υπερταχεία

στον Τάσο Λειβαδίτη

Ήταν μια οποιαδήποτε ενοχή, ένα τέτοιο οποιοδήποτε βράδυ
που καθιστούσε τα μάτια μου ικανά
να αποδέχονται το φως της λάμπας στο δωμάτιο
σαν την παραμικρή αλήθεια.

Ήδη ανθρώπινος
επιπλέω
πάνω στην αφθονία σώματος και νου.
Κοιτώ εχθρικά τον ουρανό
καθώς εύχομαι κι αναμένω
τα πάντα να συμβούν.

Μια πρόχειρη απονομή ρόλων

Στον Μήτσο Μήτσο

Στη θέση ενός καλά κουρδισμένου ρολογιού
ένας μικρός καθρέπτης.
Το τίμημα μιας ανόητης μοναξιάς.
Μες στην κατσαρόλα βράζει μια σημαία.
Το τίμημα του έλλογου μίσους.
Στη θέση του ποτηριού
μια νυχτερινή ικεσία.
Το τίμημα μιας αχόρταγης διάνοιας.
Πάνω στα βιβλία μου σαπίζει κρέας και ψάρια.
Το τίμημα ενός ακατάληπτου τραγουδιού.
Στη θέση της σιωπής
όλοι σας.
Το τίμημα ενός χαζού αστείου.
Στη θέση του συνοδηγού εγώ.
Στο τιμόνι μια άγνωστη φιγούρα, μάλλον ανθρώπινη.
Το τίμημα που αδημονώ να πληρώσω.

Η επόμενη επανάσταση θα είναι χρωματική

Ο επιθανάτιος ρόγχος αυτού του κόσμου έχει ήδη πληκτρολογηθεί.
Κανείς δεν κατάφερε να αντισταθεί στο φέγγος της άγραφης σελίδας.
Κανείς, ποτέ, δεν θέλησε να περιθάλψει την καταστροφή.
Κανείς, πια, δεν μπορεί να επινοηθεί.
Κανείς δεν το επιθυμεί, επίσης, για κανέναν.
Τα λίγα χρόνια που μείνανε μέχρι την ασήμαντη θλίψη
ενός μωβ διατάγματος
ή ενός χρυσαφί εραστή
ας σπαταληθούν με τις κατάλληλες λέξεις.

Πάντα εκκρεμεί μια εξέγερση.
Οπουδήποτε. Οποτεδήποτε.
Για οποιονδήποτε πιθανό λόγο.
Ποτέ δεν ξέρουμε όσα έχουμε γνωρίσει
με τον ίδιο τρόπο
που κάθε μοναξιά είναι έντιμη έναντι μιας άλλης.
Προηγουμένως είχα φανταστεί πως ότι κι αν έλεγα
θα είχε κάποιο νόημα ή τουλάχιστον σημασία.
Συνεχίζω να αντλώ από το όνειρο το γεγονός του ονείρου.
Στο σημείο αυτό αποχαιρετιόμαστε ξανά.

πολύ πιο σύντομα από τώρα

Όταν νιώθεις μια διαφήμιση οδοντόκρεμας
δεν αρκεί να αναβαπτίσει το μέλλον
όσο επιδέξια κι αν τύχει η υπόθεση

απαιτείται πρωτίστως ολόκληρο το σώμα
στην ίδια πλευρά με τη σιωπή

πως η ζωή παραμένει άφαντη εμπρός σου
το αναγκαίο κακό επίθετο που αναζητά την κλίση
όσο πιο σύντομα μέχρι τώρα.

η γραμμή φτάνει

Προσπάθησα, ειλικρινά πολύ, να μην αναπνέω αφού κανείς μας δεν το άξιζε Δρ. Μα έπειτα, υπάρχει το νερό κι η αφοσίωση σε κάτι που όλο υπόσχομαι πως θα γνωρίσω κι έπειτα πάλι προσπαθώ περισσότερο να το πω δικό μου, όπως δικά μου είναι τα σύννεφα κι η λίμνη στην άκρη της γης κι εσύ κι όλες οι λατρεμένες μου φωνές μου ψιθυρίζουν πως δεν χρειάζεται να βιάζομαι καθώς είναι ήδη εδώ, με περιμένει να του γλείψω τα δάχτυλα και να μετρήσω τον κόσμο στα κλειστά του μάτια, ω. Από δω και πέρα κάθε χαζομάρα θα ναι το επιστέγασμα της σοφίας μας. Από δω κι έπειτα ξέρω πως η ζωή είναι η αμοιβή της ομορφιάς μας και η άγρυπνη αποδοχή της αδυναμίας μας να μας αγαπήσω έξω από κάθε αιωνιότητα.2018-10-08 22.57.19

μαρς

Κάθε επιθυμία σε φωτογραφίζει στο σκοτάδι. Εξάλλου, όταν είμαι ήρεμος, δεν έχω την παραμικρή ανάμνηση από τον πατέρα. Όταν ξεδιπλώνεις φωνές να υπενθυμίζεις στον ήλιο να γελά. Μπορούμε, κάλλιστα, να ομολογήσουμε πως το καλύτερο αστείο είναι πως ποτέ δεν γελάσαμε όσο έπρεπε, στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε ο ένας τον άλλον και τον τρόπο που η θέα των δοντιών μας ανακατανέμει την αυριανή απελπισία. Ύστερα, πήρε μια γενναιόδωρη ποσότητα οπωροκηπευτικών και αφού την πολτοποίησε την έριξε στο σιφόνι του μπαλκονιού. Λιγότερη ελπίδα καταφέρνει πιο καίρια κρούσματα σε οποιαδήποτε νόσο. Ήταν η φωνή του θείου Τζιμ που περιέθαλψε την αχνοφεγγιά του τρόμου μπροστά στον ακρογωνιαίο βουκολικό βερμπαλισμό της οικογενειακής στοργής. Επισύρω φαντάσματα και μια έντονη αποφορά ψαρίλας. Καμιά αναφορά στο πλατάγισμα της ενότητας, παρακαλώ. Αφού, επιτέλους, κατορθώσαμε να ερωτευτούμε την πληγή ποιος ο λόγος της ύπαρξης ενός νέου πολέμου. Συνεχίζουμε τον χρόνο ακαταμάχητα μοναχικοί.  Χρησιμοποιήστε το αρχαίο σαν να κατέφτασε μόλις.

Ήταν εύστοχη
η φρίκη
ακριβώς όπως
σου ανήκει
με το γέρικο αμόνι
που στον ουρανό
φυτρώνει
και κανείς μας
δεν γλιτώνει
είτε κλαίει
είτε γελά
το κεφάλι του
όπως σπα
και απλώνει
τα μυαλά
και ριζώνει
την καρδιά
μια χαλκομανία
στο χώμα
ένα σκίτσο
δίχως χρώμα.

ένα ζώο πεθαίνει μες στην πόλη

Ένα ζώο πεθαίνει μες στην πόλη.
Αυτός που το σκότωσε δεν ξέρει πως το σκότωσες εσύ.
Εσύ δεν ξέρεις πως μετά θα πεθάνουμε όλοι.
Όλοι μας χτίζουμε μια πόλη για ότι απέμεινε.
Όλοι μας χρειαζόμαστε την πόλη πιο πολύ από ποτέ.
Ένα ζώο πεθαίνει μες στην πόλη.
Η πόλη γεννιέται μες στο νεκρό ζώο.
Η πόλη εξαπλώνεται έως το τελευταίο ζωντανό ζώο.
Το τελευταίο αυτό ζώο είναι ήδη άρρωστο και πληγωμένο.
Η πόλη περιμένει καρτερικά τον θάνατό του.

απ’ το να στόμα

γη.jpg

Απ’ το να στόμα στ’ άλλο η γλώσσα συρράπτεται με το χαμόγελο της ντροπής. Κανείς δεν διανοείται να υπερασπιστεί το δέος της αιματοβαμμένης του σάρκας, όπως λαμπυρίζει κι οδύρεται πάνω στις δοξασμένες νουθεσίες του τρόμου.

Άρα υπάρχω σαν η αποκρυσταλλωμένη ευχή του θανάτου μου. Εκτιμώ πως σύντομα κι αβίαστα όλα θα πανηγυρίσουν την θέρμη του ολονύκτιου πυρετού της πλάσης. Ευθυτενής και άμορφος ο Κύριος ημών ο εκδορέας μας, ο τερματικός σταθμός της ονειρεμένης μας θλίψης.

Περιμένω όπως ο χρόνος την στιγμή, κι ο βέβηλος την ελπίδα, η ρίζα που καλλιεργείς μες στο δειλό στομάχι σου να συστραφεί κι όλη την πορεία μέχρι την αγάπη σου να διανύσει και δίχως λέξη ή σιωπή να σε εκτοξεύσει μακριά πέρα απ’ τη λήθη του παραμικρού αστεριού.

Διανύει η τρέλα τον ίδιο κύκλο με την σοφία, αναιρώντας σιγά σιγά το αίμα που χάραξε τον δρόμο της. Όταν η αλήθεια σε γυρέψει μην φοβηθείς τον έρωτα που μας θέρισε.

Είναι πάνω στο μέτωπο,
με το μέτωπο γερμένο στη δύση,
που η φύση σε ανακαλεί.

Οι στίχοι του κάθε, του πρώτου έρωτα
φυλλοροούν ως το βαθύ το ακατανόμαστο,
τη γενετήσια τη λησμονιά να συστρατεύσουν,
λιγάκι πριν να αναστραφεί η ορμή
κι η πέτρα πριν δακρύσει,
τα κρίνα που στο σώμα της συσπώνται,
οι δεσμοί μας σαν επιτείνουν τη γεύση,
του πικρού, του αλάθητου, του κεραυνού,
ο υποδόριος πλους,
επαίρεται, ευφραίνεται και κλίνει
το ρήμα, το άρθρο, το επίθετο,
την ασύρματη υφή του ονείρου,
εν είδη πτωχής, ευκαταφρόνητης πυράς.