Τίποτα δεν ανανεώνεται πιο γρήγορα από το παλιό

Αναμασώ φωνές.
Παρασιτικός διαβάζομαι.
Ολοστρόγγυλος.
Αδυνατώ να μεταφράσω.
Αδυνατώ να κριτικάρω.
Την γενιά μου την πούλησα με την σειρά μου.
Το ίδιο και το πνεύμα των ημερών.
Δεν αναζητώ.
Δημοσιεύω αμέσως.
Προπάντων στο facebook.
Δημοσιεύω τα πάντα.
Σύντομα οπουδήποτε.
Δεν είμαι καλός.
Δεν είμαι χορδή.
Δεν είμαι δράκος.
Δεν είμαι σκαφτιάς.
Δεν ξέρω μπάνιο.
Δεν είμαι άλτης.
Δεν είμαι ποιητής.
Δεν έχω γεννηθεί ακόμα.
Έχω τα δαχτυλά μου στη θέση τους.

Advertisements

Σωτηρία

Συγχωρέστε με, που δεν μπορώ να γράψω κάτι, οτιδήποτε
για κάποιον πόλεμο που ξεκινά ή τελειώνει
ή για τον έρωτα που πάντα προπορεύεται.

Ποτέ μου δεν κοίταξα τον νεκρό του σπιτιού μου.
Ποτέ μου δεν πίστεψα πως είμαι ικανός για αγάπη.

Μέσα στην μυθική εκεχειρία του λεπτοδείκτη
και την ανειλικρίνεια του ημερολογίου
γνωρίζω, μονάχα, πως να ζω.

Με καθορισμένο ψωμί και σαφές γάλα.

Με επιτήδειο έλεος για τα κατορθώματά μου.

Με την σύμφωνη γνώμη του Κυρίου.

Με την ζεύξη ουρανού και γης.

Συγχωρέστε με, που δεν μπορώ να γράψω κάτι, οτιδήποτε
για κάποιον άλλον από αυτό που είμαι
μιας και κανείς μας δεν είμαι εγώ.

Ήθελα να γίνω μουσικός, έπρεπε να γίνω ζωγράφος μα κατέληξα να ξεδιαλέγω λέξεις. Από κει και πέρα όλες οι ιστορίες αρχίζουν για να τελειώσουν, ξανά και ξανά, συμφιλιωμένες με την απροθυμία μου να τις αποκτήσω. Αν υπήρχε έστω και μια μικρή πιθανότητα η επόμενη λέξη να μεταμορφώσει αυτό το σάπιο κορμί σε κάτι το παντοτινό θα ήμουν ευτυχής μα όχι εγώ. Το να λέω κάτι δεν ισοδυναμεί με το να είμαι αυτό. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε μακράν περισσότερη έλξη μεταξύ εμού και της άκρης του ουράνιου τόξου. Από κει και πέρα ακολουθούν προσεγγίσεις, διαμάχες και αναστεναγμοί, όλα τους εξίσου ανώφελα μα ικανά να συντηρήσουν την αίσθηση πως το παιχνίδι συνεχίζεται μετά τις διαφημίσεις. Έπειτα, σας ευχαριστώ για την συντροφία σας και οτιδήποτε άλλο επιθυμώ ή κάτα κάποιον τρόπο επιθυμείται και σεις και σας συνιστώ μεγάλες δόσεις χίουμορ και κάθε λέξης που δεν διορθώνεται άμεσα από τον επεξεργαστή κειμένου. Μέχρι να αποκτήσουν οι αρτηρίες μας το δράμα των εθνικών οδών και τα μάτια μας ένα κάποιο πρόσωπο σας εύχομαι καλό νέο χρόνο ακριβώς όπως πάντοτε.

Φιλούρες

Εκείνη την μέρα η πληροφορία της απαράμιλλης ευδαιμονίας πλατάριζε στα στόματα ολονών. Δαγκώνοντας την ψυχή τους προσπαθούσαν να συντάξουν τον ευτυχέστερο αλαλαγμό όλων και να προτάξουν το ολοένα αυξανόμενο βουητό στα κρίματα του κόσμου όλου. Βουρκωμένα μάτια και θρυμματισμένες αγκαλιές αμολιόνταν δεξιά και αριστερά, άχνη ζάχαρη αιωρούνταν στον αέρα και χιλιάδες αποκεφαλισμένα κοτόπουλα ψέλναν την ακατάληπτη δόξα της αγάπης. Κανείς τους δεν πρόσεξε πως την άκρη του ξέφρενου αυτού στροβιλισμού κρατούσε στα χέρια του ένας μικρός χιμπατζής που όλο γελούσε και τραβούσε την σπείρα προς την μεριά του.

Ένα πραγματικά ευχάριστο ποίημα

Τουμ τα ραμ, του τζαμ που ραμ
Πι πιρίμ τσι μπομ κου τριμ
Κούτι κούτι κούτι λο
Βζζζζζζινγκ σιρίμ τσι φο λοκό
Μπλα μπλα μπλου, μπλι μπλο τρολό
Πι τι πι τι πι τι μπονγκ
Μπονγκ μπονγκ μπονγκ, μπονγκ μπονγκ μπονγκ
Ουιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι
Ουιιιιιιιιιι, ουι ουι ουιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι
Πουμ..

Αφού ξυπνήσω
προσπαθώ να βρω την κατάλληλη στιγμή να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι
ώστε να μην βρω τη γυναίκα μου στην τουαλέτα
να μην γαβγίζουν τα σκυλιά στο μπαλκόνι στο πρώτο τσιγάρο της μέρας
να μην περνάει αυτοκίνητο καθώς προσπαθώ να βγω απ’ το γκαράζ
να μην έχει πολλούς πελάτες η καφετέρια πριν από μένα
να μην βρω τους συναδέλφους μου στην είσοδο να χασκογελάνε
να μην είναι ο πεθερός μου σπίτι όταν πάω να πάρω το μεσημεριανό
να μην έχει γυρίσει η γυναίκα μου απ’ την δουλειά ώστε να κλέψω ένα τσιγάρο στο σαλόνι
να μην έχει γυρίσει το παιδί της από πάνω πριν με πάρει ο ύπνος
να μην έχουν γεμίσει όλοι οι διάδρομοι στο γυμναστήριο πριν προλάβω εγώ έναν
να μην χρειαστεί να έρθει κάποιος επίσκεψη πριν κάνω ντους
να με πάρει ο ύπνος πριν καταλάβω ότι όλα έχουν αποτύχει και σήμερα
να με πάρει ο ύπνος την κατάλληλη στιγμή
ώστε το επόμενο πρωί αφού ξυπνήσω
να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι την κατάλληλη στιγμή.

Έχοντας σφραγίσει την συντριβή μου
με τους πλέον κοινότυπους τρόπους
μα αρκούντως, και για μένα, απολαυστικούς
κατάφερα να γλιτώσω τα ποιήματα μου
από προσδοκίες που πιθανόν ανέκυπταν
από το ίδιο τους το σώμα
ή, ακόμη, από τις αντανακλάσεις αυτού στον περιβάλλοντα χώρο.
Φυσικά, η ελπίδα να με καταβροχθίσουν
μια ώρα αρχύτερα, κάποια από όλα αυτά
παραμένει, αισίως, το μοναδικό κίνητρο
για να εξακολουθώ να τους προσφέρομαι ολοκληρωτικά.

 

Στην άκρη του δαχτύλου υπάρχει ένα μάτι
στην άκρη του ματιού ένα στόμα.
Ακομά κι αν ήθελα να διανύσω την απόσταση
αντίστροφα, ως την καρδιά
θα έπρεπε, πρωτίστως, να κόψω το κεφάλι μου
και στη θέση του να βάλω έναν ουρανό
με κείνη την σωστή απόχρωση
που συνταιριάζει τα σφάλματα
σ’ ένα υπέροχο μηδενικό.
Μα όλο αυτό είναι ένα παιχνίδι το οποίο ξεκίνησα
κλαίγοντας
για τη βία που προηγήθηκε της δικής μου
δηλώνοντας, εξ αρχής, χαμένος και προσφιλής
στην γενικευμένη αίσθηση του χαμού
της αποξένωσης και της λύσσας.
Ενίοτε, μονάχα, οριζοντιώμαι
σε μια απέλπιδα προσπάθεια
να παραλληλιστώ με την φορά της κίνησης
και να ελεήσω λίγη απ’ την ευδαιμονία
— ίσως της μόνης εναπομείνουσας
του να είσαι αόρατος.

Είναι αδύνατον να διαβαστούν τόσα καλά ποιήματα.
Ακόμη και να γραφτούν είναι αδύνατο.
Δεν μπορούν να υπάρχουν, ούτε καν σαν σκέψη.
Από παντού καταφθάνουν, ολοένα και πιο όμορφα.
Κάποιο λάθος τραγικό πρέπει να συμβαίνει.

Κανένα ποίημα δεν έχει πάνω από ένα φωνήεν
Κανένας άνθρωπος δεν έχει πάνω από μία σκέψη
Κανένα τραγούδι δεν έχει πάνω από ένα σκοπό
Κανένα σπίτι δεν έχει πάνω από έναν ένοικο
Κανένα όνειρο δεν έχει πάνω από ένα τέλος
Κανένα χρώμα δεν έχει πάνω από ένα σώμα
Κανένα σημείο δεν έχει πάνω από μία αγάπη
Κανένας δεν έχει πάνω από κανέναν

Ω! Τι γλυκιά η ρήση του φωτός
Με συναρπάζει
Όπως ξεμακραίνει αυτή η σιωπή
Μέχρι να φτάσει

Η συλλογή

Δάνεισα μια συλλογή ποιημάτων σε έναν φίλο.
Ήταν μια πολύ αγαπημένη συλλογή.
Δεν μου την έχει επιστρέψει ακόμα.
Έτσι, η συλλογή παραμένει αγαπημένη
και ακολούθως το ίδιο κι ο φίλος μου.
Κι αν διστάζω να ρωτήσω
τι έχει κάνει με την συλλογή ποιημάτων που του δάνεισα
είναι γιατί είμαι σίγουρος πως κι ο ίδιος την αγάπησε
και πιθανώς μαζί με αυτήν και κάποιον άλλο.

Κρατώ τα βράδια μου τρυφερά.
Μόνος φοβάμαι.
Ο κόσμος που σιωπά είναι
ολότελα δικός μου.
Όπως κι ο πόνος
όταν το τηλέφωνο χτυπά
και φαντάζομαι την φωνή σου.

Το ωραίο κλίμα

Σας χρειάζομαι δίπλα μου. Μου είστε αναγκαίοι.
Από νωρίς το πρωί που ντύνομαι αθόρυβα για να μην σας ξυπνήσω.
Έπειτα στη δουλειά, σε κάθε ευκαιρία, να κοιτώ το τηλέφωνο μην τυχόν και καλέσετε.
Πάντα σκέφτομαι τα γούστα σας και πόσο μπορώ να τα ικανοποιήσω.
Να αγοράσω το τυρί που σας αρέσει, να έχω μπόλικες παγωμένες μπύρες
να κατεβάσω, ακόμη, τρεις, τέσσερις καλές ταινίες για το βράδυ.
Τώρα, τελευταία, δεν σας κοιτώ ευθεία στα μάτια γιατί αισθάνομαι πως νιώθετε άβολα.
Πολλές φορές, σας αφήνω μόνους στο σπίτι για να ηρεμήσετε.
Αν χρειαστεί, εννοείται πως μπορώ να κοιμηθώ και στο αμάξι.
Πάντως δεν έχουμε τσακωθεί ποτέ, αυτό να λέγεται.
Ολόκληρη η σχέση μας είναι φτιαγμένη κατ’ αυτόν τον τρόπο.
Είμαι σίγουρος, όμως, πως αν σας συναντούσα ποτέ όλο αυτό το ωραίο κλίμα θα χαλούσε.
Είναι δύσκολο να συντηρήσεις κάτι τόσο καλό αν είναι αληθινό.
Ευτυχώς, δεν χρειάστηκε ποτέ να μάθω ποιοι είστε και πλέον δεν το θέλω.

υπολόγισε

Είναι γνωστό πως υπάρχουν
Δισεκατομμύρια θύματα στον κόσμο αυτό
Κι άλλοι τόσοι στίχοι που τα υπερασπίζονται
Κι οι δύο κατάλογοι μακραίνουν συνεχώς
Και μοιάζει λες και ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον.
Ελάχιστοι προσπαθούν να κάνουν κάτι πραγματικά
Για να σταματήσει αυτή η ιλαροτραγωδία.
Φυσικά, ούτε κι αυτοί οι στίχοι προσφέρουν κάποια λύση
Μα σε τι μπορείς να ελπίζεις εξάλλου
Αν ακόμη πιστεύεις στην υπόληψή σου;

135

anuooooow

Σαν βασανίζομαι, από κάθε έρωτα που αποκτά το πρόσωπό μου, πλέκω τα δάχτυλά μου μεταξύ τους, έτσι που και να ήθελα να αποδράσω να μην τα κατάφερνα. Είναι πιότερο δύσκολο να ασπαστείς την μοναδικότητα του ξερολιθιού από ότι να καταπιείς την θάλασσα. Σηματοδοτεί ο καπνός το αφερέγγυο της πλάσης μου. Κάθε ελπίδα να σιγοντάρει την έλλειψη οράματος. Ο περιούσιος θόλος σφαδάζει την αναπνοή. Αποπειράσε να επιστρέψεις, μα αυτό απαιτεί ένα συναίσθημα που δεν ορίζεις. Απόκτησε καλύτερα ένα φωνήεν. Απόλαυσε το στην κρυστάλλινη απογοήτευσή του. Εξασκήσου πάνω μου. Δώσε την διαταγή ενός παγωμένου τόπου, σφυρηλατημένου στις μοίρες, στις αυτοσχέδιες επάλξεις, στην επαλήθευση της ηδονής. Γλίτωσε με, από όλους τους πολύτροπους ανθούς, ξεκινώντας τον πόλεμο που μου ταιριάζει. Κρύωνε όσο μπορείς, κρύωνε κι άλλο, κρύωνε μέχρι την εξασθένιση του σήματος. Το σκοτάδι δεν ορέγεται μυστικά και συντρόφους.

 

111

2017-12-06 19.53.08

Απ’ όσες συνθήκες ευνοούσαν την αποχώρηση, προτιμούσα το μίσος. Η δημιουργία της κατάλληλης απόστασης παραχωρεί στον δρόμο τον πρωταρχικό ρόλο. Τέμνεται αναπόφευκτα η ατσάλινη γροθιά μας με τον μαλακό ιστό της νύχτας, στο σημείο απ’ όπου όλες οι ιστορίες εκκινούνται. Θηλάζει σπέρμα η θαλασσα κι ο ήλιος αφοδεύει. Πριν κυριαρχήσει η ευδαιμονία μπορούσες να διακρίνεις καθαρότερα, ανάμεσα στις άναρθρες κραυγές του πλήθους, εκείνο τον ήχο που φρόντιζε το μέλλον να αναπτυχθεί, αυτούσιο, μες στην υδαρή λαμπρότητα που του ταιριάζει. Χρόνια που γέλασαν τον καρπό κι ο καρπός που επέτεινε την θλίξη. Μια αποκορύφωση, υποδόριων αρχών, ενός εγκλήματος. Η πάλη γνέφει τον χαιρετισμό της πληρεξούσιας εντολής θανάτωσης του έργου.

 

Πριν γνωρίσεις οτιδήποτε άλλο
Γνώρισε τον πόνο
Που δικός σου θα γίνει
Γνώρισε τον τρόμο
Που ολοένα ζυγώνει
Αυτός ο διάολος που μας τυρρανά
Αυτός ο θάνατος που πενθούμε
Αυτή η πυρά που κραδαίνει τις νύχτες
Και στροβιλίζει τ’ άστρα
Αυτή η καταστροφή που πλάθει τον κόσμο
Σαν όνειρο παιδιού
Αυτή η αρρώστια που σβήνει τα πρόσωπα μας
Αυτή την μόνη μας ευκαιρία
Να ζήσουμε πραγματικά