scan472

Σας ευχαριστώ όλους και όλες όσους ήμασταν εδώ, Vasilis, nefelor, Δημήτρη Τρωαδίτη, Chris Pinturicchio, Ksts Pxrs, sweet jane που είσαι;, sidelik_2, kiriaki, kleovis, Βεατρίκη Α να είσαι καλά, 42;, κομπάρσε, Χρήστο από Σινιάλο, Φόρη, Μήτσο, Αντώνη, Παρθένα και όλους όσους ακόμη.

Κάποτε θα φτάσουμε.

Καλή χρονιά!

Όπως εκείνα τα ποιήματα που προσπαθούν να σε πείσουν
πως γράφτηκαν από ανθρώπους για ανθρώπους.
Όπως εκείνα τα φώτα που προσπαθούν να σε πείσουν
πως υπάρχει κάτι που αξίζει να φανερωθεί.
Όπως εκείνα τα χαμόγελα που προσπαθούν να σε πείσουν
πως καμία αλήθεια δεν είναι αρκετή.
Όπως εκείνα τα σπίτια που προσπαθούν να σε πείσουν
πως η έρημος είναι ο τόπος των ονείρων.
Έτσι πάντα θα αποτυγχάνει η αγάπη.
Επειδή σε αγαπώ. Κι εσύ το ίδιο.

Το πρώτο μάθημα είναι η απέχθεια για το μάθημα
όταν ο πρώτος δάσκαλος είναι κι ο τελευταίος.
Από κει και πέρα είναι πολύ πιο μακριά οτιδήποτε αγγίζεις
από ότι ο πόνος του αποχωρισμού από τα πάντα.
Το τελευταίο μάθημα είναι μια άδεια αίθουσα
με σένα στον ρόλο του δασκάλου.

τσακίστε τους nazi

Έχω ένα παιδί 14 μηνών. Μια μέρα έπειτα από πολλές ώρες μονάχος μαζί του, σαν να μην άντεχα άλλο τα χρόνια που έρχονται και θέλοντας να φανώ ειλικρινής και γενναίος απέναντί του ξεστόμισα, μωρό μου, ο κόσμος αυτός είναι μια αηδία που μπορείς να αγοράσεις όσο θες. Μαμ, μαμ, μου απάντησε αυτός. Περίπου, δηλαδή, ότι θα έλεγε κι ο καθένας μας.

 

Με αυτά και με αυτά σε έκανα πάλι να κλάψεις.
Αν μονάχα καταλάβαινες πως αυτά τα μάτια δεν είναι δικά σου.
Τότε θα γελούσες κι εσύ μαζί μου.
Ή ας μου τα χάριζες για να σε δω να φεύγεις.

Η μοναξιά είναι το καλύτερο ποίημα στο διαδίκτυο.
Γράφεται πάντα με τα χέρια σταυρωμένα και μόνο ένα δάκτυλο.
Αποτελείται από τυχαίους αριθμούς, αδιάφορους κι ακατανόητους.
Διαβάζεται με την πλάτη γυρισμένη σε όποιον βρίσκεται τριγύρω
κι ακόμη καλύτερα, αν αγαπάτε την ποίηση, στον ίδιο σας τον εαυτό.
Προσφέρει ταχύτατη εξυπηρέτηση στο κενό της στιγμής
καθώς και αυστηρή πειθαρχία στο μάταιο της ύπαρξης.
Υπερασπίζεται την κάθε σας ήττα με μόνο
και αποκλειστικό νικητή εσάς και τους φίλους σας.
Η μοναξιά είναι το ποίημα που σας αξίζει και σας ταιριάζει.
Μην διστάσετε να νιώσετε όσο μόνοι μπορείτε.
Η μοναξιά είναι το ποίημα που θα βρίσκεται πάντα εδώ για σας.

Ξέρεις, υπάρχουν κάμποσα κείμενα
που διαβάζοντάς τα
μπορείς κατόπιν ήσυχα να πεθάνεις.
Αυτό, λοιπόν, δεν είναι ποίηση.
Αυτή είναι η εγγυημένη αποτυχία σου ως αναγνώστης
να καταλάβεις πως είσαι ήδη νεκρός.
Αυτό, λοιπόν, είναι πολυκαιρισμένο κηδειόχαρτο.
Το αν, βέβαια, σκοτώθηκες, σάπισες ή αυτοκτόνησες
αυτό μπορεί να είναι ένα οποιοδήποτε ποίημα.

Δεν έχω δόντια. Μιλάμε μαθηματικά για να δούμε το χρώμα. Η έμπνευση είναι αυτό που θα συμβεί μέχρι να το ξεχάσεις. Γονατίζουμε γύρω από μια ιδέα για να κοιμηθούμε πιο εύκολα. Όταν μου μιλάς για κάτι που δεν ξέρεις καταλαβαίνω πως το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σε αγαπήσω, μα πως μπορώ να προσποιηθώ πως δεν είμαι εγώ αυτό. Η δύναμη των μυών του προσώπου μου εξαντλείται στην σιωπή που μου προσφέρεις. Μια βροχή είναι ικανή να σημειώσει το σώμα που σου λείπει. Κανείς δεν γνωρίζει κανέναν όταν αυτοί θα πρέπει να συμφωνήσουν πως θα απαντούν ναι σε οποιαδήποτε ερώτηση τους ζητά να επιστρέψουν στο σημείο που ήταν απλά δύο ξένοι. Μισώ τον χρόνο που δαπανώ  στο να σου επαναλάβω πως δεν υπάρχω. Τι ωραία βραδιά με ένα ξυπνητήρι στην αναπνοή μου. Μυρίζω χίλια χρόνια τον τρόπο που η ευγένειά σου αποφεύγει τον θάνατό μας. Γκρέμισε το πρόσωπό σου στην μοναδική στιγμή της ευτυχίας σου. Ίσως τότε να μην έχω σκοινί για να σε κρεμάσω. Όλοι ξερνάνε την αλήθεια τους σε μια λακκούβα στο χώμα, απλά οι περισσότεροι θέλουν επιπλέον να κάνουν εκεί διακοπές. Τριγύρω απλώνεται ένα πλαστικό σήμα. Μου πήρε το κεφάλι και το πήγε στα κλειστά σου μάτια ενός λαχείου στο διάολο γεμάτο καύλα και παραφροσύνη. Σας μισώ, είναι ένας λογαριασμός δίχως τέλος.

 

Από τη γαλαρία

δυο, τρεις θέσεις πιο μπροστά. Ίδια μαστούρα. Μεγαλύτερο παράθυρο. Κανά κορίτσι δίπλα να γέρνει το βλέμμα, να μπάζει το κρύο να στανιάρουμε. Ακόμα, ακόμα να βυθίζει η μέση, να σκεπάζει το κάθισμα, να πληγώνουν τα ακουστικά, να εξαφανίζεται το λεωφορείο. Να ανοίγει το παράθυρο, να βγάζω κεφάλι, να πατάει φρένο ο οδηγός, να την σπάω σε όλους. Να περνάνε πάνω κάτω τα αλάνια, να κλείνουν το μάτι, να ετοιμάζεται το σκηνικό. Να είμαι συμμέτοχος, να είμαι παρατηρητής, να είμαι κάπου εκεί γύρω, σχεδόν μακριά. Να σε ακούω τόσο σημαντικά που ο δρόμος να αγιάζει και να σου λέω πως δεν το ξέρω αλλά σε αγαπώ. Να σπέρνει η φαντασία τα κορμιά μας γυμνά στους γύρω λόφους ή νεκρά στην άσφαλτο μα οπωσδήποτε αγκαλιασμένα στην μεγαλύτερη ευτυχία του σύμπαντος. Να φτάνουμε και να φεύγουμε και να γυρνάμε πάλι εκεί, καληνύχτα, φιλί, ένα κέρασμα στην τσέπη, αύριο πάλι στην θέση αυτή μέχρι ποιος ξέρει πότε η κούρσα σταματά. Τρέχα, τρέχα οδηγέ και θα τους κεράσουμε όλους, στο υπόσχομαι.

 

Τελικά υπάρχουν άπειροι τρόποι να πεις
οτιδήποτε
αρκεί αυτό να μην μπορεί να ειπωθεί
παρά μονάχα από σένα.
Έτσι σας λέω πως σ΄ ονειρεύτηκα.
Είναι ένα μάλλον περίεργο όνειρο.
Το ξέρεις κι εσύ.

Τι μαγικό
που κανείς δεν ξέρει
αν έξω βρέχει ή αν όλα είναι στη θέση τους.
Καλύτερα, η ύφανση ενός κοσμικού αστείου στην αναπνοή σου.
Μια ακόμα ευκαιρία να πειστώ πως η ζωή είναι ότι εγκαταλείπει το πλοίο
στη μέση του ωκεανού.