στοίχοι 16

Η αποκάλυψή μου ήταν εκπληκτικά ανώδυνη.
Οι διευθύνσεις σου μου έχουν επιστραφεί.
Κάθε στιγμή μεσολαβεί τα μάτια σου.
Η ανάγκη καταλάγιασε το μεγαλείο.
Μια νύχτα αποσυνθέτει τις παροιμίες.
Ανακατευθύνονται οι τόνοι σε χρώμα που αναπνέει.
Ακροβατεί στο σύνορο η ελευθερία.
Ο αγαπημένος μου θεός κατοικούσε σε ένα ανέκδοτο.
Σε είχα επιθυμήσει με χίλια ζόρια.
Οι φωτογραφίες μου εξελίσσονται μαζί μου.
Όλος ο χρόνος ο ίδιος πάντα τόπος.
Ξύπνησα για λίγο ακόμη.
Φόβος και απάθεια στο ελλάς βέγκας.
Μια διάσταση μου αρκεί για να εκφραστώ.
Λίγη ακόμα σιωπή κι ο ήλιος θα ανατείλει.
Κάθε που ‘βρεχε ξεφλούδιζα τα ψέματά μου.

Advertisements

στύχη 23

Στην παραμικρή αλήθεια μου λείπεις.
Καθώς ανηφορίζω προς το σπίτι η πόλη παριστάνει το θύμα.
Κανείς δεν μίλησε πρώτος.
Η μουσική διέκρινε τον καημό σου.
Χίλια μάτια θόλωσαν το τοπίο.
Ζωντανοί μαζί γιατί.
Έπρεπε να χειροκροτήσω για να γίνω αόρατος.
Με αποκάλεσε αδερφό για να ματώσω.
Διεύθυνε την ιστορία με δανεική ταυτότητα.
Γυαλίζοντας το μάτι μου είδα μια όραση.
Η σιωπή ανέθρεψε τον χρόνο.
Κάθε φάρμακο προσμετρά τον ορίζοντα.
Ένας νέος χρόνος είναι ήδη μια απώλεια.
Το πρώτο σύνθημα κάθε σκοπού είναι η μοναξιά.
Σε γνωρίζω καθώς η μέρα αναπλάθεται.
Καλλιεργούσα κάποιον σαν εσένα όταν ήρθες.
Είχα τιθασεύσει τις λέξεις στην άγνοια.
Μια ακόμα επιστροφή προτού αναχωρίσουμε.
Μετά την χιλιετία αναζητώ όνομα.
Στο δεξί μου αυτί φώλιασε η αθανασία.
Ο ενεστώτας λυσσομανούσε.
Αναφέρθηκα στο χάος με πίστη.
Γρήγορα μία τρύπα για την φωνή μου.

Πολύ προτού ξυπνήσω
να αχρηστέψω λέξεις κι αριθμούς
και τα πρόσωπα να σβήσω
με των προσώπων την απορία.

Να μην χρειαστεί να επιλέξω την μέρα
τον χρόνο και το χώρο της
μήτε καν όποιον κι αν τύχει
στο διάβα της να συναντήσω.

Να μην αναγκαστώ να μάθω
αν οτιδήποτε συμβαίνει
είναι κάποιου η ζωή ή η δική μου.
Να μην είμαι σίγουρος πως ζω.

Έτσι, ίσως καταφέρω να μην σου κάνω κακό.
Ίσως, έτσι, γίνουμε ευτυχισμένοι.

ησυχία κοινής διατάραξης

Νεκρός είσαι ούτως ή άλλως
καθώς όλοι σε αφουγκράζονται εάν
κι είναι μονάχα ο διάολος
τα αχανή νοήματα και τα φτιασίδια
που ακόμα σου επιτρέπουν να μιλάς.

Κράτα τους τόνους χαμηλούς
και θα πουλήσεις φωνήεντα
για ότι κι αν επιθυμείς.

Μα αν μπορείς να αποφύγεις κάτι
διάλεξε πρωτίστως
τον αγώνα
την τέχνη
και τον έρωτα.
Τίποτα δεν αξίζει να ζει
αν ολοένα κάποιο πρίσμα γυρεύει.

Το καημένο το βάσανο βρήκε την ποίηση
όπως η γεροντοκόρη τον θεό κι αλίμονο
σε όσους δεν πείστηκαν πως ένα θαύμα
συντελείται στα δυο της χέρια όταν παίρνουν
τον λόγο κι αραδιάζουν αναπνοές και βογγητά
χύσια αιωνόβια πάνω στο ρυτιδιασμένο χαρτί
το υπογεγραμμένο με την παρθενική της καύλα.

Μόλις η ιστορία διαπράξει τον ρόλο της
είτε με την θέλησή μας ή χωρίς αυτήν
έχουμε ήδη προσφέρει στην κρίση μας
κάθε πιθανή της αφήγηση
αδυνατώντας να μην συμπεριληφθούμε
στα πιο ζωτικά της μέρη.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο η κάθε ιστορία
αποτελεί μια διαδοχή προσώπων.
Κατά τον ίδιο τρόπο κάθε ιστορία
τελειώνει και αρχίζει με σένα.

σαλάχι

Ποτέ η πρώτη λέξη.
Όλες συμπυκνώνονται
στην τρίτη τελευταία ενός
οποιουδήποτε κειμένου. Ακόμη
κι αυτές καταλήγουν στο αποχαιρετιστήριο
μάτι του αναγνώστη. Πετάρισμα των βλεφάρων
/ αδημονεί να πλήξει ξανά στο επόμενο δευτερόλεπτο /
φλερτ με την πιθανότητα τίποτα να μην συμβεί ποτέ ξανά /
πετάρισμα των δαχτύλων. Η σιωπή είναι η μόνη ασφαλής οδός
προς ένα ανοιχτό παράθυρο. Έπειτα απομένει η παραδοχή της πτώσης
σου. Αφύπνιση, λήθαργος. Ανάποδα αντιστρέφονται ευκολότερα. Επιμένεις.
Τεμαχίζεις τoν αναδυόμενο χρόνο με σαρκασμό και ειρωνεία και με μια
μικρή αδιόρατη επιστροφή στην εποχή που το έλεος σε πλημμύριζε
προς τα έξω. Αρκεί μονάχα να λυπηθείς για να μεγαλουργήσεις.
Ένα ακόμη στοιχείο στην κυβέρνηση του αδιάστατου. Η
διακοπή της μοίρας / βόμβος συνυφαίνει βόμβο /
επιτέλους ένα τέλος πληρεξούσιο / καμιά
ανάγκη για αστραπές / καμιά θέληση
θεού / όλο καταπίνει όλο / ένα
αδιάλλακτο δάκρυ ισοδυναμεί
τη βροχή. Είναι μόλις έξι
μέτρα μέχρι το άπειρο.
Από εκεί η προσευχή
αντιπαρατίθεται
στον δημιουργό
της. Τίποτα δεν
μπορεί να σε
προσβάλλει.
Το ψέμα
Είναι
η
πορεία
μέσα
στον
γαλαξία.
Δεν
Υπάρχει
κρίση.
Δεν
Υπάρχει
χρόνος.

1.
Στην απολογία δεν επέστρεψε κανείς.
Ούτε κανείς ερωτεύτηκε στην ανάμνηση.
Από ότι κόπηκε πετάξτε μακριά τις κλωστές.

2.
Η μνήμη διατηρούσε τον πλανήτη σε τροχιά.
Όλα είχαν ξανασυμβεί.

3.
Κι όσο περίμενες το χρόνο να φανεί
η αιωνιότητα σε προσπέρασε.

Σε ζωντανή μετάδοση η αλφαβήτα
μας καθιστά υπεύθυνους κι αντάξιους
των μελλοντικών ποιημάτων.
Όποιος δεν συλλαβίσει το όνομά του
ορθά, κοφτά και καίρια
θα αρκεστεί στην καλοσύνη ενός άλλου αφεντικού.
Όπως πάντα η ποίηση αρέσκεται
στο να παράγει στρατιές χαμένων.

ατυχίες νο. 9

Στο αδιέξοδο δεν ρωτάς εγώ.

Ο αναστεναγμός είναι έλλειψη ιστορίας.

Τα απαλά χέρια σκοτώνουν παθιασμένα.

Δεν σε κοιτώ όταν σου μοιάζω.

Πριν θυμηθείς το όνειρό μου σε περιμένω να ρθεις.

Στον δρόμο δεν απαντάς εγώ.

Σε σέβομαι γι’ αυτό σε μισώ.

Το χιούμορ είναι σπαθί χωρίς λαβή.

Η ευγένεια είναι προίκα του θανάτου.

Στην φιλία δεν υπάρχει διάλογος.

Από όση ελευθερία μπορώ να ζήσω
μονάχα αυτή του ποιήματος που πάντοτε ποθώ να γράψω
νιώθω πραγματικά να μου ανήκει.
Όσο γράφω συνεχίζω να ελπίζω
πως αυτό το ποίημα δεν θα γραφτεί ποτέ.

Χάνουμε την πίστη μας στον αδερφό
Χάνουμε την πίστη μας στον φίλο
Χάνουμε την πίστη μας στον κόσμο
Χάνουμε την πίστη μας στον εαυτό μας
Μόνο και μόνο για να πεθάνουμε ήσυχα