διαγώνια

Διαγώνια βλέμματα των όσων η μέρα προσμέτρησε στην απόσταση που μας ενώνει. Το μόνο δηλητήριο που δεν ενσαρκώσαμε. Παρά μονάχα στο παραμύθι του, καθένας, εμπεδώνει τις επαναλήψεις ενός ή περισσότερων ρόλων μέχρι να πειστεί πως το τέλος θα είναι μια αιώνια επιστροφή. Κι όμως μία σταγόνα αίμα πάντα ξεχειλίζει την ιστορία. Ένας πόνος πάντα αντιφέγγει τον χρόνο. Προβοκάτσια είναι η θάλασσα κι ο ουρανός κι η επιμονή του να στεκόμαστε γυμνοί απέναντι στα αστέρια. Ένας μικρός Μάης τρέφει αρκετά σκουλήκια για τους λησμονημένους. Μια πεταλούδα απλώνει το τέλος του κόσμου απ’ άκρη σ’ άκρη στο τρεμάμενο πάνω χείλι σου. Όσα ποτέ δεν θα πούμε ο ένας στον άλλον είναι ήδη αρκετά για να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε. Το απόψε είναι ανίατο από πάντα.

 

 

7 σκέψεις σχετικά με το “διαγώνια

  1. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ολοκληρώνοντας την ανάγνωση ήταν «έρωτας».
    Το πρώτο πράγμα που με έκανε να σταθώ ήταν το «στην απόσταση που μας ενώνει».
    Δεν ξέρω, συνήθως τα λόγια σου είναι… απρόσιτα οικεία. 🙂
    Καλημέρα!

    Μου αρέσει!

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s