Είμαστε μόνοι μας. Η ανθρωπότητα διάλεξε να κρυφτεί κάτω από το χαλί. Ή μέσα σε μια σακούλα σκουπιδιών. Εξάλλου για κει προορίζονταν. Τυχαίοι άνθρωποι συνομιλούν μεταξύ τους με την βοήθεια συσκευών. Κανείς δεν ξέρει τον άλλο κι ούτε νοιάζεται. Είναι απλά η πρόφαση για να συνεχίζουμε να βουρτσίζουμε τα δόντια μας. Είμαστε άγνωστοι μέσα σε άγνωστες πόλεις και άγνωστα διαμερίσματα. Δεν γνωρίζουμε πως βρεθήκαμε εδώ μα και να το ξέραμε δεν θα άλλαζε κάτι. Ψάχνουμε για ίχνη κίνησης στα απέναντι μπαλκόνια εξασκώντας τα μάτια μας στην απουσία αυτής. Σε αυτό το κρυφτό κανείς δεν έχει αναρωτηθεί ποιος τα φυλάει. Ίσως να μην έχει πια σημασία. Αρκεί να μην μας βρει. Όταν καταφέρει να τελειώσει το μέτρημα. Είμαστε οι τελευταίοι ενός είδους που έχει ήδη εξαφανιστεί. Είμαστε το φάντασμα που αδημονεί να κλείσει την πόρτα. Να την διπλοκλειδώσει και να πάψει με την σειρά του να υπάρχει, αφήνοντας τον δρόμο ελεύθερο για το επόμενο κορόιδο. Είμαστε ελεύθεροι να πεθάνουμε με τον ένα και μοναδικό τρόπο που έχουμε να ζήσουμε. Λέγοντας ψέματα ο ένας στον άλλον πως είμαστε ζωντανοί. Χτυπώντας λίγα πλήκτρα πάνω στις άδειες ώρες, ικανά να υπερασπίσουν αυτό το ψέμα έναντι οποιασδήποτε ενναλακτικής.

 

Μια σκέψη σχετικά μέ το “

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s