Ο καθένας να μιλάει για τον εαυτό του
Σαν να είναι εγώ.
Διάολε, πόσο βαρετό.

Ο καθένας να επιθυμεί τον εαυτό του
Σαν να είναι εγώ.
Διάολε, πόσο παλαβό.

Ένα συ, ρε παιδιά, πόσο μου χει λείψει.

Κι ένα αυτός, ακόμη, θα ήταν αρκετό.

 

Ποιος από όλους αυτούς τους άντρες είναι ο πατέρας μου;
Κανείς τους δεν με γνωρίζει και κανέναν τους δεν ξέρω.
Ίσως πριν χρόνια κάποιος από αυτούς να είχε ένα όνομα
που ήταν και δικό μου ή ένα σπίτι απ’ όπου τα βράδια
δραπέτευα, προσπαθώντας να τον ξεχάσω.
Κι αν τα κατάφερα χίλιες φορές τώρα πρέπει να επιστρέψω
για μια τελευταία φορά, μονάχα για να σιγουρευτώ
πως δεν είναι κανείς τους αυτός και δεν πρόκειται να γίνει
κανείς τους, ξανά, αυτός ο άντρας, που η γνώριμη φωνή του
ψιθυρίζει όλα αυτά που ποτέ μου δεν έζησα
και μήτε θέλησα να ζήσω, δίχως αυτόν που ήμουνα
όποιος κι αν ήταν κι αυτός δίχως εμένα, ότι κι αν είμαι,
αφού ποτέ μας δεν αποδεχτήκαμε πως ο μοναδικός μου καημός ήταν
να γίνω κάτι περισσότερο από ότι θα μπορούσαμε ποτέ
να είμαστε ο ένας για τον άλλον.

Γνωρίζεις καλά
Πως έχω ονειρευτεί
Ότι θα γνώριζες
Πως έχω ονειρευτεί
Ότι ονειρεύτηκες
Πως έχω ονειρευτεί
Πως έχω ονειρευτεί
Πως έχω ονειρευτεί

Πόσοι πρώτοι στίχοι χωράνε σε ένα ποίημα;

Καθώς δεν ήθελα να γίνω τίποτα κατάφερα να είμαι ποιητής

Μια τόσο όμορφη βραδιά σε ποιον θάνατο αρκείται

Ευτυχώς έχω τόσα να ανησυχώ που το πιώμα ποτέ δεν τελειώνει

Η ποίηση θα με έκανε λιγότερο βίαιο αν μπορούσα ευθαρσώς να γράψω: Γαμώ το χριστό μου

Περασμένα μεσάνυχτα κι ακόμα να φανταστώ ποιος είμαι

Η αποκάλυψη της λεπτομέρειας συρρικνώνει την έξοδο

Αφότου πεθάνει ο πατέρας ο γιος δεν μπορεί να γεννηθεί

Πρέπει πάντα να είσαι υποδεέστερος της λέξης

Αγαπητή μου Μούσα βγάλε τον σκασμό, πρέπει να κοιμηθώ

Ένα αστείο πάντα υπερισχυεί μιας λύπης

Επεκτείνω την θλίψη με το κατάλληλο χαμόγελο

Κάθε σύγχρονο ποίημα περιλαμβάνει κάμποσους φόνους

Να ελπίζεις να τελειώσουν τα τσιγάρα πριν το ποίημα

Όλες οι λέξεις αντικαθιστούνται από μια αγκαλιά

Fuck off. Νέτα σκέτα.

Μίλα

Σε μια λέξη τυχαία ο καθένας υποκύπτει
Ακριβώς όπως ο έρωτας
Κρέμεται
Στην άκρη κάθε γλώσσας
Έτοιμος να επιβεβαιώσει
Τις δυνάμεις
Μεταξύ των σωμάτων
Η αποκάλυψη
Του ελάχιστου, άπειρου κόσμου
Μια σημείωση
Των όσων ακόμα θα συμβούν
Όπως πάντα συνέβησαν
Ακαριαία
Κι ανελλιπώς.

Δεν προσδοκούσε τα γόητρα της πλατείας.
Η ικανοποίηση του βρίσκονταν στη στιγμή
που ο σκοτεινός κι απόμακρος δρόμος
θέριευε τα βήματά του και δικαίωνε
την ανάσα του, πείθοντας τον πως αυτή
ήταν η μόνη θέση για οποιονδήποτε,
ακριβώς όπως κι αυτός, μπορούσε
να αγαπήσει οποιονδήποτε, μα και να
αγαπηθεί από οποιονδήποτε τύχαινε
να βρεθεί μια τέτοια στιγμή σε μια θέση
σαν κι αυτή. Μέχρι τώρα δεν ήταν λίγες
οι άγνωστες και δυσδιάκριτες φιγούρες
που ερωτεύθηκε παράφορα και που
ένιωσε βαθιά μες στην καρδιά του
να του ορκίζονται αιώνια αγάπη.

απουσιολόγιο

Συνεχίζεται το σύμφωνο πάνω στο σύμφωνο, μια γλώσσα κατακόρυφη, αδιαπέραστη, προμηνύει τον αφανισμό, από νεκρό σε νεκρό, τιτλοφορείται “η απουσία της ενόρασης του επικείμενου τέλους”, όλοι οι νευρώνες που δεν γιορτάσαμε, τα επίθετα που παραλείψαμε για χάρη ενός και μοναδικού ρήματος, η αέναη αποστροφή του βλέμματος, η γη που δεν θερίστηκε, από το μέλλον που δεν επιστρέψαμε σαν από στιγμή σε στιγμή, ανήμερα, ο ορισμός επεκτείνεται ολοένα, είμαστε όλοι ήδη εκεί, ικετεύοντας για ένα ακόμη πρόσωπο, έστω για ένα αναβόσβημα του καταχθόνιου πυροτεχνουργού ουρανού.

αντικαταβολή

Αν υπήρχε έστω κι ένα ποίημα
να πει την αλήθεια
εγώ δεν θα υπήρχα.

Ευτυχώς, υπάρχουν άπειρα ποιήματα που λεν την αλήθεια.

Κι άλλα τόσα, πάλι, που δεν τη λένε.

Εγώ δεν προσπάθησα ποτέ
να πω την αλήθεια
αλλά, φυσικά, μπορεί και να συνέβη.
Σε αυτή την περίπτωση
ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του.

ατυχίες νο. 4

Τα μεγάλα λόγια απαιτούν μικρούς εγωισμούς.

Το κακό είναι μια απογοήτευση που ρίζωσε.

Ο αποχαιρετισμός είναι ευκολότερος όταν δεν έχει πρόσωπο.

Πόσο δύσκολα προετοιμάζει η αγάπη το μίσος.

Αν θες να σβήσεις ένα χαμόγελο πρέπει να φτιάξεις ένα πρόσωπο.

Οι γνήσιοι συνομιλητές διακρίνονται από την ευγένεια τους και όχι την οξυδέρκεια.

Το κλίμα μιας γιορτής διακρίνεται από τις σιωπές της.

Ο θόρυβος των πόλεων οφείλεται στις αλλεπάληλες προσευχές των κατοίκων τους.

Ο θάνατος είναι μια ιδιαίτερα χρονοβόρα διαδικασία.

Αν έχεις μάθει να πολεμάς έχεις μάθει και να ερωτεύεσαι.

Η γοητεία των ιδεών έγκειται στη θνησιμότητά τους.

Είναι αδύνατον πλέον για την ιστορία να γραφτεί.

 

 

Φοβόταν την επιθυμία της λέξης
να προσδιορίσει το γένος της
ακόμη και στην άχλη του ποιήματος
με τις γλώσσες να συστρέφονται
η μία πάνω στην άλλη
τα κορμιά να διαθλούνται
το ένα μες στ’ άλλο
όταν αυτή είναι απύθμενος
κι αυτός είν’ ασύμμετρη
κι αυτή κυριεύει
κι αυτός είναι αυτή
κι όλα μου μοιάζουν
με το ίδιο που είναι
αυτό που ποθώ
όπως κι αν λέγεται.

Αγγελία

37χρoνος, ποιητής, πληθωρικός, κληρονόμος μεγάλης σπιτικής παράνοιας, επιθυμεί σωτήρα, για τον ίδιο, κυρίως για τα γραπτά του, με σκοπό την αθανασία. τηλ: 5101520253035…

Τίποτε ποιητικόν

Ήταν ασήμαντη η ώρα της κρίσεως.
Γυμνά κορμιά, ατάραχα, συνέχιζαν τον πλου τους.
Μόνο το φόντο, στους άπειρους χρωματισμούς του
ίσως λιγάκι να σκυθρώπιασε
με κείνη την ενστικτώδη του όραση.
Γυμνά κορμιά, χωρίς επίγνωση
της σήμανσης των ατελών τους χαρακτηριστικών
ή των κυοφόρων τους πληγμάτων.
Και τ’ άκριτο φως και το θαλερό σκοτάδι
επέτειναν, αθελά τους, την πικρία.

πρωινά με εικονίσματα παιδιών

Πρωινά με εικονίσματα παιδιών
που δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει θεός
επαναλαμβάνοντας αδιάλειπτα καλημέρες
ωσότου κάθε μία αποστροφή τους
αποκαλύψει την εξαίρετη στόφα
του ποιητή που δεν είμαι
εξαιρώντας τη φύση
από την αγοραπωλησία
των λυγμών μου
καθιστώντας με ικανό
να επιλέξω
την επερχόμενη
ήττα
των κινήτρων μου
και να την ευλογήσω
σε μια ακόμη αχρειότητα
σαν κι αυτή που παραθέτω
εμπρός σου.

Αναζητώντας τον κατάλληλο εχθρό

Αναζητώντας τον κατάλληλο εχθρό
Μιας μεγαλειώδους ήττας
Αναγκάζομαι να στραφώ σε σένα
Γιατί γνωρίζω πως με αγαπάς αληθινά
Και δεν θα με λυπηθείς

Αναζητώντας τον κατάλληλο εχθρό
Μιας αλησμόνητης ήττας
Αναγκάζομαι να στραφώ σε σένα
Γιατί γνωρίζω πως με ποθείς πραγματικά
Και δεν θα με λυπηθείς