Έμεινε ένα δωμάτιο κι ένας κόσμος.
Το ένα μες στ’ άλλο.
Απέξω η ζωή που δεν σου ανήκει.
Απέξω η ζωή που χαράμισες.
Απέξω η ζωή μόνη της.
Χαζεύει τα σύννεφα και το φεγγάρι
τους άδειους δρόμους και τις πλατείες
και περιμένει κάποιον να φανεί.
Ξέρει πως δεν θα αργήσει.

2 σκέψεις σχετικά με το “

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s