έχω ήδη σβηστεί

Από το μία παρά τέταρτο μαξιλάρι καμπάνα το χάος.
Τρέμει το σκοτάδι μην αγιάσει.
Οι άνθρωποι όπως το σύμφωνο διαδέχεται το φωνήεν.
Αν ήταν όμως άνθρωποι ή δεν ήταν μια σταγόνα νερό
στην πορεία της προς το χώμα.
Κάθε λέξη στην θέση της και μία θέση για κάθε λέξη.
Αν ήταν όμως λέξεις ή δεν ήταν η ίδια σταγόνα νερό
στην πορεία της προς τον ουρανό.
Την στιγμή που η επιθυμία αχνοφέγγει μισάνοιχτη πόρτα
έχω ήδη σβηστεί από την επιφάνεια του κρεβατιού.

φάρσα #1

07 09 12 18 24

Από παιδί σε παιδί σε ένα ακόμη παιδί το μόνο που παραμένει σταθερό είναι το κόστος που η αθωότητα απαιτεί για να παραμείνει μοιραία.

02 13 15 27 29

Λίγο λιγότερο παιδί είναι η συσσωρευμένη γεύση φθινοπώρου Μάη μήνα.

08 16 24 32 35

Μεταβαίνοντας στην τρίτη δεκάδα έχεις ήδη κατανοήσει τον ορισμό της απόστασης μα αρνείσαι να παραδεχτείς πως το αποψινό βράδυ δεν θα είναι μια ακόμη αφετηρία.

04 08 19 30 33

Ο συνεκτικός κρίκος κάθε στιγμής είναι η αδυναμία να επικοινωνήσεις την κάθε αυτή στιγμή με το παρόν. Τουλάχιστον έτσι γλυτώνεις μια διαδικασία επανανοηματοδότησης που μονάχα στην επανάληψη της αποτυχίας της κατορθώνει να συλλάβει το αδιανόητο του εγχειρήματός της. Καθώς προχωράς γνωρίζεις καλύτερα πως ένα λάθος λιγότερο θα αποτελέσει τον περίσσιο χώρο της επικείμενης ελεύθερης πτώσης.

Αυτή η αίσθηση δεν δικαιούται κάποιο
σκοτεινό δωμάτιο με ένα παράθυρο
στο βροχερό απόγευμα κι ένα
αργόσυρτο μπάσο κάτω απ’
την φωνή της καθώς σου
ψιθυρίζει πως σύντομα
αυτή η αίσθηση θα
ανήκει σε κάποιον
ή κάτι άλλο
από τον καθένα
μας.

Είναι αλήθεια πως αυτή η πρόταση ποτέ δεν θα προφερθεί.
Το ίδιο ισχύει και για αυτή.
Και για αυτή.
Μπορώ να είμαι σίγουρος και για αυτή.
Αν προσθέσω άλλη μία θα πέσω έξω;
Μάλλον όχι.
Οπότε κι αυτή.
Τι κρίμα που θα συναθροιστούν με άπειρες ακόμα καταπληκτικές, σιωπηλές προτάσεις.
Το κρίμα στο λαιμό μας.
Και στα δάχτυλά μου.

Αν δε μου γίνεις λίγο εγώ
θα μείνει πάντα μυστικό
το πόσο μ’ αγαπούσες.

Κι αν πάλι εγώ δεν είμαι εγώ
δεν θα μου είναι αρκετό
το σθένος για να σ’ αγαπώ.

Αν υποθέσουμε πως υπάρχει χρόνος
όλα θα παραμείνουν τα ίδια ακριβώς
σχεδόν σαν ο χρόνος να είναι η λάμπα
που κάποιος σαν εσένα κράτησε κλειστή
ένα τέτοιο απόγευμα Ιανουαρίου.

;Ένας φίλος

;Ένας φίλος πρέπει να πεθαίνει πριν γίνει φίλος σου.
!Ένας φίλος ανασταίνεται όταν τον αποχωριστείς.
;Ένας φίλος πρέπει να σε σκοτώσει πριν γίνει φίλος σου.
!Ένας φίλος είναι ο νεκρός σου εαυτός.
*Ένας φίλος είναι η λήθη που σφιχταγκαλιάζεις πριν ξυπνήσεις.
;Ένας φίλος δεν λείπει ποτέ απ’ την κηδεία σου.
!Ένας φίλος επιβεβαιώνει τον θάνατό σου.
;Ένας φίλος δεν σου επιτρέπει να αυτοκτονήσεις μακριά του.
!Ένας φίλος διπλασιάζει τους φίλους που έχασες.
;Ένας φίλος μονοπωλεί την ιδέα του θανάτου.
!Ένας φίλος αρκεί για να συντριβείς.
;Ένας φίλος απαιτείται για να πεθάνεις.

Αβίαστα ο χρόνος θα επιστρέψει
στις αληθινές σιωπές
και στις ακάματες σιωπηλές αλήθειες.

Ένας ακόμη δρόμος
θα επαναφέρει τα βήματά μας
στον ορισμό της απόστασής τους.

Η ίδια ευχή
θα αναδιανεμηθεί ξανά
προς όφελος
μιας ακόμα απουσίας.

Έπειτα το τραγούδι
το ποίημα
και το σκίτσο
θα αυτοκαταστραφούν
εκτοξεύοντας
την τιμή πώλησής τους.

Αβίαστα ο χρόνος θα επιστρέψει
στην πεποίθηση
κάποιου τέλους.

Κορίτσι της πόλης

Αυτή δεν είναι μια ιστορία αγάπης
Ο άντρας που μισώ είναι ζωντανός

Δεν υπήρχε ποτέ ένα κορίτσι
Ένα πολύ συνηθισμένο κανονικό κορίτσι

Λένε πως δεν περιπλανήθηκε πολύ μακριά
Πολύ μακριά πάνω στον αέρα

Ποτέ μια μέρα
Μια κανονική μέρα δεν πέρασε από μπροστά μου
Ενώ δεν μίλησε για τίποτα
Για έξυπνους και υποτελείς
Δεν μου το είπε αυτό

Το πιο ασήμαντο πράγμα
Που ποτέ δεν θα μάθεις
Είναι να μην αγαπάς
Και να μην αγαπιέσαι
Σε αντάλλαγμα