσο πραγματικά αδιάφορες μπορούν να γίνουν.

Κι όσο οι τέχνες μας σημαδεύουν το κοινό τους με κομφετί αντί για κανόνια τόσο η απελπισία θα κρατάει τους πάντες ικανοποιημένους.

////βαλσαμωμένοι στην ελλάδα
καταπίνουμε αμάσητη τη δάδα

Μια τόσο ηλίθια φάτσα πάνω σε μια τόσο έξυπνη καρδιά.
Ένα τόσο κρύο χέρι μες στη φωτιά των αιώνων.
Μια απείρως πελώρια μύτη μπροστά από το αληθινά της δόντια.
Η ομορφιά κατοικεί στην σκιά της ασχήμιας.
Αρκεί να ξεράσεις την ψυχή σου για να δεις πως ανθίζουν
γλυκά κι απονήρευτα όλες οι τιποτένιες σου χάρες.

Όλη μέρα μες στον ύπνο μου

κοιτούσα ευθεία στην πλάτη μου

καθώς έφευγα.

Άρχισε να βραδιάζει

για να μ’ ακούσω να πλησιάζω

από παντού.

Ξαφνικά, ήμουν έτοιμος. Γνώριζα τον τρόπο και την σφοδρότητα με την οποία η αλήθεια θα επανεκτιμούσε όλα όσα είχαν σωθεί ή παρέμεναν δίχως βούληση στο κατώφλι της εξαφάνισης. Γύρισα το κεφάλι μου από την άλλη πλευρά, γαλήνιος από την ανοησία που διέπραττα και συνέχισα να κοιμάμαι.