έρχονται από παντού

Παιδικά χεράκια, μαλακά και νευρωμένα, διαιρούν τον κόσμο, αλύπητα, χτυπώντας ταμπούρλα, υψώνονται, εφοδούν στον ουρανό, να καθυποτάξουν το μαύρο του, να σφαγιάσουν το μαύρο του πάνω στα όμορφα χαμόγελά τους, χτυπάν, χτυπάν, ουρλιάζουν συγκεντρωμένα στην καρδιά του μέλλοντός τους, χτυπάν θανάσιμα, προστάζουν την ζωή να παραδοθεί, στα λειασμένα δόντια, στον φόρο του αίματος, στην απόλυτη ισχύ, καθαγιασμένα καθώς είναι απ’ τις ευχές των γονιών τους, χτυπάν ακαριαία, στρέφουν το πρόσωπο στον τρόμο και τον ερωτεύονται παράφορα, προσπαθούν να του μοιάσουν, χαράζουν το όνομά τους στο μέτωπο των νεκρών, αυτού και κάθε πολέμου, χτυπάν, χτυπάν την ιστορία μέχρι να ξεψυχήσει, μέχρι να σιωπήσουν τα δέντρα κι όλες οι θάλασσες να βουβαθούν, μέχρι να λησμονηθεί κάθε φωνή μες στα ρυθμικά τους χτυπήματα.

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s