γαϊδουράγκαθο 

είμαστε
η
αρχή
του
παραμυθιού
που
πάντα
αρχίζει
ένα
μυστικό
που
αποκαλύπτεται
για
να
παραμείνει
κρυφό

Advertisements

μια πόρτα

μόνο μία πόρτα
σε άπειρες παραλλαγές
κι ο καθένας μας από ένα κλειδί
για τον καθένα μας
το ίδιο πάντα κλειδί
που κρατάει την πόρτα
στη θέση της
καθώς ανοίγει ή κλείνει
ή χάνεται

Δίχως πολύ προσπάθεια πείστηκα πως
έχω γράψει τα περισσότερα απ’ τα μυθ
ιστορήματα του Μπάροουζ, μα και πάλι
δεν ήταν αρκετό. Με περίσσιο θάρρος
κατάφερα να είμαι ο δημιουργός των α
πάντων του Μπόρχες, του Κορτάσαρ μα
και του Σάμπατο, αν κι απ’ τον τελευταίο
δεν έχω την παραμικρή ανάμνηση. Δίχως
να το πολυσκεφτώ αποφάσισα να είμαι
και η φωνή των τζιτζικιών, των ψύλλων
και των συννέφων. Εκεί κοντά απόκαμα
και αναπόλησα την εποχή που ήμουν έν
ας ασήμαντος κι άγνωστος ποιητής. Πό
σο πιο εύκολα τότε μπορούσα να παρι
στάνω τον Θεό. Αφελής, άκομψος και
παντελώς αδιάφορος για ότι κι αν δημι
ουργούσα. Δυστυχώς, δεν υπάρχει πια
τρόπος να επιστρέψω εκεί.

1111111 = 1 + 1 = 1 = 0

Ο ένας σταδιακά είναι κανένας
όπως κι οι δύο είναι ένας

όπως κάποιοι γίνονται τρεις
και τέσσερις κι εκατομμύρια χιλιάδες

για να ξεφύγουν
απ’ την αδιαπέραστη λήθη
του μηδενός

για να αναβάλλουν
το αναπόφευκτο

Η διαφήμιση διάλεξε έναν πίθηκο
για πατέρα του παιδιού της.
Όπως αναμενόταν
το παιδάκι έγινε υιός
για το σύμπαν κι ασκόπως
μπάσταρδος σε τούτη τη γη.
Έπειτα τα πράγματα μπλέκονται
ακόμα περισσότερο
με κάτι ομιλούσες οικιακές συσκευές
κι απρόσμενες βίζιτες από τον γαλαξία
κ.τ.λ., κ.τ.λ. θα βγουν σε κρυπτόλεξο
λίαν συντόμως από τον έγκριτο
τρελό της γειτονιάς σου.

καλντερίμι

Δίνω ότι έχω
όπως και να χει
θες δεν θες
γιατί αλλιώς θα παίξει
ψυχιατρείο ή φυλακή.
Παρόλα αυτά σε φαντάζομαι
να κατεβάζεις το βρακάκι σου
και να στον ακουμπάω στα κωλομάγουλα
καθώς πρεζάκικα μάτια μας κοιτούν
πίσω από τους θάμνους.
Κι αφού νιώσω και πάλι ικανός
να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα
έστω για μια στιγμή
παίρνω τα φάρμακά μου
και πέφτω για ύπνο.
Έτσι τουλάχιστον η αγάπη
ή έστω εγώ
δεν έχω αιτία.
Μονάχα μια αδιόρατη αλληλουχία
συνειρμών.
Λέξεις από καιρό νεκρές
μα ικανές
για την επιβίωσή μου.

Είχα ήδη τιθασεύσει
την αντιστροφή της γνώσης
απολαμβάνοντας την
στο μερίδιο της άφιξής σου
και στην κατόπιν αποχώρηση
μα προπάντων στο μεσοδιάστημα αυτών
όταν ήμουν βέβαιος
πως είμαστε τόσο μόνοι
που μονάχα η αγάπη μας έχει σημασία.

Το χθεσινό βράδυ
αποκοιμήθηκε ανενόχλητος
από όλη του την ζωή
καθώς υπέθεσε
πως πιθανώς να έχει πεθάνει
εδώ και πολλά χρόνια
δίχως κανείς πια να τον θυμάται
δίχως να έχει αφήσει το παραμικρό ίχνος
πως το χθεσινό βράδυ
αποκοιμήθηκε ανενόχλητος
από όλη του την ζωή.

Μεγάλη
αλήθεια πρωί
μιας αδιάφορης νύχτας
μηρυκάζω πανάρχαια λάφυρα
πολέμων που διάβασα στην ηλικία
του γεννιέμαι κατάφωρα ίσαλος αναδύεται
το χρώμα η γεύση ο φόβος της επιστροφής σε
μένα όπως συνηθίζεις να υπάρχεις δίχως την κυοφορία
των λυγμών αρκετά ώστε να σιωπήσεις επιθετικά και δόλια
υπέρμετρος υπέρμαχος απόηχος εδώ θαμμένος η έρημος να
γιγαντώνει την προσβολή απαραίτητα τα μάτια ο θόρυβος μαινάδα
σμίγει φυλακές υπόγεια εθελούσια κρακ κρακ όλοι απορούν στο τέλος
έως και ο δολοφόνος απαιτεί μια συστολή μια πάγια εντολή εξόδου
στη λαγνεία ατρόμητου θερισμού επιτάσσω τη θλίψη συνώνυμα
του χάους λουλούδια μάταια γλώσσα συστρέφεται από την
αγάπη ο ορισμός υφαρπάζει την ιστορία γένος ατροφική
διακήρυξη παρηγοριά ικανότητα συμπάσχω μόνος
διπλός τετμημένος αργότερα πάλι ο ίδιος
διάστημα τερέτισμα απόληξη
εκτροφεία έκταση
συνετρίβη.

όμορφα χρόνια πέθανα
μαζί μ’ όλο τον κόσμο

μες στην καρδιά το κτήνος μου
στα γόνατα η αγάπη

και συ γλυκιά μου ανόητη
ξάστερο κυπαρίσσι

κι ο φίλος πίνει μια γουλιά
το χώμα για να φτύσει

Από τη βαθιά φωνή του ημερολογίου
σου
η κάθε αλήθεια
ένας ακόμη άνθρωπος που φεύγει
είτε το θέλησες είτε όχι
βρίσκεις τον τρόπο το αντίο
να σου μοιάζει ολοένα και περισσότερο
να γλυτώνει τον ίσκιο από το κορμί
με όλα τα δάχτυλα
να δείχνουν τον ήλιο
τον μόνο πραγματικό θάνατο
που αξίζει
να ζήσεις και να αγαπήσεις.
Ο επόμενος αποχαιρετισμός
θα είναι πάντα ο καλύτερος.

Κανείς δεν μπορεί ακόμη
Να αντιληφθεί
Πως οι λέξεις αυτές
Κι αυτές οι εικόνες
Κι αυτή η γεύση κι η μυρωδιά
Αποτελούν αυτό που κάποτε ίσως
Ονομαστεί ζωή.
Τουλάχιστον έτσι παραμένουμε
Σχετικά ευτυχισμένοι.

όλο το βλέμμα στον δρόμο
εμπρός μου που ανοίγει
ο ίδιος όπως πάντοτε είναι
είτε σαν φεύγω ή σαν έρχομαι
σαν είμαι πάντοτε ο ίδιος

ατυχίες νο. σφάλμα

Αν δεν δικαιώσεις τον άλλον στο σφάλμα του δεν δικαιούσαι συγχώρεση.

Οι εγωπαρμένοι διαφυλάσσουν το σφάλμα σου σαν θησαυρό.

Κάθε σφάλμα ένα βήμα προς την αγάπη.

Ευτυχώς κάποιοι επιλέγουν το σφάλμα δίχως το παραμικρό αντίκρισμα.

Κάθε σφάλμα ένα παιχνίδι μίμησης.

Μονάχα τα σφάλματα επιζούν της αγάπης.

Η επιβεβαίωση έπεται του σφάλματος.

Είναι αδύνατον να σφάλεις μόνος.

Μόνο εάν σφάλεις μπορείς να υποκρίνεσαι πως σφάλεις.

Σφάλε και επέδρασε.

Σφάλε και απέδρασε.

Μια ζωή σφάλουμε το αναπόφευκτο.

Απαιτείται ένα μεγάλο σφάλμα αισιοδοξίας.

Κάθε σφάλμα προς τα πιστεύω σου είναι ένας αγώνας ελευθερίας.

Σε κάθε προσπάθεια επούλωσης
της πληγής μου
η πραγματικότητα μεγαλώνει.
Ελάχιστη παραμένει δική μου.
Κτίρια ανεγείρονται
γυναίκα θροΐζει
ένας συναγερμός παρελαύνει θριαμβευτικά.
Αποκλείομαι εθελούσια στις ευθείες
και διατάσσομαι σιωπηλά.
Ύστερα πάλι καπνίζω
ενθυμούμενος την όψιμη ελπίδα της έλλειψης.
Συγχνοτίζεται ο αχός του πρωινού
με την ικανότητα κατανόησης των σφαλμάτων μας.
Εσύ συνεχίζεις να λειαίνεις τον ήλιο
ενόσω εγώ τρεμοπαίζω τα δάχτυλα.
Θα βρεθούμε ξανά αργότερα
στην υπόγεια ροή της ιστορίας.
Θα επικαλεστώ την πλήξη για ότι κι αν συμβεί.

ατυχίες νο. 7

Κάποιος πόθος σιγεί καθώς γυρνά η σελίδα.

Η αδιαφορία για αποδείξεις είναι δείγμα ωριμότητας.

Το τρυφερό στήθος γεύεται το τρυφερό στόμα.

Ο θάνατος είναι μια στιγμή πριν πεθάνεις.

Ο χρόνος υποθηκεύεται στο παρόν.

Το κενό χαίρει μεγαλοθυμίας.

Καθένας μας αντιμάχεται την αιωνιότητα.

Αναθέτουμε στο θέαμα την θέασή μας.

Πριν από κάθε καταστροφή γεννιέται ένας θεός.

Μετά την καταστροφή γεννιέται η επιθυμία της θέωσης.

Μέσα στο όνειρο αναμένει ο εφιάλτης
ως η συνείδηση του ονείρου
και η συνείδηση έξω από αυτό.

Η ζωή εκκινείται από τον αδυσώπητο πόθο να βιώσουμε τον εφιάλτη.

Το όνειρο του εφιάλτη είναι η συνήθεια του θανάτου μας.

Κανείς δεν γλυτώνει του μακάριου ύπνου μας.

ατυχίες νο. 6

Νέοι και γέροι μεθάνε στην ίδια μπάρα. Άραγε ποιος υποδέχεται ποιον;

Η ανεργία εφεύρει μικρά, ανώδυνα στοιχήματα για να μην εκκολαφτεί.

Το φτηνό θέαμα είναι ο οδικός χάρτης της επαρχίας.

Η βία είναι το ελιξήριο της κοινωνίας.

Λίγοι και τυχεροί όσοι δεν διαφημίζονται στα πρόσωπά μας.

Μπορείς να γράψεις όσους ποιητές θες αλλά ποίημα δεν γίνεσαι.

Καθώς η πόλη παρακμάζει οι τρελοί της εξαφανίζονται.

Οι οδηγίες χρήσεως της ζωής δεν περικλείονται στην συσκευασία.

Ο δαίμων του τυπογραφείου φυτοζωεί σε κάποια zine.

Το πως αποβλακωνόμαστε είναι μια ιδιοφυής διαδικασία.

Ένα γράμμα αγάπης είναι πάντα πρωί
ακόμα και αν
συνιστά μια ανίατη νύχτα
δίχως την παραμικρή υπόθεση.
Ανατέλλει τη σάρκα σπαραξικάρδια ενθρόνιση
αυτής της γλυκιάς γλυκύτητας
που υψώνει το τρίχωμα στον ήλιο.
Είσαι καθώς φεύγεις και μένεις
η περιπέτεια που πλάθει τον κόσμο
και συντρέχω να ασπαστώ τον όρκο
να αποστραγγίσω το έπος
αυτής της μεγαλειώδους επίθεσης
που εξαπολύεται
από τον έναν στον άλλον
σε αγαπώ.

άλλη μια νύχτα

άλλη μια νύχτα θα προσπαθήσω
να βγάλω από το ξύγκι μύγα
να πετάξει ένα ακόμη κακό ποίημα
από αυτά που γεμίζουν μπλογκ
και σκουπιδοτενεκέδες
χορταίνοντας την άδεια μας καρδιά
από συγκίνηση και δύναμη
να πούμε την αλήθεια
πως δεν αγαπάμε την ποίηση
αλλά τους ποιητές και τις ποιήτριες
παρόλο που δεν γνωρίζουμε κανέναν τους
παρά μονάχα όσους το πληρώσανε ακριβά
και γι’ αυτό τους μισούμε
και πως ένα ρημαδένιο στίχο
δεν είχαμε ποτέ μας
να πάρει το βράδυ απ’ το χέρι
να του δώσει έναν ήχο
πέρα από το βουητό
που αφήνει το μπάσο
κάνοντας το δωμάτιο να μοιάζει
λιγότερο άδειο, λιγότερο δωμάτιο
καθώς κλείνεις τα μάτια
για να ακούσεις τις μικρές ραγισματιές
ενός σώματος μάλλον δικού σου
να μεγαλώνουν και να βαθαίνουν
τον τρόπο που κι απόψε
θα χαθείς και θα χάνεσαι