Αδυνατείς να διαβάσεις τα σύννεφα.
Απαιτείται κάτι περισσότερο από ειρήνη.
Ίσως μια καρδιά από ατσάλι.
Ίσως η ανάγκη μου να σε βρω.
Ίσως η αποδοχή της μοναξιάς μας.
Ίσως κάποια βήματα προς τα πίσω.
Ίσως όλα όσα πρέπει να σου πω.
Ισως όλα όσα ποτέ δε θα σου πω.

Μες σε ένα πετάρισμα της αιωνιότητας
μπόρεσες να στρέψεις το κεφάλι σου
μέχρι την ενορχήστρωση της αθανασίας σου.

Το ένα σου μάτι ολόγιομο διατάζει τον χρόνο να γυρνά
και το άλλο άφαντο τον στέλνει ατιμασμένο πίσω.

Η μύτη σου τροχίζει την κίνηση των ουρανών,
τα χείλη σου σφαγιάζουν τις ευχές των ανθρώπων.

Ως και το πηγούνι σου άπραγο κι αδιάφορο όπως στέκει
συμμορφώνει την εικόνα σου σε ένα οποιοδήποτε πρόσωπο.

Αυτός ο εαυτός, προίκισε ιούς, λοιμώξεις,
μακροσκελείς ασυναρτησίες και δρεπανοφόρα σκοτάδια,
εκρήξεις πεισιθανάτιας πλήξης, στρόβιλους μνησικακίας,
επιταχυντές αδυσώπητων πόνων κι έπειτα
πρόσφερε στους απογόνους του κάμποσα συστήματα αρίθμησης
για να επαναλάβουν την καταστροφή,
με λίγη περισσότερη διαύγεια.
Μπορείς πάντα να συλλογίζεσαι το μηδέν
όταν η κατσαρόλα μετατρέπεται σε ομαδικό τάφο
αλλά δεν οφελεί να το καλείς αφού δεν θα υπάρξει ποτέ
κανείς εκεί για να απαντήσει. Διάνοια αποχαυνωτική
με σκόντο στο φως να επουλώνεται η φοβέρα,
άγουρο σύνορο μιας προαιώνιας θλίξης,
συρραφές ονείρων, πληγών και μιας ακατανίκητης δίψας
για αίμα, απανωτές γκάφες των κομπάρσων σε κάθε σκηνή,
πρηξίματα, δυσκοιλιότητες και επιστολές προς το μέλλον,
περίστροφα, φιόγκοι, μπαταρίες, πάσης φύσεως τιμαλφή,
πωλείται ανακαινισμένο στο χάος, απόλυτη καθαριότητα,
χρησιμοποιείστε υπεύθυνα, ανταλλακτικά για πρόσκαιρες λύσεις.