κουλουράκια, κουλουράκια

Δύο άνθρωποι, μες στην διαφάνεια μιας αναπάντεχης σύγκλισης των προσωπικών τους διαδρομών, και ανεξαρτήτως της ιδιότητας που πιθανώς τους συνέδεε, βρέθηκαν αντικριστά. Ο ένας οικειοθελώς ονομάστηκε Χ και ο άλλος, για την εκλέπτυνση και μόνο της αισθητικής της αφήγησής μας, ονομάστηκε Κορνήλιος. Στάθηκαν με πυγμή ο ένας απέναντι στον άλλον προσπαθώντας να ενισχύσουν αμφότεροι την πίστη τους πως αυτή τους η συνάντηση πραγματικά συμβαίνει. Το στόμα του Χ διερωτήθηκε για τον τρόπο με τον οποίο τα πράγματα συνεχίζουν το καθιερωμένο τους ταξίδι τους. Τα μάτια του ήταν προσηλωμένα στα μάτια του Κορνήλιου που από την πρώτη στιγμή πηγαινοέρχονταν δεξιά κι αριστερά, πάνω και κάτω, σε έναν διαρκή αγώνα να ανακηρύξουν τον περιβάλλοντα χώρο ως υπαίτιο της ανικανότητάς του να συντονίσει την παρουσία του στην επιβεβλημένη και προδιαγεγραμμένη ροή της υπό εξέλιξης επικοινωνίας. Το μισάνοιχτο του στόμα κατάφερε σταδιακά να απελευθερώσει την θετική απάντηση στο ερώτημα του Χ. Έπειτα, όπως συμβαίνει σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση, ο κόσμος τελείωσε με ένα συγκρατημένο χαμόγελο και ευθύς κι οι δυο τους διακτινίστηκαν στην ουρά ενός ταμείου κοινωνικής ασφάλισης που κουνιόταν βαριεστημένα κάτω από την σκιά της αιωνιότητας.

 

 

Advertisements

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s