Οι μέρες συναγωνίζονται τις νύχτες σε οράματα. Μια ανθρώπινη φιγούρα βγαίνει στο πιο μακρινό μπαλκόνι του ορίζοντα, στέκεται κι αγναντεύει δίπλα στην σημαία που κλώθει ο αέρας και ξαναχάνεται πίσω απ’ τον τοίχο. Ένα περιστέρι στέκει για ώρες πάνω στον στύλο μιας τηλεοπτικής κεραίας, ακούνητο κι ασμίλευτο από το περιβάλλον, αναγκάζοντας τα σύννεφα να κατεβούν πιο χαμηλά για να το κρύψουν. Το δάσος κρατά την αναπνοή του, στοιχειώνοντας το τοπίο σαν σύμβολο που κρούει την σιωπή. Κι έπειτα το σκοτάδι, βραδυκίνητο και σαφές, υπερτερεί του ονείρου και συνεργεί στην πιθανότητα όλα αυτά να συμβούν ξανά και ξανά, με τον ίδιο αλλότριο τρόπο, μέχρι να πειστείς πως και συ δεν είσαι παρά ένα όραμα καταμεσής της φρίκης.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s