Χρόνος δεν υπάρχει για τον αναγκαίο στίχο.
Ποιητής δεν υπάρχει για τον αναγκαίο χρόνο.
Ούτε μάτι υπάρχει, ούτε μύτη
ούτε γλώσσα υπάρχει, ούτε αυτί για τον αναγκαίο βίο.
Όλα αποτελούν μια φτηνή απομίμηση όσων ποτέ δεν συνέβησαν.
Απλά, εξελίσσουμε την εναλλαγή των ρόλων
του εχθρού και του φίλου
του μάρτυρα και του δυνάστη
του έρωτα και του τίποτα
πάνω στο ανέκπληκτο πρόσωπό μας.

Advertisements

3 thoughts on “

  1. Πολύ όμορφο μου θύμισε αυτό που είχα γράψει και εγώ κάποτε.
    Σε ευχαριστω

    «Και ο άγνωστος x των μαθητικών χρόνων
    έγινε ο Χρόνος να δω τον εαυτό μου.
    Τις Κυριακές τα απογεύματα εκεί στις οκτώ οκτώ και κάτι.
    Ένα περιστέρι έκατσε στο σύρμα της ΔΕΗ και με χάζευε.»

    Μου αρέσει!

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s