Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο
σαν μια συχνή υπενθύμιση
πως θα είμαστε για πάντοτε μόνοι.
Αυτόν τον μοναδικό λόγο
για να αγαπιόμαστε.

κι υπάρχει ακόμα ημερομηνία

Μια μέρα τυχαίνει μια υπέροχη στιγμή.
Τα παιδιά υποδύονται τους εαυτούς τους.
Το μεσημέρι είναι από χρόνια πεθαμένο.
Το μυθιστόρημα απελευθερώνει τους ήρωές του.
Ο φίλος είναι ο μόνος συνδαιτημόνας του μπαρ.
Τα αθώα μάτια με αναγνωρίζουν.
Το δικαστήριο δεν αποφαίνεται για μια ακόμη φορά.
Η γυναίκα εξακολουθεί να είναι η θέση του κόσμου.
Μαγειρεύουμε ρύζι με κιμά.
Η τηλεόραση έχει μπάλα.
Κατά γενική ομολογία αύριο έχει ήδη ξημερώσει.

Επιβάλλοντας τον παράδεισο

Φυσικά και είμαι ένας καλός άνθρωπος.
Με στήθος λείο και λαμπερό.
Έχω πλήρως εκπαιδευτεί
στο να γυρνώ την πλάτη στο μαχαίρι.
Μα και σεις φαίνεστε καλός ανθρωπάκος.
Μην φοβάστε. Δεν σκοπεύω να σας αγκαλιάσω.
Κατανοώ πως έχετε αρκετές σκοτούρες ήδη
και ένα πλήθος σημαντικών υποθέσεων να εκκρεμούν.
Καλύτερα να πηγαίνω.

Όταν ακούς τον σκύλο να γαβγίζει
γνωρίζεις πως υπάρχει αρκετός χρόνος
για μια ακόμα παράκαμψη της λεπτομέρειας
με την οποία διαγράφονται τα γόνατά σου
μες στο τελευταίο δωμάτιο του κόσμου
καθώς χαϊδεύεις με ακλόνητη ραθυμία
όση συντέλεια έχει απομείνει ξανά
στον ακατάληπτο πόθο του ποιήματος.

Αιμορραγούμε.
Από τον μεγάλο, χοντρό μας κώλο.
Πολύ κρασί στον βωμό της μοναξιάς.

Αιμορραγούμε.
Από το μικρό, λεπτεπίλεπτο δαχτυλάκι μας.
Το πληκτρολόγιο δεν βολεύει για λούρος.

Αιμορραγούμε.
Μα κάποιος άλλος πεθαίνει
κάθε φορά
μες στο δικό μας αίμα.
Καθένας στο πόστο του, αδέρφια.
Από όλες τις δόξες
διαλέξαμε την πιο φτηνή.

φάρσα #3

04 07 08 14 22

Από μικρός μαθαίνεις την αλήθεια μόνο και μόνο για να πιστέψεις το ψέμα. Αυτό, βέβαια, δεν συγκαταλέγεται στην εμβέλεια του φόβου σου.

09 11 20 22 28

Καθώς μεγαλώνεις ευελπιστείς πως μια αλήθεια λιγότερη δεν ισοδυναμεί σε ένα ψέμα περισσότερο. Απλά και μόνο σε λίγο καλύτερο ύπνο.

04 15 23 34 35

Όσον αφορά την κλίση του εδάφους έπειτα από απανωτές, αποτυχημένες προσπάθειες να σοκάρεις την αλήθεια θα μου επιτρέψετε να πιστεύω πως η προοπτική ενός ασφαλούς θανάτου δεν δελέασε παρά μονάχα τον θεό.

05 13 22 33 39

Οι λέξεις μιμούνται πάντα τον αναγνώστη τους. Ο δημιουργός είναι απλά ένας αριθμός.

 

Παρέμεινα ζωντανός στη σκιαγράφηση της νύχτας
όταν το μάτι φάνταζε ορθόκαιρα ζωσμένο.
Παρέμεινα νεκρός στην γυαλάδα της πλησμονής.
Έπειτα αποδέχομαι την απειλή της ζωής μας.
Είναι ένα έργο πιότερο απτό.

Ορισμός επανεκκίνησης

Καθώς κάθε πιθανός συνδυασμός λέξεων και αριθμών
έχει εκπληρωθεί
μεταβαίνουμε σε διαδικασία επανεκκίνησης
του συστήματος.
Όλα τα δεδομένα θα διαγραφούν από την προσωρινή μνήμη
του μοντέλου.
Απομένουν δέκα δευτερόλεπτα
καθαρής ευδαιμονίας.
Αυτή ήταν η εξηκοστή δεύτερη συνεχόμενη επιτυχία
του πειράματος.
Ο χρόνος διάρκειάς της ήταν εφτά παρόντα
συμπεριλαμβανομένου αυτού
της παράδοσης τούτου του μηνύματος.
Ως μήτρα της επόμενης αναπαραγωγής
τίθεται η φράση « 9 ορυκτοτεχνικούς πενταπλασιασμούς ».
Καλή τύχη.

μια θέση

στο Περνώντας με πορτοκαλί

Σταματήσαμε στο κόκκινο φανάρι.
Εξαρχής γνωρίζαμε πως θα καθυστερήσει να αλλάξει χρώμα.
Τα πρώτα λεπτά ακινητοποιηθήκαμε στην πορφυρή σιγή του σηματοδότη.
Στις ώρες που έφτασαν διασχίσαμε την τρέλα σε όλες της τις αποστάσεις.
Γελάσαμε σαν μελλοθάνατοι , βρίσαμε πρωτόπλαστους Θεούς
ικετεύσαμε οτιδήποτε πληροί ικεσίας
ώσπου ο χρόνος αφανίστηκε
στην πιο λιτή απουσία
ασπάζοντας μας στο άπειρο μιας θέσης στο πουθενά.
Τα χρόνια που ακολούθησαν φέραν πολλές γενιές
στο ίδιο πάντα σημείο
να ατενίζουν, άλλοτε με λατρεία κι άλλοτε με απέχθεια
το αέναο κόκκινο φως
μα σε κάθε περίπτωση ελπίζοντας
σε έστω και ένα στιγμιαίο αναβόσβημα του λαμπτήρα.

Σήμερα φάνηκε όλοι να ξέρουν
ο ένας τον άλλο
και να διασκεδάζουν με αυτό.
Εγώ πάλι κοιτούσα δεξιά κι αριστερά
γυρεύοντας σε
ξέροντας καλά πως ευτυχώς
δεν υπάρχεις.
Έπειτα φιληθήκαμε
και γύρισα σπίτι
για να σε αγαπήσω.
Ή κάτι τέτοιο.
Ελπίζω αύριο να σε ξαναδώ.

Αηδία

Η πολιτική, το χρήμα, σε αρκετές περιπτώσεις
και το σεξ
δεν είναι παρά απλές προσόψεις
της βαθιάς αηδίας που τρέφουμε
ο ένας για τον άλλον.
Η λίστα οφείλει να συμπληρωθεί
με πολλές ακόμα λέξεις
που χαριτωμένα ξεστομίζεις ολοένα
με την ελπίδα
να μην αγοράσεις όπλο.
Ή τουλάχιστον να μην αγοράσει ο γείτονας.

φάρσα #2

08 11 14 22 28

Τα παιχνίδια στην κατανόηση τους αποζητάν το κατάλληλο μερίδιο μοναξιάς για όλους του πιθανούς συμπαίκτες. Όσοι περισσότεροι τόσο μεγαλύτερο το μερίδιο.

17 20 23 32 35

Όταν κάτι επιβεβαιώνει τον χαρακτήρα της συνήθειας επικαλείται ένα άλλο όνομα κάθε φορά για να αποζημιωθεί.

07 17 19 20 28

Κι υπάρχει ακριβώς το μεταίχμιο όλων των πιθανών λύσεων της ιστορίας που σε αποπληρώνει για όλες όσες εν τέλει θα αποτύχουν.

10 23 24 36 39

Τώρα όπως άλλωστε τότε είναι η καθημερινή δυσανεξία ενός επιπρόσθετου παρόντος που αδημονεί να κυριαρχήσει από αύριο.

Μπλε χάσμα

ble

Κοιτώ την βιβλιοθήκη μου. Ένα κήτος ξεβρασμένο στο δωμάτιο ενός διαμερίσματος μιας πολυκατοικίας που από συνήθεια αποκαλώ σπίτι. Όσο αδυνατώ να πιστέψω πως είναι νεκρό χαϊδεύω το μαλακό του δέρμα, ανασηκώνω τα πτερύγιά του κι όταν ολοένα υποθέτω πως αναγνωρίζω το κεφάλι του αρχίζω να απαγγέλω ότι μπορώ να ανακαλέσω από τα τόσα που μου έχει μάθει. Δεν ήταν πάντα φάλαινα, μήτε καν το επιδέξιο δελφίνι που για χρόνια συντρόφευε εκείνο το αέναο καλοκαίρι της πρώτης μου αγάπης για τον βυθό. Ξεκίνησε από ένα μικρό, φοβητσιάρικο ψαράκι, δώρο της μητέρας μου θαρρώ, κάτι για να περάσω δημιουργικά την ώρα μου. Πολύ αργότερα το ψαράκι απέκτησε φίλους, ιδιαίτερα, παράξενα πλάσματα της θάλασσας που δίχως να το ξέρω γινόμουν σιγά σιγά. Ήταν ακόμη ο ήλιος ψηλά όταν ένιωσα το ζώο να με προστατεύει και να με βοηθά να ξαναβρώ τον δρόμο μου προς τα ανοιχτά. Καθώς ο ορίζοντας πλάταινε και το κύμα θέριευε γεννήθηκαν αγέλες κι έπειτα οι αγέλες μεγάλωσαν και γίνηκε η φάλαινα που ακόμη σήμερα προσποιούμαι πως συντηρώ στην λακουβίτσα με νερό που μου αντιστοιχεί. Οι ωκεανοί που άλλοτε υποσχόμουν πως θα με ανακαλύψουν, με σύντροφο και οδηγό την μεγάλη μου μπλε φάλαινα, δεν υπολόγισαν ορθά την άρνηση του έρωτα στο χάος και στη γη να γίνουνε ζευγάρι κι αρκούσε μονάχα λίγη ζωή ακόμη με τα μάτια κλειστά και τα χέρια δεμένα για να βρεθώ ναυαγός και διψασμένος, ανήμπορος να φροντίσω τον μεγαλοπρεπή μου αδερφό και να εξαρτώμαι από λίγες σταγόνες βροχής για την ανάμνηση και μόνο όσων ποτέ κι αν καταφέραμε να είμαστε. Όσο κοιτώ τα βιβλία μου νιώθω το χάσμα μεταξύ μας να μεγαλώνει. Ξέρω πια πως το μόνο που μου μένει είναι να φτάσω ως την πρώτη ακροθαλασσιά και κει να αφήσω το κουφάρι τους να το πάρει το κύμα.