ατυχίες νο. 5

Αν δεν οικοιοποιηθείς ένα πρόβλημα δεν μπορείς να μετέχεις στη λύση του.

Γάμα τον παράδεισο. Ο θεός μας κοστίζει την γη.

Ο φασισμός είναι η ερωτική ψευδαίσθηση μιας εμμονικής μοναξιάς.

Η αριστεροσύνη είναι μια δύστροπη γεροντοκόρη δεσποσύνη.

Κανείς δεν σκέφτεται ότι λέει κι όλοι λένε ότι σκέφτεται κάποιος άλλος.

Οι ίσες αποστάσεις σε ένα ζήτημα σε μετατρέπουν σε αγγελιοφόρο.

Μια αδικημένη μεγαλοφυία δεν διαφέρει από μια δικαιωμένη ηλιθιότητα.

Κάποιοι καταναλώνουν τέχνη για να ζουν κι άλλοι για να υπάρχουν.

Οι περισσότεροι ζευγαρώνουν προς αποφυγή παρεξηγήσεων.

Είναι εύκολο για το στόμα να βρει την κατάλληλη λέξη αλλά για τα μάτια αδύνατο.

Advertisements

ζωύφια

Όσο κι αν περιμένουμε
Θα έχω ήδη πει αυτό που λέω
Παρόμοιο σε ότι ίσως πίστεψες
Πως είναι

Θα ναι ένας τόπος
Ως πάντα μια σημασία
Όσων, όλων και τίποτα
Μικρή, θεόρατη

Κι ο χρόνος όλοι μας
Ότι ποτέ δεν θα ειπωθεί
Κι ο χρόνος κανείς
Ότι μοιραστήκαμε

Μάρτυρας

Νόμιζα ότι ήμουν αναπόφευκτος.
Γραφτό να συμβώ.
Κάθε μικρό μου κλώτσημα να είναι ένα μαχαίρι στην καρδιά σου.
Όταν βγήκα από μέσα σου ένιωσες ελεύθερη.
Όμως μετά με είδες.
Για ένα μόνο δευτερόλεπτο.
Έκλαιγα.
Κι ήμουν μικρός.
Και τότε ήξερες ότι είμαι ένα τίποτα.
Δεν ήμουν τίποτα.
Όχι ακόμα.

Κι αν είναι η μοίρα μου

Φθινόπωρο παλιό και γω ακόμα νέος. Δεκάχρονος και κάτι στο δωμάτιο με την πόρτα μου κλειστή. Κίτρινη λάμπα αναμμένη, από κείνες τις παντοτινά κίτρινες. Κανείς στο σπίτι, κανείς στην πόλη για όσο με νοιάζει. Μέσα από τα σκεπάσματα να μοιάζει πως δεν νοιάζει κανέναν. Ίσως αναρωτήθηκα τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Ίσως απλά να ήταν η στιγμή που μια φωνή ήθελε να μάθει τι ποθούσα και μου το πρόσφερε. Έτσι απλά. Αβίαστα. Με μια ευκολία περίσσια της απάντησα πως δεν επιθυμούσα το παραμικρό. Ακόμη φαντάζομαι την σαστιμάρα της στην απάντηση μου κι ας μην είχε ποτέ της πρόσωπο. Τόση που ξεκάθαρα και με τόνο ειρωνικό με ξαναρώτησε αν τουλάχιστον ήθελα ένα μεγάλο πούτσο. Στιγμιαία αρνήθηκα. Πιότερο για να της την σπάσω, δίχως να ξέρω το κατά πόσο όλα αυτά είναι αληθινά ή την χρήση ενός μεγάλου καυλιού. Δεν ξανακούστηκε τίποτα από τότε και ναι καμιά φορά θαρρώ πως κάτι δεν πήγε καλά.

Αν δεν μιλάς δεν ακούς
Αν δεν γεύεσαι δεν βλέπεις
Αν δεν ονειρεύεσαι δεν κινείσαι
Αν δεν ερωτεύεσαι δεν πεθαίνεις
Αν δεν σιωπάς δεν υπάρχεις
Αν σταματήσω εδώ θα έχω φτάσει εκεί που είμαι
Αν σταματήσεις εδώ θα έχεις φτάσει εκεί που πάω

Είμαι σίγουρος πως και σε αυτό το ποίημα ανήκει μια ιδέα.
Αδυνατώ, πάραυτα, να διακρίνω ποια είναι.
Είμαι σιγούρος, όμως, πως παρά αυτούς εδώ τους στίχους
η ιδέα θα φανερωθεί. Ακόμη πιο ισχυρή απ’ ότι προοριζόταν.
Όχι, φυσικά, πως αυτό το ποίημα την έχει πια ανάγκη.
Η ιδέα θα αναδυθεί αποκλειστικά για χάρη μιας άλλης ιδέας
και πιθανώς διαμέσω αυτής. Της ιδέας ενός άλλου ποιήματος.
Όταν αυτό γραφτεί.

Χρόνος δεν υπάρχει για τον αναγκαίο στίχο.
Ποιητής δεν υπάρχει για τον αναγκαίο χρόνο.
Ούτε μάτι υπάρχει, ούτε μύτη
ούτε γλώσσα υπάρχει, ούτε αυτί για τον αναγκαίο βίο.
Όλα αποτελούν μια φτηνή απομίμηση όσων ποτέ δεν συνέβησαν.
Απλά, εξελίσσουμε την εναλλαγή των ρόλων
του εχθρού και του φίλου
του μάρτυρα και του δυνάστη
του έρωτα και του τίποτα
πάνω στο ανέκπληκτο πρόσωπό μας.

Αν είχα μια Αθήνα να γράψω.
Ή έστω μια Πάτρα.
Με όλη τους την δόλια στοργή.
Αντ’ αυτού τούτη η πόλη.
Με αφήνει ήσυχο να μεγαλουργήσω.
Δίχως λέξεις να κρύψω.
Δίχως συμφορά και δίχως γιατρικό.
Ο παραμικρός φόνος γίνεται ρήση.
Το ίδιο και η αυτοχειρία.
Δεν μένει παρά να πω την σιωπή.
Συγχώρα με, μωρό μου.

Έσο έτοιμος

Το ζήτημα στην ποίηση είναι να αφήνεις
Να περνάνε οι διαφημίσεις ανώδυνα
Κι έπειτα να λες αυτό που δεν θες
Με τέτοιο τρόπο που να μοιάζει πως δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά
Κι από το πρώτο γράμμα να προετοιμάζεις την έξοδο
Πριν καν φανταστείς πως άνοιξε μια πόρτα
Με τη σιγουριά του χρόνου που χάνεται
Ή μιας θύμησης ανυπόστατης
Φορώντας πάντα τα παπούτσια σου
Έχοντας ενναλακτικό σχέδιο απόδρασης
Σε περίπτωση που αναγκαστείς να ομορφύνεις το κείμενο
Ή πιστέψεις πως υπάρχει κάτι το πολύτιμο σε αυτό.

ήταν ένας άνθρωπος που πλέον

Ήταν ένας άνθρωπος που πλέον
ήταν ένας άνθρωπος που πλέον
ήταν, δεν ήταν ένας άνθρωπος που πλέον
δεν ήταν κι ούτε θα γινόταν ποτέ ξανά ένας άνθρωπος
που πλέον ούτε άνθρωπος, ούτε κανένας πλέον
κανείς άνθρωπος, πλέον κανείς
ένας άνθρωπος που δεν ήταν κανείς
πλέον άνθρωπος ήταν, δεν ήταν
ένας, κανένας, ούτε πλέον, ούτε, ούτε
πλέον που άνθρωπος ένας ήταν, δεν ήταν κανείς
ούτε άνθρωπος, ούτε κανένας πλέον
δεν ήταν κι ούτε θα γινόταν ποτέ ξανά
πλέον άνθρωπος ένας, πλέον κανείς
ούτε πλέον, ούτε κανένας, ούτε ένας
ποτέ ξανά δεν ήταν ένας άνθρωπος
ούτε κανένας πλέον, ούτε πλέον, ούτε άνθρωπος
πλέον κανείς, ήταν, δεν ήταν, ούτε πλέον
ποτέ πλέον κανείς, ούτε ένας, ούτε κανένας
κανείς κι ούτε θα γινόταν ξανά άνθρωπος πλέον
κανείς κι ούτε πλέον, ούτε ένας
ήταν, δεν ήταν κανείς άνθρωπος.

Ελάχιστες γεωμετρίες εκδηλώνοντας αισθήσεις.
Διασχίζοντας μπροστά, πίσω. Έξω, μέσα.
Δηλώνοντας εδώ, εκεί,
χρησιμοποιώντας εδώ, εκεί
κατασκευάζοντας μέσα, έξω. Εδώ, εκεί.
Αναμένοντας Σκότος, Έρωτα.

 

diminuita

Η πρώτη σου αγάπη αδημονεί να επαναληφθεί.

Η αρμονία δυστροπεί μπρος στα πλήθη.

Η πληροφορία μας αποσύνθεσε.

Τα συναισθήματα δεν αποταμιεύονται.

Κάποιοι πιστεύουν ότι θα κατακτήσουν περισσότερα αν μιλάνε παρά αν ακούνε.

Αν θες να πεις την αλήθεια το πρωί λέγε ψέματα όλη νύχτα.

Ίσως αν ερωτευτώ κάποιον να σε αγαπήσω περισσότερο.

Αν καταφέρεις να χάσεις το βράδυ το πρωί θα είναι πιο εύκολο να κερδηθεί.

Απέναντι
Άδεια μπαλκόνια
Κομμάτια δρόμου
Βοή μακρινή
Μία φιγούρα
Σε μία στιγμή
Που πάντα ξέρεις
Να την κοιτάς
Τότε ακριβώς
Που υπάρχεις
Μαζί της
Ωσότου χαθεί
Όπως εσύ

Ό,τι θα μπορούσε να σωθεί.
Αν αναγνωρίζονταν ως κάτι σαν κάτι.
Ένα ακόμα βήμα στην ακολουθία.
Οι αισθήσεις σου.
Ίσως κι ανύπαρκτο.
Εξίσου ακατανόητο
με την στιγμή που πλάστηκε
ο κόσμος.
Σύντομα, ποτέ
κάποιος διάλογος
δίχως πρόσωπα.
Κανείς όπως πάντοτε.
Είμαστε εδώ, αγάπη μου.