Απ’ το μπαλκόνι υπάρχει ένα διάστημα
που αναγνωρίζει το πρόσωπό σου σε κάθε του επιστροφή.
Αυτό το ποίημα μέθυσε πιο γρήγορα από την σιωπή σου.
Είναι τότε που το σύννεφο προδίδει τις επιφάνειες
κι η όλη η ανακατανομή πάει στράφι.
Θα χρειαστώ ένα καινούριο εσώρουχο.
Γυρνάς το παράθυρο σε λα μείζονα, ανασαίνεις την ορθογραφία κεφαλαίων.
Στο πορτοφόλι μου έχω κάτι ψιλά.
Φτάνω μα δεν περιμένω παραπάνω από ότι έφυγα.
Χρησιμοποιώ το ίδιο ρεύμα δεκαετίες.
Υπομονή και πλησμονή κι ένα φεγγάρι απόσταγμα.
Χρυσά αντικλείδια ταξιδεύουν τον ποταμό.
Άναψε η απόστασή σου.
Το ψέμα στην χαραυγή του είναι ο λόγος που ζω.
Πιο εκλεκτικό απ’ την θλίψη μου.

2 σκέψεις σχετικά με το “

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s