Κι αφού στην περίπτωσή μας το νόμισμα δεν υπάρχει
θα ήταν καλύτερα πετώντας το στον αέρα
να ποντάρουμε πως θα χαθεί
ανάμεσα σε όλα αυτά
που είναι ήδη
χαμένα.

Tickets

thumbnail

Αγαπητά μου παιδιά,

Ξεκίνησα να σας λέω τις ιστορίες των εισιτηρίων κι είπα να το πω όλο. Ότι σώνεται τέλος πάντων για απόψε.

Στον Ντίνο, που τον ακύρωσα.

Suede: Σκάω ψαρωμένος για το indie που δεν κορύφωσα ποτέ και βλέπω τον τύπο από την γκαράζ μπάντα του προηγούμενου live στο Gagarin με μπλούζα Monster Magnet. Πρέπει να υπέθεσα πως κάτι σημαντικό πρόκειται να συμβεί. Δεν θυμάμαι, ήμουν με την Χρύσα. Μάλλον ήθελα να πετάξω κάτι από πάνω μου αλλά τελικά κατέβασα δυο κοπέλες μέχρι την κοντινότερη στάση.

Fu Manchu: Το 19 φαίνεται. Καμιά δωδεκαριά σκειτάδες και γω. Με καμπάνα και μάτια ως την θάλασσα. Όμορφα, ήσυχα, just like a hippie should. Η μπάντα έμοιαζε να κινείται από κάπου μακριά.

Orange Goblin: Μια καλή παρέα είναι όσες περισσότερες μπύρες και κείνο το βράδυ χωρούσαμε κάτι περισσότερο. Τα απολύτως απαραίτητα.

Gong: Δεν θυμάμαι κανέναν, μήτε σένα Φόρη, ίσως να λείπει πια κι όλο το μαγαζί, αλλά εκείνη η σκιά, το κρανίο της γυναίκας, καθώς φεγγοβολά και λάμπει και υπόσχεται πως τα κορμιά μας είναι το ίδιο σώμα. Μαλάκα, σίγουρα κάτι υπάρχει ακόμα εκεί. Σχεδόν φαίνεται.

Κ. Βήτα: Όσες φορές δεν ήταν αρκετές μιας και για να πεις την αλήθεια χρειάζεσαι όλη την νιότη που μπορείς να προσφέρεις. Νιώθαμε το κοινό. Ήταν πάρτι, μα ο καθένας γνώριζε πόσο έχει κοστίσει.

Radio Birdman: Εισιτήριο για τα τελευταία 30 λεπτά και φουλ στο πιόμα, μανούρα, ξεφτίλα, πουν’ το, πουν’ το το δαχτυλίδι, απορώ πως έφτασα σπίτι με τέτοιο κατακλυσμό. Συνέχισε να βρέχει για μήνες.

Monster Magnet: Ναι θέλω οτιδήποτε υπάρχει, ακόμη κι αν είναι ναρκωτικά, σύμπαν, σεξ, δύναμη. Αγαλματάκια ακούνητα, ψιψίνες. Τα δόντια τρίζουν και δεν γυρνάμε να ζητήσουμε ούτε κουράγιο. Αρένα. Κάποιος ουρλιάζει, λες να είμαι εγώ;

Portishead: You knew it could not happen again. Too young, too careless, too sorry. Τι κρίμα που ήμασταν τόσο χαζοί για ένα τέτοιο φως.

Blur: Ο τύπος που πήδησε στην πρώτη νότα των Deus ήμουν εγώ, από το έδαφος στο τίποτα.

ΥΓ: Billακο περιμένω το ίδιο κι από σένα. Κι εσύ κέρνα το σε κάποιον άλλο, ρε παιδί μου.

bore ink

Κανείς δεν με ρώτησε για το νόημα εκείνου του περίφημου στίχου μου για το φως των αστεριών. Έτσι αναγκάστηκα να απαντήσω πως δεν είναι σωστό να αποκρίνεσαι σε ερωτήσεις που δεν έγιναν. Όποιος με άκουσε θα θεώρησε πως μιλάω στον εαυτό μου και αυτό ήταν η αμέσως επόμενη, ή πιθανώς κι η προηγούμενη, ερώτηση κι απάντηση σε οτιδήποτε θα επιθυμούσατε να πούμε.

 

 

 

Είχαμε τα χειρότερα ναρκωτικά για τον καλύτερο εαυτό μας μέχρι που δεν είχε πια σημασία τι καίγονταν.
Από κει και πέρα η φύση έγινε μπλε. Αναπαράσταση άδειων δωματίων.
Επαρκής χώρος για άχρηστη μαγεία.
Η σπουδαιότερή μας σκέψη
α
π
έ
χ
ε
ι πατώματα.

Μένουμε μόνοι μας με τους ανθρώπους λες κι η μοναξιά μας ανήκει.
Μα δεν είναι παρά ένα δώρο φτηνό σε όσους ακόμα ψιθυρίζουν το όνομά τους.

Όσο μεγαλώνεις δεν χρειάζεσαι φίλους αλλά εχθρούς.
Αδιαφορείς για την νίκη ή την ήττα.
Προσδοκάς αίμα. Γνήσιο, αστραφτερό αίμα.

Όπως και να ‘χει θα συνεχίσω να μισώ αυτή την πόλη.
Απλά αύριο δεν θα χρειαστεί να το υπογράψω.
Θα πρέπει να φορέσω το κεφάλι μου ξανά.
Να αφήσω τον ίσκιο μου να μπλεχτεί στα πόδια σου.
Δευτέρα κίτρινη σαν κάτουρο από στραβό μεθύσι.
Με τσατσάρες κι απολυμαντικά μαντηλάκια.
Όλοι οι δρόμοι να οδηγούν πάλι πίσω.
Κάπου μεταξύ πουθενά και μιας θύμησης αυτού.
Πολύχρωμοι μπάτσοι και μαυροφορεμένες γριές.
Πανδημία, απομόνωση, ύφεση, κατάθλιψη.
Οθόνη στην οθόνη με ένα φάντασμα να πλανιέται.
Ο Μάης είναι σκληρός σαν καλό ποίημα.
Από εκεί που κάθομαι βλέπω μόνο τα γόνατά μου.
Ίσως θα ήταν καλύτερα να ξαπλώσω.