Το παράθυρο είναι η πιο κοινή βρισιά. Κοιτάμε μέσα ή έξω από αυτό μόνο και μόνο για να επιβεβαιώσουμε  τους τοίχους που το περιβάλλουν. Σε κάθε του γωνία εξελίσσεται το μαρτύριο της ανοησίας μας πως η ελευθερία συνίσταται από αυτό που μπορούμε να δούμε και όχι το αντίθετο.

Αμέτρητες επιτύμβιες στήλες της αστικής μας ευδαιμονίας βράζουν τα αποφάγια της τυφλότητάς μας μέχρι να γίνουν ο χυλός που θα καλύψει ότι απέμεινε από κάποιον ορίζοντα στο βάθος.

Ένα παράθυρο για το ψέμα που μας συντηρεί. Ένα ακόμη για την προδοσία του φέγγους. Δύο περισσότερα για να θάβουμε τους νεκρούς μας. Εκατομμύρια παράθυρα σχηματίζουν την όψη ενός προσώπου όταν δεν υπάρχει κανείς.

Ο τοίχος παραμένει ατόφιος, ανορθόγραφος και λιγομίλητος, μια ανάμνηση από όταν ήμουν ακόμη παιδί. Όταν είχα την ικανότητα να τον διαθλώ στις πιο απίθανες αλήθειες, ενός οποιουδήποτε κόσμου. Τότε που μπορούσα να ακόμη να πετάω, απλά και μόνο ζητώντας του να παραμείνει τοίχος.

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s