Οι πρώτες οκτώ μέρες σε τροχιά κι ο πλανήτης εξακολουθεί να μοιάζει αδιάφορος σαν σφαίρα. Λαμβάνω το σήμα του το ίδιο ψυχαναγκαστικά όπως κι όταν υπάκουα στον κύκλο της ημέρας και των εποχών του. Χαζεύοντάς τον από τα φινιστρίνια, κυρίως όταν βρίσκεται στο φως, μου φαίνεται αδιανόητο πως κατοικείται ακόμα. Φτάνω στο σημείο να απορώ αν οι φίλοι μου, οι γονείς μου, ακόμη κι η γυναίκα μου, ζουν εκεί κάτω, τρώνε, αναπνέουν κι είναι πραγματικά όντα ενός εξίσου πραγματικού κόσμου από τον οποίο κι εγώ ο ίδιος προέρχομαι. Μου φαίνεται πιο πιθανό να βρίσκομαι εδώ από πάντα, μόνος, απέναντι σε ένα εξίσου έρημο και αφιλόξενο μέρος όπως αυτό. Όταν γυρνάω μέσα στη νύχτα του, η φωταψία που αναβλύζει στα εδάφη του μου υπενθυμίζει τα ονόματα και τις λέξεις που με συνδέουν μαζί του, καθώς και τον σκοπό της ύπαρξής μου στην μεταξύ μας απόσταση. Μα ακόμα και με την επίγνωση όλων αυτών των ανατριχιαστικών λεπτομερειών η αποστροφή μου για τον κόσμο αυτό παραμένει αδιαμφισβήτητη. Οποιοσδήποτε όρος για μια πιθανή επιστροφή μου είναι πλέον αδύνατον να επιτευχθεί. Ήμουν πάντα εδώ, ακόμα κι όταν δεν το ήξερα πως αυτή είναι η φυσική μου θέση, και θα μείνω για πάντα εδώ, να ερημώνω αυτή την γη, να την εκμηδενίζω, από κάθε είδους ζωή μα και κάθε είδους θάνατο, με όλη την δύναμη της δικής μου άπειρης ερημιάς.

 

 

2 σκέψεις σχετικά με το “

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s