Φθινόπωρο αλλά δεν

Σε μεγάλο και βαθύ πηγάδι ζεσταίνουμε την απελπισία μέχρι να κάψει. Σοτάρουμε τα δάκρυα μας σε μέτρια προς δυνατή ανάμνηση για 2 λεπτά και προσθέτουμε το τέλος του κόσμου ανακατεύοντάς το γρήγορα, να λαδώσει καλά και να γίνει διάφανο, περίπου σαν το πρόσωπό μας. Προσθέτουμε την μελαγχολία του πρώτου φθινοπωρινού απογεύματος ενός τυχαίου έτους της παιδικής μας ηλικίας και το βλέμμα των μπάτσων όταν περνάμε από μπροστά τους. Συνεχίζουμε το σοτάρισμα για 2 λεπτά ακόμα και σβήνουμε με πένθος. Όταν απορροφηθεί όλο, προσθέτουμε την ζεστή αηδία σε άπειρες δόσεις, λίγο λίγο κάθε φορά, έτσι ώστε η διαδικασία να συνεχίζεται για πάντα. Αλατοπιπερώνουμε και συνεχίζουμε να ανακατεύουμε τακτικά την πίκρα μας για 15 λεπτά. Τέλος, αποσύρουμε από την φωτιά και προσθέτουμε το πρώτο μας φιλί και την τριμμένη προσευχή της μάνας μας. Ανακατεύουμε πολύ καλά και το πετάμε στα σκουπίδια.

 

Κάτι
για να
σωθώ. Σημαίνει
πως η μέρα θα αποχωρήσει
ευγενικά για ένα άλλο γαλαξία
κι η νύχτα θα επαναλάβει για πολλοστή
φορά τα χοντροκομμένα της αστεία κάπου
μεταξύ ονείρου και σκιάς. Επανειλημμένα θα
συγχαρείς τον θάνατο για την συνέπειά του και θα
αναρωτηθείς φωναχτά, κατά προτίμηση μπροστά σε
κάποιον που γλείφει ένα παγωτό, αν η ανθρωπότητα
είναι ο χρόνος που απαιτείται για να απαγορευτούν διαπαντός
τα αποσιωπητικά. Με λίγες ακόμα ανεπιτυχείς απομιμήσεις ενός
συγγραφικού ταλέντου θα φτάσεις να παραδεχτείς πως αφού δεν
έχεις ένα φίλο μα κι αφού δεν κοιτάς του δρόμου το στύλο μήπως τελικά
είσαι ο σκύλος του τραγουδιού, και σε αυτή την περίπτωση ποιος σε έχει; Τώρα
είναι που στην οθόνη πληκτρολογείτε το όνομά μου ή μήπως είναι καλύτερα να
επιστρέψω στο παλιό, καλό σχέδιο του Χριστού; Η αγορά σήμερα και πάλι ήταν ανοιχτή
σε προτάσεις μα δεν είχα καμία ελπίδα να πω αυτό που ήθελα μιας κι εδώ και καιρό είναι πιο εύκολο
να περνάω για ποιητής
παρά για άνθρωπος.

Δεν έχω άλλη επιλογή. Πρέπει να είναι πρωινό στο σπίτι μόνος. Να κάθομαι στο καναπέ δίπλα στην βιβλιοθήκη. Να κοιτώ τα βιβλία και τις ζωγραφιές. Οι κιθάρες να γρατζουνάνε. Να έχω πάρει άδεια από την δουλειά. Να νιώθω πως ο κόσμος είναι ένα τεράστιο μέρος που ακόμη κι αν μας χωρούσε δεν θα ήταν αρκετός. Να ξέρω πως σύντομα θα σε συναντήσω και θα είμαστε ελεύθεροι να αποχαιρετιστούμε κι έπειτα να βρεθούμε ξανά, τυχαία, με ένα άλλο όνομα και μια άλλη ιστορία για να ξεχάσουμε. Ο υπολογιστής και το τηλέφωνο χρειάζονται αυτή την ηλιοφάνεια όσο κι εγώ. Γράφω για να καταλάβω πως δεν έχω τίποτα άλλο πέρα από την στιγμή που το πλήκτρο συνηγορεί υπέρ της ζωής που μοιραστήκαμε πάνω σε όλες αυτές τις απίστευτες λέξεις ενός απόλυτα πραγματικού ονείρου. Σε ακούω να πλησιάζεις, δεν έχει σημασία προς τα που, είμαστε όλοι εκεί. Το μόνο που μετράει είναι πως όλη αυτή η ανατριχίλα στραφταλίζει πάνω στα πράγματα κι είναι ο καλύτερος τρόπος για να σε αγαπώ όπως μας αξίζει.

 

 

 

Κανείς μας δεν είναι ζωγράφος.
Κανείς μας δεν είναι ποιητής.
Κανείς μας δεν είναι μουσικός.
Το ότι όλοι αυτοί είμαι εγώ είναι κάτι που κανείς δεν σου χάρισε.
Σύντομα, δεν θα χρειάζεται καν να το ξέρεις.

Δημιουργώ και διαγράφω άδεια έγγραφα του word.
Δημιουργώ και διαγράφω άδεια έγγραφα του word.
Όσο συνεχίζω τόσο πιο δίκαιη μου φαίνεται σαν κίνηση.
Όσο συνεχίζω τόσο πιο ανόητη μου φαίνεται σαν κίνηση.
Κάθε ιστορία είναι το μέσο διαφυγής προς την αδιαφορία.
Προσποιούμαι την αγάπη σου και γράφω αυτούς τους στίχους.

στον theskyremainsthesame

Σκεφτόμουνα την φράση
χρειάζονται περίπου δύο λεπτά για να γραφτεί ένα ποίημα
όταν βρήκα ένα φίλο στον δρόμο
που δεν ήξερε αν ο φίλος του υπάρχει
κι έπειτα αμέσως μετά
τον πατέρα που ήξερε πως αγαπά το παιδί του
μα που ήξερε επιπλέον πως ήταν τρελός
κι έπειτα απλά χρειάστηκε λίγος χρόνος παραπάνω
για να φτάσω σπίτι
και να υποκριθώ τον ποιητή.

Junk boom

Πρέπει να βρω κάτι να πιαστώ
Μόλις πάλι πήδησα απ’ τον Τιτανικό
Πλατεία Ομονοίας και Γ΄ Σεπτεμβρίου
Παλεύω με τα κύματα στα βάθη ενός αστείου
Ίσως και να γέλασα ίσως να καίει κι ο ήλιος
Ο τρόπος που πεθαίνω σας φαίνεται γελοίος
Μα αυτό δεν είναι θάνατος Είναι ένα άυλο σώμα
Ο χρόνος που το πλαστικό γίνεται πάλι χώμα
Εκείνο το φιλί που μου ‘σβησε το στόμα
Το άσπρο που δεν πίστεψα ποτέ πως είναι χρώμα

ena etsi

Καθώς ο ένας κοιτούσε τον άλλο ξεχνούσαν πως μοιάζει το φως στην απουσία όλων όσων μπορούσαν να είναι.
Καθώς ο ένας κοιτούσε τον άλλο ανακαλύψαν το σκοτάδι.

ΚΟΥΖΙΝΙΚΑ
ΕΙΔΗ ΜΠΑΝΙΟΥ
ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΑ
ΕΙΔΗ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ
M’ ένα μισόγυμνο δέντρο απολαμβάνω την φαντασία μου
στοιχηματίζοντας στο μακάβριο.
Οι περαστικοί μου προτείνουν να ποντάρω περισσότερα
μιας και γράφω στο κινητό μου.

Κάποτε υπήρξε το σύμπαν.
Έπειτα ήρθε η αλήθεια με όλη της την παρακμή.
Προς το τέλος παρουσιάστηκε το ποίημα.
Μάταια προσπάθησε να κυκλώσει την σιωπή,
μα ήταν σίγουρα ένα φρικτό χαμόγελο.

Αμέτρητες δυνατότητες
να καταπιώ την γλώσσα μου.
Ανέξοδες και εγγυημένες.
Αμέτρητες δυνατότητες
να γλιστρήσει το κεφάλι μου
μέχρι τον υπόνομο και να χαθεί.
Αμέτρητες δυνατότητες
να σωθεί το ποίημα
δίχως να σώσει κανέναν.
Αμέτρητες δυνατότητες
να επαναληφθούν όλα αυτά
με την ίδια πάντα ανοησία.
Αμέτρητες δυνατότητες
να περάσει κι αυτή η νύχτα
χωρίς να ξέρω το γιατί.
Αμέτρητες δυνατότητες
να περάσουν όλα
και κανείς ποτέ να μην νοιαστεί.
Αμέτρητες δυνατότητες
που καταλήγουν πάντα εδώ.

Κάποιοι χρειάζονται κάποιους για να είναι κάποιοι.
Κάποιοι τους χρειάζονται όλους απλά για να είναι.
Κάποιοι δεν χρειάζονται κανέναν είτε για είναι είτε όχι.
Κάποιοι από δαύτους είμαι εγώ εκτός κι αν χρειαστείς να είμαι.

Κάθε λέξη είναι η υπόσχεση πως δεν θα ξαναγράψω.
Κάθε χρώμα είναι η βεβαιότητα πως δεν έχω γεννηθεί.
Κάθε ήχος είναι η προτροπή να εγκαταλείψω τον κόσμο.
Κάθε γεύση είναι η αποστολή λουλουδιών σε μια άγνωστη διεύθυνση.
Κάθε σώμα είναι η επιστροφή σε μια οποιαδήποτε ιδέα.
Κάθε στιγμή είναι η επανάληψη των παραπάνω.
Κάθε στιγμή που πέρασε είναι η άρνηση όλων αυτών.
Κάθε στιγμή που έρχεται είναι η πιθανότητα όλα αυτά να συμβαίνουν σε κάποιον άλλο.

 

είναι τόσο νωρίς για να είμαι κάποιος

Πριν ανοίξει ο υπολογιστής η πρώτη ατάκα είναι απόλυτη, μα ο κειμενογράφος είναι λιγάκι πιο αργός από μια αιώρηση σε κάθε φανταστικό ερώτημα μιας ακόμα ζωής, οπότε αρκούμαστε στην καταγραφή αυτής της στιγμής όπως αυτή εξελίσσεται. Εξακολουθώ να είμαι σίγουρος πως όλο αυτό μεταφράζεται στην τύχη του να κατανοείς πως η αφήγηση που έχει προηγηθεί αποτελεί σχετικά εύκολα μια ιστορία που κάποιος σαν εμένα μπορεί συνδέσει. Έπειτα το έπειτα μοιάζει τόσο απέριττο όσο ο νόμος της βαρύτητας. Χωρίς αυτόν θα εξακολουθούσαμε να ψάχνουμε την ετυμολογία των περισσότερων λέξεων. Όπως τώρα δας αναγνωρίζω πως η χαρά μου, αυτή που μετουσιώνει τον χρόνο σε αθανασία, πολλαπλασιάζοντας τον τρόπο του θανάτου, είναι αρκετή για να λέω πως ότι θέλω είναι αρκετό για να με οδηγεί και ταυτόχρονα να δημιουργεί τον δρόμο, ω! ελευθερία, πορτοκαλί απόσταγμα της νύχτας, ιερουργοί της ανόθευτης οδύνης να συστεγάζονται αυτές οι σκέψεις με ένα κορμί από χρόνια φθαρμένο κι όμως ανέτοιμο να αντιληφθεί ότι απλόχερα του δίνεται, εξηγώντας στα χρώματα το πως αναπνέουν όταν η ομίχλη έρπει σαν όραση, υπενθυμίζοντας στον φίλο να απουσιάζει τον τόπο, εφευρίσκοντας χίλιες προτάσεις για την σιωπή, μαλακώνοντας ολοένα την καρδιά μέχρι να αντλήσει τον φόβο του αντικατοπτρισμού της, υπήρξαν τόσες φορές που μετάνιωσα που υπήρξαμε μα κι άλλες τόσες που θα έδινα την αγάπη του Θεού στα όρνια μόνο και μόνο για να επαναληφθούμε άλλη μία φορά.

 

 

Σήμερα το γκρι.
Αύριο το μαύρο.
Σχεδόν πάντα το λευκό.
Αρκετές αποδείξεις
πως πρόκειται για μια βιαστική
και πρόχειρη δουλειά.
Ή απλά για ένα κακόγουστο αστείο.

Δεν υπάρχει πραγματικά χρόνος.
Η ζωή εξάλλου είναι πολύ όμορφη
για να δικαιολογήσει κάτι τέτοιο.
Μια επιπόλαιη ματιά
πάνω στο αίμα που χύνεται
όταν σκοτώνεις κάτι
είναι η μόνη στιγμή που θα βρεις.
Εκτός κι αν σκοτωθείς πρώτος.

ακρόραμα

Δεν είναι μόνο θέμα τεχνικής. Αν έχεις προσωπικότητα μπορείς ……………………………….. λάθος να λειτουργήσει για σένα. Σε κάθε ………………………….. είναι έτοιμος. Δημιουργεί ευκαιρίες σε κάθε του κίνηση. Ξέρει ποιος είναι …………………………………………………………………… Όχι μόνο το αποτέλεσμα. Μας τρέλανε. Χειροκροτούσαμε όρθιοι, είπε με ήρεμη φωνή που μεγέθυνε την αξία του προσώπου που περιέγραφε. Αυτό φάνηκε στο ματς με την αεκ, του είπε ο άλλος. Αυτόματα πρόσεξα πως το διπλανό παρεάκι κυρίων χαμογελούσε καταφατικά στα λεγόμενά τους. Δεν άργησαν να φανούν τα ζόμπι από την άκρη του δρόμου.

 

 

Ανεπίδεκτος σύννεφων. Αναπόδραστος αστείων.
Είναι το φθινόπωρο ο βαθυστόχαστος θάνατος της ανωνυμίας μας.
Ακριβή μας παραφροσύνη πως ότι πονάει δικαιούται ένα όνομα.

χίστορι

Όταν ΚΩΛΩΝΕΙΣ
Να φωνάξεις την σιωπή στα μούτρα σου
Με την αφέλεια ενός προπατορικού πόνου
ή πιθανώς με την αυταρέσκεια μιας υπόσχεσης
οπωσδήποτε αδιαφορώντας για τον πόνο
είναι το νερό που σε ξεπλένει
με τους χίλιους τρόπους μιας νοημοσύνης
το αύριο ενός από όλους όσους απήλθαν.

Κανείς δεν πρόσταξε τον Σίσυφο να ανεβοκατεβάζει την πέτρα.
Απλά αυτός θεώρησε καλή ιδέα να κερδίσει λίγο χρόνο προτού τρελαθεί.
Απ’ την άλλη θα ήταν πολύ πιο εύκολο να ήμουν τυφλός αν είχες κουφαθεί.
Όλοι υπολογίζουν την απόσταση από κάθε αγάπη που άργησε.
Έτσι διατηρείται μια λέξη για την λογική του θανάτου.
Δεν σε περίμενα να έρθεις κι άφησα το μάτι ανοιχτό.