Οι κάλτσες είναι η απαραίτητη, απολαυστική μου διασύνδεση με αυτό τον κόσμο, δίχως την οποία το σώμα μου θα κατέρρεε σε μια ακατάσχετη ορθοδοξία. Μέσα στην βαμβακερή τους καρδιά συστήνεται η αρχή και το τέλος της αναπνοής όλων όσων υπάρχουν ή όχι τριγύρω μου. Αν και η μητέρα διαφωνεί έχω την ορατή και ακλόνητη πίστη πως γεννήθηκα μες σε ένα ζευγάρι κάλτσες και πως μεγαλώνοντας αυτό το αρχικό ζευγάρι έγινε σταδιακά ο λόγος που υπάρχω. Είναι μια δύναμη, μια ψυχή περίτεχνη σαν αθωότητα που κοσμεί όλες μου τις αισθήσεις και που πάνω της τεντώνω τα δάχτυλα των ποδιών μου φτάνοντας κάθε φορά πέρα από το ψηλότερο ράφι των λέξεων, σχεδόν εισέρχομαι ολόκληρος χάρις σε αυτήν, μες την απύθμενη θαλπωρή ενός παμπάλαιου μυστικού.

Advertisements

Από όταν αντικατέστησε το πρώτο ενικό πρόσωπο με το αντίστοιχο του πληθυντικού κατόρθωσε να κλίνει όποιο ρήμα κι αν τύχαινε, σε οποιονδήποτε χρόνο και πολύ προτού αυτό γίνει ουσιαστικό και εξαφανιστεί. Το μόνο ακόμη που χρειαζόταν ήταν η παρόμοια αντικατάσταση του δεύτερου ενικού μα δεν φαινόταν πουθενά το επίθετο που θα την πραγματοποιούσε.

 

δεν είναι περίεργο για την σκόνη
να ταξιδεύει στο διάστημα
ή να καταπίνει πλανήτες
μα ποιος το περίμενε
πως θα έπειθε
τον χρόνο
να
πεθάνει,
απλά
και
μόνο
αγαπώντας
τον εαυτό
της

αδικία

Στον ήχο του πρώτου πλήκτρου
ξέρεις πως κανείς κι απόψε
δεν θα σώσει το παραμικρό πέρασμα
αυτής της νύχτας
είτε λογοδοτεί για αυτό
είτε όχι
και πως στο τέλος
ο μόνος κερδισμένος
θα είναι η μέρα που θα ξημερώνει.

Μωρέ, θα φτιάξω μια σιωπή ολόγυρά μ’.
Θα ‘νε σέρνω σαν σκυλί από κοντά μ’.
Να σκιάζονται οι ανθρώποι να ρωτάνε
αν είμαι τάχα μ’ ζωντανός ή πεθαμένος.

να μην αποθηκευτεί

Πριν την αλήθεια ο ύπνος
την επιβίωση ακμάζει
ρουφώντας τον εαυτό σου μέχρι
να εξαφανιστείς
εκεί που υπάρχει η αγάπη
για ένα σωρό πράγματα
που δεν είμαι εγώ
και που τι κρίμα ποτέ
δεν θα γίνω.
Τουλάχιστον το σύνθημα
που μας αποξενώνει
« ελευθερία, θάνατος, δολοφόνοι ».

γκάβλα

Τα αύριο φωνές
καρδιά αποβαίνουν
κόσμος
σημειώνει συλλαμβάνει ραγίζει
αιώνα
φτερουγίζοντας ρουφάει αίσθησης καρδιά
σκάβουν σε βλέμμα δευτερόλεπτο
κατοικία μνημείο
Πέραν τροχιά
ήλιος πηγάδι γυρνάει μες στην πραγματικότητα του χρόνου
Πουλιά μοιραία ανόητα από θεό
Καθρέπτης τελειώνει ύπνο
Χάος αγάπης πράγματα
Γη λέξεις χτίζει αποκάλυψης
Τίποτα άστρα ενδύονται κυρίες

γελοιοποίηση

Έ
ν
α
ς
κ
ό
σ
μ
ο
ς
τελειώνει
μ
ε
ς
σ
ε
έ
ν
α
κ
ό
σ
μ
ο
π
ο
υ
δ
ε
ν
υ
π
ά
ρ
χ
ε
ι.
Τ
α
π
ο
υ
λ
ι
ά
α
π
α
ρ
ι
θ
μ
ο
ύ
ν
το
χ
ά
ο
ς
φ
τ
ε
ρ
ο
υ
γ
ί
ζ
ο
ν
τ
α
ς
α
π
ό
κ
α
ρ
δ
ι
ά
σ
ε
κ
α
ρ
δ
ι
ά.
Ο
ή
λ
ι
ο
ς
σ
η
μ
ε
ι
ώ
ν
ε
ι
τ
η
ν
τ
ρ
ο
χ
ι
ά
τ
η
ς
α
γ
ά
π
η
ς
π
ά
ν
ω
σ
τ
ι
ς
λ
έ
ξ
ε
ι
ς
κ
α
ι
τ
α
π
ρ
ά
γ
μ
α
τ
α.
Έ
ν
α
δευτερόλεπτο
γ
υ
ρ
ν
ά
ε
ι
τ
ο
βλέμμα
σ
τ
ο
ν
α
ι
ώ
ν
α.
Ο
ι
κ
υ
ρ
ί
ε
ς
σ
κ
ά
β
ο
υ
ν
τ
η
ν
γ
η
μ
ε
τ
α
τ
α
κ
ο
ύ
ν
ι
α
τ
ο
υ
ς.
Ο
ι
φ
ω
ν
έ
ς
ε
ν
δ
ύ
ο
ν
τ
α
ι
τ
ο
ν
θ
ε
ό.
Ο
κ
α
θ
ρ
έ
π
τ
η
ς
ρ
α
γ
ί
ζ
ε
ι
τ
α
ά
σ
τ
ρ
α.
Τ
ο
π
η
γ
ά
δ
ι
ρ
ο
υ
φ
ά
ε
ι
τ
ο
ν
ύ
π
ν
ο.
Τ
ο
μ
υ
ρ
μ
ή
γ
κ
ι
σ
υ
λ
λ
α
μ
β
ά
ν
ε
ι
τ
ο
αύριο.
Η
μ
έ
λ
ι
σ
σ
α
χ
τ
ί
ζ
ε
ι
τ
η
ν
α
π
ο
κ
ά
λ
υ
ψ
η.
Ό
λ
α
α
π
ο
β
α
ί
ν
ο
υ
ν
το ίδιο
μ
ο
ι
ρ
α
ί
α
μ
ε
τ
ο
τ
ί
π
ο
τ
α.
Η
κ
α
τ
ο
ι
κ
ί
α
τ
ο
υ
χ
ρ
ό
ν
ο
υ
ε
κ
κ
ο
λ
ά
π
τ
ε
τ
α
ι
σ
ε
μ
ι
κ
ρ
ά,
ανόητα
π
ά
θ
η.
Τ
ο
π
έ
ρ
α
σ
μ
α
α
π
ό
τ
ο
ν
έ
ν
α
κ
ό
σ
μ
ο
σ
τ
ο
ν
ά
λ
λ
ο
ε
ί
ν
α
ι
η
μ
ό
ν
η
πραγματικό
τ
η
τ
α.
Π
έ
ρ
α
ν
τ
η
ς
α
ί
σ
θ
η
σ
η
ς
τ
ο
υ
α
κ
ρ
ο
τ
ε
λ
ε
ύ
τ
ι
ο
υ
σ
κ
ο
τ
α
δ
ι
ο
ύ
υ
π
ο
λ
ε
ί
π
ε
τ
α
ι
έ
ν
α
ακόμη
τ
έ
λ
ο
ς.

Όποιος κι αν είμαι μα κι όποιος κι αν γίνω θα είμαι πάντα η μητέρα σου.
Ακόμη κι αν κάποτε δεν υπάρξουμε ποτέ η αγάπη μας είναι αιώνια.

Το μόνο που μας νοιάζει είναι να την ακούμε

Όσο η αλήθεια δεν διαπραγματεύεται
είναι αλήθεια.
Ειδικά αν είσαι ολομόναχος
απέναντί της
και το μόνο που σου απομένει
είναι η ακαταμάχητη επιθυμία
να την διαψεύσεις.
Μόνο και μόνο
για να μπορέσεις
όσο διαρκεί η επίδραση του ψεύδους
να κρατήσεις τα μάτια σου ανοιχτά
σε κάτι εξίσου επίπονο
ισάξια μονότονο
με το είδωλό σου
μέσα στα μάτια ενός άλλου
σαν εσένα.
Όπως κάθε αμάξι
που σέβεται τον δρόμο που διανύει
το μόνο που πραγματικά μπορεί να καταφέρει
είναι να τρακάρει
ένα ή περισσότερα αμάξια
στο διάβα του.
Η ποινή καθιερώνει τον κανόνα.

ατμόσφαιρα

Κάτι στιγμές πρέπει να μείνεις απόλυτα μόνος
για να ελπίσεις πως η ιστορία σου ανήκει
κι οι πιο ελπιδοφόρες εξ αυτών
είναι όταν περιστοιχίζεσαι
από ανθρώπους που αγαπάς.

tumblr_pqkiv97xH51qz6f9yo3_500

Κανένας άνθρωπος για κάμποσα χιλιόμετρα τριγύρω τη νύχτα κορυφώνει σε ολάκερη, την αψεγάδιαστη δοξασία της. Κανείς, μήτε κι αυτός που εδώ μόλις και για όσο είναι ικανός να αναγνωρίζει τον εαυτό του σαν την φτενή παρομοίωση ενός πυκνότερου σκοταδιού την στιγμή του δράματος, δεν γνωρίζει αν ανασαίνει όπως η ανάσα του λογίζει ή αν ακόμα τα βλέφαρά του γίνανε διάφανα αναγεννώντας την πλάση μες στην ιδανική της απουσία. Και το τραγούδι του ακουγόταν όσο ο ίδιος πίστευε πως τραγουδά, και η ζωή του έπαυε μέσα στις νότες του τραγουδιού του, κι ο χρόνος τύλιγε στον λαιμό του μια κλωστή και την έσφιγγε μέχρι να δακρύσει. Από εκεί συνέχισε κάτι σαν ιστορία που μονάχα εσύ θα μπορούσες να διηγηθείς.

αγορά θάλασσας

Υπάρχει μια στιγμή στη μέση ενός τυφώνα ή στη γωνία ενός μπαρ, τις πρώτες πρωινές ώρες, που αναρωτιέσαι, ταυτόχρονα, για το πως βρέθηκες στην θέση αυτή κι ακόμα αν είσαι εσύ ο ίδιος που κάνει αυτή την σκέψη ή έχεις αντικατασταθεί με κάποιον ή κάτι που αρκείται σε τέτοιες απορίες προκειμένου η καταστροφή να συμμαχήσει με την σιωπή που απλώνεται πάνω από τα φιλικά πυρά της βλεμματικής επαφής που απέμεινε γύρω από δέκα ή περισσότερα μπουκάλια μπύρας, ξεθυμασμένης και στυφής, σε παράτολμες επιχειρήσεις θάρρους ή αλήθειας, ανόητα απροκάλυπτης ως επιχείρημα υπεράσπισης της αποτυχίας της ή της θυσίας της για το κεφάλι μες στα παπλώματα ενός ακόμα αύριο.