Μπήκε ένας στίχος ανάμεσα σε ότι έλεγα
κι έτσι κανείς δεν με πίστεψε.
Ποιοι θα ήταν άραγε οι φίλοι μου
αν θεωρούμουν ως κάτι οικείο.
Συνέχισα να δηλώνω αθώος
με την ελπίδα να απομονωθώ.
Η κοινωνία δεν αποδέχεται
ότι δεν της ανήκει.
————————Γίναμε τόσο σοφοί που φαντάζει ακατόρθωτο———————
να γίνουμε οτιδήποτε άλλο.
Επιμένω πως ο χρόνος
είναι το μόνο μας άλλοθι.
Τι νόημα έχει η χρήση
αν δεν μπορείς να χριστείς.


Advertisements

Αν μες στην λέξη βρίσκεται η γνώση περισσότερων λέξεων που με την σειρά τους συνθέτουν το κυρίαρχο κομμάτι της νόησής μας, αν μες στην λέξη βρίσκεται η νόησή μας πέρα από την γνώση περισσότερων λέξεων, αν μες στην λέξη βρίσκεται η άγνοιά μας για την νόηση ως τμήμα αυτής της λέξης ή όσων ακόμη αυτή συνεπάγεται, αν μες στην λέξη βρίσκεται η λέξη νόηση ενώ ταυτοχρόνως βρίσκεται και μια παντελώς άγνωστη λέξη, αν μες στην λέξη βρίσκεται κάθε λέξη που περιλαμβάνει την δυνατότητα νόησης της λέξης, αν μες στην λέξη βρίσκεται το κυρίαρχο κομμάτι της νόησής μας αλλά δίχως την λέξη αυτή, αν μες στην λέξη βρίσκεται η λέξη πριν γίνει λέξη ή γνώση ή νόηση, αν μες στην λέξη βρίσκεται ένα συνονθύλευμα γνώσης, άγνοιας και νόησης, αν μες στην λέξη βρίσκεται η κυριαρχία της άγνοιας επί των πάντων, αν μες στην λέξη βρίσκεται η δυνατότητα νόησης κάθε πιθανής λέξης, αν μες στην λέξη βρίσκεται κάθε δυνατότητα νόησης της άγνοιάς μας, αν μες στην λέξη βρίσκεται η νόηση άγνοια επί της λέξης ή περισσότερων λέξεων, αν μες στην λέξη βρίσκεται ένα κομμάτι από την σύνθεση της δυνατότητας της γνώσης της λέξης ή περισσότερων λέξεων, αν μες στην λέξη βρίσκεται μια περισσότερη λέξη από την άγνοια, ή την νόηση, αν μες στην λέξη βρίσκεται κάθε λέξη γνώση και άγνοια κι αν μες στην λέξη δεν νοείται η λέξη αυτή ή περισσότερες λέξεις εγώ τι γυρεύω με την λέξη αυτή;

Να που δεν ξέρω τίποτα αφού όλα υπάρχουν.
Μα πρέπει να ξεθεωθώ για να σωπάσω.
Ή απλά να γίνω αυτός.
Επιμ ΄νει ένα λάθος πλήκτρο να συντονίζει
τους χάρτες.
Το θέλω. Το θέλω. Το χω. Το θέλω.
Χτες από σήμερα συνάντησα ένα φίλο που είχα να δω καιρό.
Αφού συμφωνήσαμε πως το ψέμα
είναι ο μόνος τρόπος για να παραμείνουμε ζωντανοί
κι ονειρεμένοι
θάψαμε το μισό σύμπαν και χριστήκαμε κυριάρχοι
του άλλου μισού. Έπειτα τσακωθήκαμε
γιατί μια φωνή μας είπε πως το δύο είναι γρουσουζιά.
Πάλι πρέπει να θυμηθώ ποιοι είστε.
Ίσως είναι καλύτερα να συνθλίξω το φως
μες στην υπόσχεση της αγάπης σου.
ΟΚ ΟΚ έρχομαι. Γαμη…

Η πρώτη πρόταση λέει πως η ιστορία επανέρχεται σε αυτήν.
Η δεύτερη επιβεβαιώνει τον κανόνα με μια αδέξια περιστροφή γύρω από τον εαυτό
της.
Ακολουθεί ότι γρήγορα θα ξεχαστεί προς όφελος της μνήμης.
Κι άλλα εξίσου ευπροσήγορα λόγια εντείνουν την διάθεση μεταμέλειας.
Άξαφνα μια αράδα απογυμνώνει το ανεκδιήγητο.
Αποχωρίζεσαι κάθε σημασία προκειμένου να λυτρωθείς.
Πάραυτα στο τέλος είσαι πια βέβαιος πως κάτι έχει μόλις ξεκινήσει.
Μια οποιαδήποτε πρόταση εκκινεί την ίδια ακριβώς ιστορία.

Βγαίνει με μια πρόταση η ζωή.
Άντε και μ’ ένα σύριγμα.
Ελάχιστοι το τόλμησαν
κι ακόμη λιγότεροι το κατάφεραν.
Συνήθως επικρατεί φασαρία.
Ακατανόητα πολύ φασαρία.

Δεν υπάρχει μέρος μακριά απ’ τον άνθρωπο.
Δεν υπάρχει χρόνος, μήτε σοφία, μήτε σιωπή.
Έως και τα ζώα, ταπεινωμένα, αναγκάστηκαν
να απαγγέλουν ποίηση.
Έως και τα χρώματα, βαριεστημένα, ανακάλυψαν
τον μόχθο της επιβίωσης.
Δεν υπάρχει μέρος μακριά απ’ τον άνθρωπο.
Δεν υπάρχει όνειρο, μήτε χαρά, μήτε λύπη.
Δεν υπάρχει κάποιος άλλος που να ‘μαι εγώ.

Γάμα το μέλλον.
Υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να πεθάνεις
και μόλις ένας για να ζήσεις.
Γάμα το μέλλον.
Άσε τους κάθε λογής τυχοδιώκτες
να ψέλνουν τις προσευχές τους
να θυσιάζουν τα παιδιά τους
να ρίχνουν τα εντόσθιά τους στην φωτιά.
Εσύ κλείσε το μόνο σου δάκρυ
σε μια σταγόνα της βροχής
κι άστην να κυλήσει
να σπάσει και να χαθεί.

Αν λίγους στίχους μόνος μου
κατάφερνα να γράψω
δίχως εγώ να έγραφα
δίχως χαρτί να υπάρχει

Δίχως να χω τα μάτια μου
δίχως και τα δικά σου
δίχως τον κόσμο αυτόν εδώ
δίχως κι άλλον κανένα

γράμματα

Η ζωή προηγείται της τέχνης.

Η τέχνη προηγείται της ιδέας.

Η ιδέα προηγείται της κοινωνίας.

Η κοινωνία προηγείται της ιστορίας.

Η ιστορία προηγείται της επιθυμίας.

Η επιθυμία προηγείται της τρέλας.

Η τρέλα προηγείται της ελευθερίας.

Η ελευθερία προηγείται της ζωής.

Όταν το πιώμα ξέρει τι λέει εγώ δεν ξέρω ποιος είμαι κι έτσι είμαστε κι οι δύο χαρούμενοι. Όπως θα γράφω τις στροφές εσύ αν θέλεις κοιταζέ με. Ο Τσαρλς επιβλέπει την ευδαιμονία και της αποψινής μας απόγνωσης. Χαίρε πάτος αμέτρητος και άσπρος, κατάλευκος, χιόνι, γαλακτώδες, μάρμαρο. Με όσες λέξεις η παγωμένη μας καρδιά ξέρει να σε προσφωνεί. Ευτυχώς κανείς μας δεν μοιάζει να σαλεύει κι έτσι είμαστε όλοι σίγουροι πως η χαρά μας ανήκει. Γλίτωσε και το αύριο από την προσπάθειά του να υπάρξει. Με λίγη τύχη μπορεί να παρασύρει και το μεθάυριο και μια αλυσιδωτή αντίδραση να μας χαρίσει τη ζωή που δεν θα ζήσουμε αλλά εκατομμύρια άλλες ζωές, βουβές και ταπεινωμένες, στο κολαστήριο που αρμόζει στους πραγματικούς ήρωες αυτού του ανθισμένου βράχου.

Πέστροφες ανεβαίνουν τον ποταμό
Καθώς μετράω το μηνιάτικο
Και το ξαναμετράω
Καρποί ονειροπολούν
Και γω μετράω το μηνιάτικο
Και το ξαναμετράω
Και μένω πάντα ίδιος

μια τρίχα από την γάμπα του Κορτάσαρ

Υπάρχω υπακούοντας τη μόνιμη αλλαγή που με δαπανά στο ισάξιο σφρίγος  θανάτου και έρωτα. Στην διαύγεια ενός θαλερού απογεύματος πυροδοτείται η ζωή μου πέρα από κάθε νομοτέλεια. Παλινδρομώντας μεταξύ ιδέας και συναισθήματος μαθαίνω να επιβιώνω με τον σαφή τρόπο του μέλλοντος. Ο πόνος απαλύνεται μονάχα για να διεκδικήσει ξανά το σωτήριο μερίδιό του στην διήγησή μου. Γεμάτος αναίσχυντους τόνους στην πρωτοκαθεδρία των φωνήεντων. Ήσυχη απόκλιση, αδαής μεμψιμοιρία, όλα διατυπώνονται με την εγγύτητα του μεσημεριού, με τον ήλιο ακριβώς δοξασμένο να συγχωρεί και να εκπληρώνει τις εκάστοτε ερμηνείες. Απαράβατος ο νόμος της εξάρθρωσης της γνάθου από τις ανεκμετάλλευτες λέξεις. Σιωπή ικανή να συγκεκριμενοποιήσει το απαράθετο. Χρόνια κομψευόμενη ανοησία. Μνημείο που λοξοδρομεί από την γνώση. Αγχόνη εντολοδόχος της πρόνοιας. Η μόνη επαναφορά έγκειται στο σημείο του πόθου, είτε χαίρεις καθοδηγητή. Πριν από κάθε επινόηση εξάλλου υπάρχει ένας οργανισμός συμφερόντων.

Τόσο
λευκό
το μαύρο
κι όμως υπάρχει
ιστορία και σήμερα.
Με τον ίδιο τρόπο που
τα παιδιά εξαφανίζονται
από το χρώμα των ματιών
τους. Το δάσος κορυφογραμμεί
κι ένας ακέραιος ουρανός. Ήδη ακούγεται
το ικετευτικό αλύχτισμα των πρώτων πυξίδων.
Μαζί τους άνθρωποι μοιάζουν να κινούνται, να
δείχνουν ο ένας στον άλλον πως συμφωνείται μια
ψευδαίσθηση. Πως συναρτείται το χαμόγελο και το
γέλιο και η πίστη στις ανακαλύψεις που έπονται. Ένα
ακόμη τσιγάρο φιλοδωρεί την τροχία μου γύρω από τον
κόσμο. Πριν τελειώσει κι αυτή η παράγραφος πρέπει να σκεφτώ
κάτι σαν πόρτα. Ή τραπέζι. Θα τηλεφωνήσω στην δουλειά και θα δηλώσω
άρρωστος.