Αστράφτει ένας τόπος ανάμεσα στα μάτια μου.
Με τα μάτια κλειστά στο σκοτεινό δωμάτιο.

Όταν τον κοιτώ υπάρχει ένας φόβος κι εξαφανίζεται.
Μα παραμένει ζωντανός ακόμη και τότε.

Χρειάζομαι το θαρραλέο βήμα για να τον επισκεφτώ.
Δεν μπορώ να εμπιστεύομαι για πάντα το σκοτάδι.

Η νοημοσύνη είναι μεγεθυντικός φακός πάνω στο τίποτα.
Η ουρά αντίλαλου μέσα στην απουσία.
Κατεστραμμένο κλείστρο.
Η τυχαιότητα της θλίψης.
Διοργάνωση φονικών.
Οι μικρές ώρες της αιωνιότητας.
Ιστορίες της ζωής σου και άλλες.
Ηθική, σφαγεία, άσματα, πορτραίτα, γεύματα, δρόμοι,
παραστάσεις, ημερολόγια, πολιτική, αναμνήσεις, ικεσίες.
Η προσταγή για την επανάληψη των πάντων.

μπακαλογατί

Ε, λοιπόν υπάρχει μια αλήθεια που υπερτερεί οποιασδήποτε
Μια γλυκύτητα πέραν της πραγματικότητας
Αυτής που ορίζουν οι ενδιάμεσες πεποιθήσεις της σιωπής
Πολύβουη, άτονη και
Υπάρχουν στιγμές που σε πείθουν για την πρόοδο της ανθρωπότητας
Μερικές μες στον άνθρωπο που είσαι
Αποσπασμένες από την αφήγηση όσων είσαι
Εκεί που η έμπνευση χτυπάει και πληγώνει / μισώ να σκεφτώ
Σίγουρος για την αγάπη όσων δεν κατανοούν την λέξη αυτή
Ακόμα και για την υπόσχεση πως όλοι μας την
Έπειτα χρόνος, πολύς χρόνος
Αρκετός για να πιστέψουμε πως υπάρχει
Ικανός να μας οδηγήσει στο τέρμα του
Ακριβώς στην παρουσίαση μιας τυχαίας σκηνής ενός έργου
Θυμάμαι πως ήμουν εκεί ανάμεσα σε
Ο φίλος συντονίζει την επίγνωση
Είμαι χαρούμενος όταν όλοι είναι αιτιολογημένοι
Η γυναίκα νιώθει τον μυ που τεντώνεται
Ειδικά όταν έχω χέσει το βρακί μου
Ατελέσφορες στύσεις σε φρόνιμη διάταξη
Είναι αδύνατον να περιγράψεις την αλήθεια

 

Αδιέξοδο

Μια τυχαία φράση, από έναν τυχαίο διάλογο, μιας τυχαίας ομάδας ανθρώπων, σε μια τυχαία συνάντησή τους, σε ένα τυχαίο σημείο, σε μια τυχαία ώρα, δεν έχει πάντα την τύχη να παραμείνει μια τυχαία φράση, από έναν τυχαίο διάλογο, μιας τυχαίας ομάδας ανθρώπων, σε μια τυχαία συνάντησή τους, σε ένα τυχαίο σημείο, σε μια τυχαία ώρα. Όλοι το γνωρίζουν αυτό αν και σπάνια το ομολογούν.

 

Πως απέκτησα πρόσωπο

Για κάμποσα χρόνια περίμενα από τους φίλους μου να συναρμολογήσουν το πρόσωπό μου. Ήταν η εποχή που αν με ρωτούσες ποιος είμαι η ηχώ της ερώτησής σου θα αντηχούσε για ώρες, σηκώνοντας ένα σμήνος από ασυναρτησίες στο βάθος του θαμπού τοπίου. Κάθε υλικό ήταν καλοδεχούμενο, όπως και κάθε χρήση του εκάστοτε υλικού ήταν αποκλειστικά στην διάθεση των αγαπημένων μου. Κι όμως, αναγκάστηκα να σιωπώ για καιρό δίχως στόμα, κι άλλο τόσο να επινοώ τον κόσμο δίχως αυτιά και δίχως μάτια, καθώς όλοι τους αποδείχτηκαν εξαιρετικά απρόθυμοι με τον ρόλο που τους ανέθεσα. Αν και για να είμαι ειλικρινής ποτέ δεν ήμουν ξεκάθαρος απέναντι σε αυτή μου την επιθυμία, και πως θα μπορούσα άλλωστε όντας απρόσωπος, μα θεωρούσα πως όλη η αγάπη που μοιραζόμασταν δεν μπορούσε να έχει άλλη αρμοδιότητα από το να χαρίσει στον καθένα μας ότι πραγματικά του έλειπε, με μόνο σκοπό να αναγεννήσει την χαρά της συντροφιάς μας μέσω της ακριβής μας πληρότητας. Και τι πιο αναγκαίο για τόσα συναισθήματα και σκέψεις από ένα πρόσωπο. Φανταστείτε την χαρά μου όταν για πρώτη φορά μετά από όλη την μνήμη που το ερμητικά κλειστό μου κεφάλι συντηρούσε απέκτησα στόμα. Ο μονάκριβός μου φίλος Φ., πιθανώς απηυδισμένος από την αδυσώπητη σιωπή μου, σε μια στιγμή αμοιβαίας αγωνίας και για τους δυο μας, την εξιστόρηση της οποίας θα επιχειρήσω μία άλλη φορά, με προίκισε με ένα καπάκι μπύρας λίγο πιο πάνω από το πηγούνι μου. Ευθύς ανάβλυσαν οι λόγοι, φθόγγοι αμαξοστοιχίες και φωνήεντα ουρανομηκή, οι ιστορίες ξεδιπλώθηκαν και τα παραμύθια έκαναν το στερέωμα να αφρίζει. Κάμποσοι φίλοι αναθαρρώντας από την νέα διάσταση της προσωπικότητάς μου με ιδιαίτερη εγκαρδιότητα έδωσαν στο πρόσωπό μου όλα όσα από καιρό ζητούσε. Γόπες τσιγάρων και μισοκαμένες τζιβάνες για αυτιά, γυαλιστερές πέτρες της ακροθαλασσιάς για μάτια, φρεσκοτηγανισμένες πατάτες με την απαραίτητη πανδαισία ζαρζαβατικών για μαλλιά, φρύδια εισιτήρια τρένων, γένια από αποκόμματα ιλουστρασιόν περιοδικών, ήμουν επιτέλους ένας αρτιμελής άνθρωπος έτοιμος να περιδιαβεί όλες τις απολαύσεις των νέων του διόδων στη ζωή. Και ήταν πραγματικά υπέροχα. Από καιρό σε καιρό έχανα κάποια από τα χαρακτηριστικά μου μα πάντα κάποιος καλός μου θα βρισκόταν να τα αντικαταστήσει με την καλαισθησία που πηγάζει από την βαθιά εμπιστοσύνη σε κάθε ζωοδότρα χειρονομία. Όπως κι αν έχω δείξει τα τελευταία χρόνια το χρωστάω σε αυτούς και αυτές που αψηφώντας τον κίνδυνο να γεννήσουν κάτι πολύ πιο μακριά από το μηδέν κατόρθωσαν να δώσουν στη ζωή μου την απαραίτητη υπόσταση ενός προσώπου. Κάποιες ατυχείς περίοδοι, όπως αυτή με τα μάτια ανάποδους φλέγομενους σταυρούς, είναι απλά η επιβεβαίωση του θάρρους τους.

Αλα μπιμ αλα μπαμ αλα

Εκείνο το πρωί πήρα το εξιτήριο από την σαρανταήμερη μαθητεία στην απουσία μου, αν υποθέσουμε πως ό,τι υπήρχα, αν υπήρχα παρόλα αυτά, μπορούσε να θεωρηθεί πως επέστρεψε εκεί τριγύρω, κάπου μεταξύ της εξόδου του ιδρύματος και του υπόλοιπου κόσμου. Με συνόδευαν η μητέρα μου κι ο θείος, ένας από τους πιο ταλαντούχους κλέφτες της ακοής του πατέρα μου, επιβεβαιώνοντας με αυτό τον τρόπο το μέγεθος της απόστασης που καλούμουν να διανύσω προκειμένου να πείσω και να πειστώ πως αυτή η απόσταση από δω και στο εξής θα αντηχεί τον εαυτό μου. Μπήκα στο πίσω κάθισμα με τον ίδιο τρόπο που ένα αντικείμενο αποκτά ψυχή σε κάποιο παραμύθι. Οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να φαίνονται εξίσου ανθρώπινοι με οτιδήποτε ανήκει σε αυτό τον κόσμο και να φαντάζονται την ανθρωπότητα σαν κάτι ολότελα ξένο προς αυτούς. Είχαμε αρχίσει να απομακρυνόμαστε από την πόλη όταν στο επόμενο φανάρι τα ανοικτά παράθυρα του αυτοκινήτου εισέπνευσαν, όλο έκπληξη, το τραγούδι από την συγκάτοικό μας στο οδόστρωμα. Μια γυναικεία φωνή σε ακατάληπτες μικρές εκφράσεις ξεπήδησε όλο καλοκαίρι ενώ ακόμα οι εποχές ήταν ασύνταχτες γύρω μου. Γύρισα να κοιτάξω την γυναίκα στο τιμόνι, αποζητώντας την ισότητα της χαράς, αυτής που στερήθηκα για χάρη της συμμετρίας των αισθήσεων και της ικανότητάς τους με ονομαζούν, μα δεν είμαι σίγουρος αν την είδα ποτέ. Εκείνη την στιγμή ο θείος οδηγός του ταξιδιού μου έβρισε με μίσος την γυναίκα που τραγουδούσε το τραγούδι μιας γυναίκας, το τραγούδι μιας γυναίκας σαν κι αυτόν, το τραγούδι μιας γυναίκας σαν τον καθένα μας, το τραγούδι μιας γυναίκας όπως εσύ κι εγώ, το τραγούδι που λαμπύρισε γυναίκα κι άντρας κι οτιδήποτε μια ολόφαντη στιγμή έξω από τα θλιβερά δεσμά ψυχής και σώματος, και πριν ανάψει πράσινο έφυγε το τραγούδι, φύγαμε κι εμείς.

 

Στο διάλλειμα

Καθώς ο συνάδερφος, όπως συνηθίζεται να λέγεται η νεροποντή συμφορά κι ο πόλεμος κατάσταση, κατά την διάρκεια του διαλείμματος της τρίτης ώρας, καταμεσής του γραφείου των διδασκόντων, με όση διαστροφή μπορούσε να διυλίζει από τα αναίσθητα, σχεδόν απόντα, μάτια των παραβρισκόμενων στην μάταια φωτισμένη από παράθυρα αίθουσα, εκθείαζε το μίσος της ανθρωπότητας για τον άνθρωπο λογαριάζοντας το ως την μόνη σωτήρια έξοδο από την καταραμένη και αναίσχυντη, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, στιγμή της δημιουργίας, τα παιδιά στο προαύλιο είχαν γραπώσει και στήσει στον τοίχο έναν περαστικό θεό, που για κακή του τύχη πέρναγε εκείνη την ώρα από το μυαλό τους, και τον πετροβολούσαν με τις αθώες τους, μικρές καρδιές που γελώντας και κλαίγοντας ξερνούσαν στις χούφτες τους. Το κουδούνι της τέταρτης ώρας χτύπησε επανειλημμένα μεσάνυχτα. Το μάθημα, μα ποιος χέστηκε για το μάθημα.

κουλουράκια, κουλουράκια

Δύο άνθρωποι, μες στην διαφάνεια μιας αναπάντεχης σύγκλισης των προσωπικών τους διαδρομών, και ανεξαρτήτως της ιδιότητας που πιθανώς τους συνέδεε, βρέθηκαν αντικριστά. Ο ένας οικειοθελώς ονομάστηκε Χ και ο άλλος, για την εκλέπτυνση και μόνο της αισθητικής της αφήγησής μας, ονομάστηκε Κορνήλιος. Στάθηκαν με πυγμή ο ένας απέναντι στον άλλον προσπαθώντας να ενισχύσουν αμφότεροι την πίστη τους πως αυτή τους η συνάντηση πραγματικά συμβαίνει. Το στόμα του Χ διερωτήθηκε για τον τρόπο με τον οποίο τα πράγματα συνεχίζουν το καθιερωμένο τους ταξίδι τους. Τα μάτια του ήταν προσηλωμένα στα μάτια του Κορνήλιου που από την πρώτη στιγμή πηγαινοέρχονταν δεξιά κι αριστερά, πάνω και κάτω, σε έναν διαρκή αγώνα να ανακηρύξουν τον περιβάλλοντα χώρο ως υπαίτιο της ανικανότητάς του να συντονίσει την παρουσία του στην επιβεβλημένη και προδιαγεγραμμένη ροή της υπό εξέλιξης επικοινωνίας. Το μισάνοιχτο του στόμα κατάφερε σταδιακά να απελευθερώσει την θετική απάντηση στο ερώτημα του Χ. Έπειτα, όπως συμβαίνει σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση, ο κόσμος τελείωσε με ένα συγκρατημένο χαμόγελο και ευθύς κι οι δυο τους διακτινίστηκαν στην ουρά ενός ταμείου κοινωνικής ασφάλισης που κουνιόταν βαριεστημένα κάτω από την σκιά της αιωνιότητας.

 

 

Κάθε ιστορία είναι η επιβεβαίωση του τέλους

Μια ακόμα Παρασκευή μες στο μεσημέρι.
Ετούτη η δεύτερη πρόταση χρειάστηκε μια αιωνιότητα
για να φανεί.

Κάπως έτσι τελειώνει η ιστορία ενός ανθρώπου.
Μπάζα, σκουπίδια κι ο άνεμος να περιθάλπει την σιωπή.

poesia schizofrenia

Αυτό το ποίημα δεν με κάνει να νιώθω καλύτερα.
Τα περιστέρια είναι δεν είναι οι ψυχές των νεκρών.

Αυτό το ποίημα δεν θα κάνει κανένα να νιώσει καλύτερα.
Αυτό το ποίημα υπάρχει για να καταλάβουμε
επιτέλους
πως δεν αξίζουμε κάτι καλύτερο από αυτό.

Όπως αναβόσβησε

Όπως αναβόσβησε
μια τόση δα κουκκίδα
μέσα στο δωμάτιο

ανακαλύφθηκε ο κόσμος
κι έπειτα το μπαλκόνι
τα απέναντι σπίτια
κι ο δρόμος που σύντομα θα ακολουθήσω

μέσα στο δωμάτιο
μια τόση δα κουκκίδα
όπως αναβόσβησε

έχουν όλα επιβεβαιωθεί.

Να ο κόσμος!
Να το μπαλκόνι!
Να τα σπίτια!
Και να κι ο δρόμος που σύντομα θα ακολουθήσω.

Μια τόση δα κουκκίδα.
Μα έχει ήδη χαθεί.

στις επαναλήψεις της απόρριψής σου

Δεν του έδινε κανείς σημασία.
Ή, ακόμη, τον περιφρονούσαν επιδεικτικά.
Έτσι αισθανόταν σίγουρος
τόσο για το κίνητρο
όσο και για την ικανότητά του
να σηκώνει τον κόσμο
στις πλάτες του.
Μονάχα που λυπόταν που και που.
Ήξερε πως όλοι τους
κάποια στιγμή
θα βρεθούν στη θέση του.

Αν υπήρχε αρκετός χρόνος θα εξασκούσα την αφήγηση στο μερίδιο της αγάπης
που δικαίωσα. Αντ’ αυτού σκορπίζω τα ψίχουλα μιας ακόμη ζωής
στα χίλια σημεία ενός τυχαίου δρόμου μόνο και μόνο
για την περιπέτεια της ανακάλυψης του
τρόπου με τον οποίο οι λέξεις
εξαφάνισαν και τους
δυο μας για
πάντα.

γουάου

Δεν υπήρχε καμία σκέψη που να αποδείκνυε το στιγμιότυπο
παρά μονάχα η επιθυμία καταγραφής αυτής της πρότασης
να συμπεριλάβει τον άγνωστο άντρα στην άκρη του μπαρ.
Κατά τα λοιπά η ώρα εξακολουθούσε να δείχνει όπως πάντα
την ώρα.

10 καθημερινές μικροβλάβες στο σύστημά μου

  1. Οι άνθρωποι επαναλαμβάνουν ασταμάτητα την ίδια φράση κατά την διάρκεια ενός διαλόγου θεωρώντας πως κάνουν διάλογο. Όσες προσπάθειες κι αν κάνεις να εξελίξεις τον διάλογο αυτοί εμμένουν στην επανάληψη της ίδιας φράσης, που συχνά παραλλάσουν ελαφρά με την πεποίθηση πως λένε κάτι νέο. Έχεις αρχίσει να παρατηρείς πως η διάρκεια των επαναλήψεων αυξάνεται σφοδρά. Σε αρκετές περιπτώσεις δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής.
  1. Οι άνθρωποι συνεχίζουν να μιλάνε δίχως σταματημό, ακόμα κι αν έπειτα από μια μακροσκελή ακρόαση των όσων έχουν πει προσπαθήσεις με ταχύτητα και επιμονή να αρθρώσεις την προσωπική σου άποψη πάνω στο υπό συζήτησιν θέμα. Όσο πιο κοινότυπο το θέμα της συζήτησης τόσο μεγαλύτερη είναι η αδιαφορία που θα επιδείξουν στο τι έχεις να πεις. Όταν πια κάποτε σταματήσουν τον μονόλογό τους κι ενώ εσύ δείχνεις ακόμα σημάδια συμμετοχής στην εξέλιξή του αυτοί διακόπτουν, εντελώς άξαφνα και συνήθως με αποχώρηση, την υποτιθέμενη επικοινωνία σας.
  1. Οι άνθρωποι στην περίπτωση που επιλέξεις να διαφωνήσεις μαζί τους, είτε παραθέσεις επιχειρήματα για αυτή σου την διαφωνία είτε όχι, μεταφράζουν την άποψή σου σε εμπάθεια ή στην καλύτερη περίπτωση παρανόηση προς τα λεγόμενά τους. Έπειτα από ένα νευριασμένο βλέμμα θα απαιτήσουν την κατανόησή σου και την ανάκληση της θέσης σου. Αν αυτό δεν συμβεί ευθύς χαρακτηρίζεσαι ανίκανος για διάλογο. Απαιτούν την επιβεβαίωσή σου σε αυτό τον χαρακτηρισμό ρωτώντας σε συνήθως με ειλικρινές ενδιαφέρον αν αισθάνεσαι άσχημα τελευταία. Οποιαδήποτε απάντηση αρκεί.
  1. Οι άνθρωποι αισθάνονται ικανοί να αποκωδικοποιήσουν οποιαδήποτε έκφραση ή διάθεσή σου και το πράττουν, αναμένοντας από εσένα την επιβεβαίωση της ικανότητάς τους αυτής. Η μη σύγκλιση των απόψεων σας αυτόματα σε κατατάσσει σε άθλια συναισθηματική κατάσταση ακόμη κι αν η αρχική υπόθεση εκ μέρους τους ήταν εντελώς διαφορετική. Αυτό συμβαίνει κυρίως γιατί οι αρχικές τους υποθέσεις της κατάστασής σου εμπεριέχουν σχεδόν πάντα την εικόνα ενός αδικαιολόγητου προβληματισμού.
  1. Οι άνθρωποι δεν αποδέχονται την προσφορά μιας ιδέας ή μιας πράξης από μέρους σου εάν αυτή δεν συνάδει με ότι αυτοί περιμένουν από σένα. Κάθε πρωτοτυπία είναι καταδικασμένη σε χλευασμό ή συνηθέστερα σε αδιαφορία. Αν λόγω παρορμητισμού συνεχίζεις να προκαλείς τα αισθήματά τους η επίπληξή σου θεωρείται δεδομένη.

και λίγο πιο σύντομα

  1. Οι άνθρωποι μπορούν να πάρουν τα πάντα από σένα αρκεί να μην τους τα δώσεις ποτέ.
  1. Οι άνθρωποι σε αγαπούν με όλη τους την καρδιά όσο αυτή η καρδιά είσαι εσύ.
  1. Οι άνθρωποι δεν γελάν ποτέ με ότι τους κάνει να φαίνονται απόλυτα σοβαρούς.
  1. Οι άνθρωποι πρέπει να ξέρουν ποιος είσαι, τι θες και που πας ακόμη κι αν δεν υπάρχεις.
  1. Οι άνθρωποι λέγονται άνθρωποι εξαιτίας σου. Αυτό δεν θα στο συγχωρήσουν εύκολα.

Με τίτλο, είναι πιο έντιμο έτσι

Και βαπτιζόμαστε όλοι συγγραφείς και ποιητές, δειλά δειλά ο τίτλος να αποβάλλει την ιδιότητα.

Κι όμως, οι λέξεις είναι τόσο αδύναμες, που δεν απαιτούν αναλογία, ως ανάστημα ανθρώπου, για να υπάρξει χάος.

Οι λέξεις αποσιωπούν, ψεύδονται, κρύβουν, σκιάζουν και κυρίως δεν υπόσχονται τίποτα.

Οι λέξεις σε οποιαδήποτε θέση δεν προκαλούν ή προσκαλούν.

Οι λέξεις μισούν και δεν εγκαταλείπουν ποτέ.

Οι λέξεις δεν μπορούν να πληγώσουν και να πληγωθούν.

Οι λέξεις εμπεριέχουν το Τίποτα και αντίστροφα.

Οι λέξεις έχουν Αμνησία/ Άγνοια/ Δεν έχουν Θέση

Και είναι τέτοια η αδυναμία τους, που μόνο οι πραγματικά ανίδεοι γνωρίζουν πως συχνά οι περισσότεροι δεν καταφέρνουν να τις αφήσουν ελεύθερες.

Με τίτλο λοιπόν/ είναι πιο έντιμο έτσι.

Μέχρι να αφήσεις τις λέξεις ελεύθερες.

 

 

Δεν σημαίνει απολύτως τίποτα #1

Δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Ένα πρόσωπο επιδεικνύει την δύναμή του όταν έχεις τα μάτια κλειστά. Όταν επιτέλους το σκοτάδι σταθεί ακίνητο το πρόσωπο παύει να υπάρχει κι ανασαίνεις μονάχα την καθαρή δύναμη ενός κόσμου που σου ανήκει ολοκληρωτικά. Αυτή η δύναμη σε συντρίβει.

*

Υποτάσσεσαι στον ρυθμό αναπαραγωγής του πρότυπου κενού. Η παραμικρή αλαζονεία μιας θύμησης ή η επίκληση ενός αρχαίου πόθου εντείνουν τον αποπροσανατολισμό κι αποσύρουν την μαγική ευχή του χρόνου πίσω από τους ορίζοντες. Η ψυχή παραλλάσσεται ξανά και ξανά έως ότου δεν απομείνει η παραμικρή δυνατότητα  ορισμού της.

*

Απομένει η επαναφορά σου στο σημείο ζωής. Τίποτα από όσα γνώριζες δεν θα ξανασταθούν πλάι σου με το σθένος της κατάρας. Μηρυκάζοντας την αποκάλυψη θα προστρέχεις στους γύρω ανέμους να αναστήσουν την φθορά. Μια τυχαία προσευχή θα επικυρώσει τον βρόχο.

 

Η άνοιξη είναι προδοσία

Η άνοιξη είναι προδοσία.
Η επανεκκίνηση της άθλιας μοίρας.
Το στραπατσαρισμένο χαμόγελο της ελπίδας.
Όλες μας οι αποτυχίες πάνε στράφι.
Ο πόνος μας γίνεται βορά στον αστείρευτο ήλιο.
Η ανάσα στην κορυφή του λόφου μας καίει τα σωθικά.
Αρχίζουμε να κατρακυλάμε ξανά ως την κόλαση.
Μονάχα οι τρελοί γελάνε πέφτοντας.

αυτόματη κλήση

Δεν κατάφερε να αποστηθίσει τον ουρανό κι έτσι αρκέστηκε στο να απαγγέλει ξανά και ξανά το σημείωμα ενός αυτόχειρα.

***

Ένα τόσο δα μικρό συννεφάκι επανάφερε την ιστορία μας στον ορίζοντα.

***

Όταν φαντάστηκε τον χρόνο είδε τον ουρανό πίσω από την κορυφογραμμή. Ένα πουλάκι εμφανίστηκε τότε για να επιβεβαιώσει την απάτη.

***

Κάθε αλληγορία επιστρέφει ένα σύννεφο στην γη. Έπειτα απομένει ο θερισμός του από οποιονδήποτε σταθεί αρκετά τυχερός.

***

Ο Σ.Τ. είχε αποδεχτεί τον ρόλο του αλεξικέραυνου τουλάχιστον για όσο η καταιγίδα θα παρέμενε μυστική.

***

Έξυνε αδιάκοπα το ίδιο κομμάτι ουρανού μια ολόκληρη ζωή ελπίζοντας από πίσω να εμφανιστεί λίγος ακόμη ουρανός ολόιδιος με κείνον.

***

Αν θυμάσαι το όνομά σου καλύτερα να προσέχεις πως σηκώνεις τα μάτια σου ψηλά.