Πως απέκτησα πρόσωπο

Για κάμποσα χρόνια περίμενα από τους φίλους μου να συναρμολογήσουν το πρόσωπό μου. Ήταν η εποχή που αν με ρωτούσες ποιος είμαι η ηχώ της ερώτησής σου θα αντηχούσε για ώρες, σηκώνοντας ένα σμήνος από ασυναρτησίες στο βάθος του θαμπού τοπίου. Κάθε υλικό ήταν καλοδεχούμενο, όπως και κάθε χρήση του εκάστοτε υλικού ήταν αποκλειστικά στην διάθεση των αγαπημένων μου. Κι όμως, αναγκάστηκα να σιωπώ για καιρό δίχως στόμα, κι άλλο τόσο να επινοώ τον κόσμο δίχως αυτιά και δίχως μάτια, καθώς όλοι τους αποδείχτηκαν εξαιρετικά απρόθυμοι με τον ρόλο που τους ανέθεσα. Αν και για να είμαι ειλικρινής ποτέ δεν ήμουν ξεκάθαρος απέναντι σε αυτή μου την επιθυμία, και πως θα μπορούσα άλλωστε όντας απρόσωπος, μα θεωρούσα πως όλη η αγάπη που μοιραζόμασταν δεν μπορούσε να έχει άλλη αρμοδιότητα από το να χαρίσει στον καθένα μας ότι πραγματικά του έλειπε, με μόνο σκοπό να αναγεννήσει την χαρά της συντροφιάς μας μέσω της ακριβής μας πληρότητας. Και τι πιο αναγκαίο για τόσα συναισθήματα και σκέψεις από ένα πρόσωπο. Φανταστείτε την χαρά μου όταν για πρώτη φορά μετά από όλη την μνήμη που το ερμητικά κλειστό μου κεφάλι συντηρούσε απέκτησα στόμα. Ο μονάκριβός μου φίλος Φ., πιθανώς απηυδισμένος από την αδυσώπητη σιωπή μου, σε μια στιγμή αμοιβαίας αγωνίας και για τους δυο μας, την εξιστόρηση της οποίας θα επιχειρήσω μία άλλη φορά, με προίκισε με ένα καπάκι μπύρας λίγο πιο πάνω από το πηγούνι μου. Ευθύς ανάβλυσαν οι λόγοι, φθόγγοι αμαξοστοιχίες και φωνήεντα ουρανομηκή, οι ιστορίες ξεδιπλώθηκαν και τα παραμύθια έκαναν το στερέωμα να αφρίζει. Κάμποσοι φίλοι αναθαρρώντας από την νέα διάσταση της προσωπικότητάς μου με ιδιαίτερη εγκαρδιότητα έδωσαν στο πρόσωπό μου όλα όσα από καιρό ζητούσε. Γόπες τσιγάρων και μισοκαμένες τζιβάνες για αυτιά, γυαλιστερές πέτρες της ακροθαλασσιάς για μάτια, φρεσκοτηγανισμένες πατάτες με την απαραίτητη πανδαισία ζαρζαβατικών για μαλλιά, φρύδια εισιτήρια τρένων, γένια από αποκόμματα ιλουστρασιόν περιοδικών, ήμουν επιτέλους ένας αρτιμελής άνθρωπος έτοιμος να περιδιαβεί όλες τις απολαύσεις των νέων του διόδων στη ζωή. Και ήταν πραγματικά υπέροχα. Από καιρό σε καιρό έχανα κάποια από τα χαρακτηριστικά μου μα πάντα κάποιος καλός μου θα βρισκόταν να τα αντικαταστήσει με την καλαισθησία που πηγάζει από την βαθιά εμπιστοσύνη σε κάθε ζωοδότρα χειρονομία. Όπως κι αν έχω δείξει τα τελευταία χρόνια το χρωστάω σε αυτούς και αυτές που αψηφώντας τον κίνδυνο να γεννήσουν κάτι πολύ πιο μακριά από το μηδέν κατόρθωσαν να δώσουν στη ζωή μου την απαραίτητη υπόσταση ενός προσώπου. Κάποιες ατυχείς περίοδοι, όπως αυτή με τα μάτια ανάποδους φλέγομενους σταυρούς, είναι απλά η επιβεβαίωση του θάρρους τους.

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Πως απέκτησα πρόσωπο

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s