Το παιχνίδι έχει κάποιους κανόνες.
Μονάχα αν τους παραβείς
μπορείς να παίξεις το κεφάλι σου σαν
μπάλα από άχυρο και την καρδιά σου σαν
την μονόχορδη κιθάρα του βοριά.
Απάτησε με κάθε σου ματιά κι ως
την ελάχιστη χειρονομία
τον εαυτό σου με κάποιον άλλο
και αρκέσου στο να περιμαζέψεις
το είδωλο που θα περισσέψει
από έναν κοινό καθρέπτη
καταμεσής μια φλέβας από
άνεμο και σκόνη.

Είσαι ευτυχισμένος, πρωτίστως, όταν κάποιος άλλος σου λέει αυτό που θα έλεγες και συ αν αυτή η κουβέντα δεν γίνονταν ποτέ και συνέχιζες να στέκεις ολομόναχος στο κέντρο του μικρού δωματίου καπνίζοντας τσιγάρα και περιμένοντας την κλήρωση ενός λαχείου.

Δεν καταλαβαίνουμε αν είμαστε χαρούμενοι ή λυπημένοι.
Δεν ξέρουμε αν είμαστε οι νικητές ή οι χαμένοι.
Δεν θυμόμαστε αν όλα αυτά έχουν ήδη συμβεί
ή πρόκειται για μια ακόμα πιθανή εκδοχή του μέλλοντός μας.
Το μόνο που σίγουρα μπορούμε να παραδεχτούμε
είναι πως είμαστε πέρα ως πέρα ηλίθιοι
κι ικανοί για μια τελευταία απολαυστική και γελοία φάρσα.

Τώρα ξέρεις πως νιώθουν τα καταχωνιασμένα βιβλία στην αποθήκη.

Το κρασί που ξίνισε και το ψωμί που μούχλιασε μες στην σακούλα.

Το ποδήλατο που σκουριάζει στο μπαλκόνι και τα παιχνίδια

που φυλάς από την παιδική σου ηλικία.

Τώρα ξέρεις πως ότι δεν ζει

είναι ο θάνατος

που σε γυροφέρνει.

Χρειαζόμαστε την ποίηση για να διασφαλίσουμε τα σύνορά μας
να περιορίσουμε τα όρια μας, να διευρύνουμε το κενό μας
να παραμείνουμε ανολοκλήρωτοι.
Η ποίηση προσφέρει γνώσεις και βοηθάει να κοιμηθεί ο άνθρωπος
και να χάσει τον εαυτό του στον ύπνο της καθημερινότητας.
Τολμώ ακόμη να πω ότι η ποίηση είναι το απλό και εύκολο μέσο
που μας βοηθά να κατέβουμε πιο χαμηλά
και να μείνουμε όσο το δυνατόν πιο μακριά από τον Θεό.

Κάθε μη αντιστρέψιμο λάθος αναζητά τον τόπο της ταφής του.

Μικρό το λάθος, μικρό το μνημείο του

παραχωμένο μες σε ανόητες εκφράσεις και ελεήμονες συμπεριφορές.

Μεγάλο το λάθος και θα χρειαστείς ένα νεκροταφείο

για όσους δεν επιθυμούν να παραμείνουν ζωντανοί αναμεσά μας.

Σκότωσα τους γονείς μου κι έπειτα τους συγχώρησα.
Θα μπορούσα να κινηθώ προς την αντίθετη κατεύθυνση
αλλά είχα έναν κόσμο να θρέψω κι ήμουν απλά ένα παιδί.

Σαν να σου τελειώνουν τα τσιγάρα και να θες να τα δώσεις όλα. Σε κείνη την γαμημένη στιγμή που ο άνθρωπος που στέκεται δίπλα σου είναι ότι σπουδαιότερο έχει υπάρξει. Όχι γιατί είναι άνθρωπος ή γιατί στέκεται δίπλα σου αλλά γιατί ακριβώς σαν ένας άνθρωπος που στέκεται δίπλα σου υπάρχει. Σε κοιτά στα μάτια κι αναγνωρίζεσαι. Κοιτάς τα χείλη του και συλλαβίζεις την ιστορία της γαμημένης μας ευτυχίας. Τον αγαπάς όπως μονάχα ότι είναι καταδικασμένο να αγαπήσει αγαπά. Πέφτεις στα γόνατα για να φιλήσεις τον ουρανό που απλώνεται μπροστά σας κι είναι μονάχα μια φτηνή προσευχή στον κόσμο που σας περιβάλλει να σταματήσει έστω για μια στιγμή και να σας κάνει το ίδιο άτομο, την στιγμή αυτή που ξέρεις πως ο ήλιος που θα ανατείλει θα είναι μια παραδοξότητα της αιώνιας σας αγάπης.