Κι αν είναι η μοίρα μου

Φθινόπωρο παλιό και γω ακόμα νέος. Δεκάχρονος και κάτι στο δωμάτιο με την πόρτα μου κλειστή. Κίτρινη λάμπα αναμμένη, από κείνες τις παντοτινά κίτρινες. Κανείς στο σπίτι, κανείς στην πόλη για όσο με νοιάζει. Μέσα από τα σκεπάσματα να μοιάζει πως δεν νοιάζει κανέναν. Ίσως αναρωτήθηκα τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Ίσως απλά να ήταν η στιγμή που μια φωνή ήθελε να μάθει τι ποθούσα και μου το πρόσφερε. Έτσι απλά. Αβίαστα. Με μια ευκολία περίσσια της απάντησα πως δεν επιθυμούσα το παραμικρό. Ακόμη φαντάζομαι την σαστιμάρα της στην απάντηση μου κι ας μην είχε ποτέ της πρόσωπο. Τόση που ξεκάθαρα και με τόνο ειρωνικό με ξαναρώτησε αν τουλάχιστον ήθελα ένα μεγάλο πούτσο. Στιγμιαία αρνήθηκα. Πιότερο για να της την σπάσω, δίχως να ξέρω το κατά πόσο όλα αυτά είναι αληθινά ή την χρήση ενός μεγάλου καυλιού. Δεν ξανακούστηκε τίποτα από τότε και ναι καμιά φορά θαρρώ πως κάτι δεν πήγε καλά.

Advertisements

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s