η κρεμάλα

Οι λέξεις όλο και περισσότερο λέξεις γίνονται. Απόρθητες, τόσο στη γλώσσα όσο και στην καρδιά.

Μια επισήμανση του τέλους των πραγμάτων. Μια ανυπόστατη κραυγή. Μια πατροκτονία.

Οι λέξεις αντιμάχονται τη χαρά μου, μα και τη λύπη μου. Δεν εφησυχάζονται ποτέ.

Ακόμη κι η λήθη οικοδομείται πάνω στις λέξεις.

Υπάρχουν πριν από μένα κι ύστερα κι αν τώρα μόλις κατορθώσω να είμαι κάτι, οτιδήποτε, αυτό θα είναι πρωτίστως δικιά τους κατάκτηση.

Κάθε λέξη παραπέμπει το νου σε μια άλλη. Η πρωτοκαθεδρία του νου έχει τελειώσει, ανεπιστρεπτί. Ο νους πλέον εγκαθιδρύεται στη λέξη. Δίχως αυτήν η νόηση δεν ορίζεται ως τέτοια. Δεν νοείται διάψευση σε αυτό.

Όσο κι αν προσπαθώ για κείνη την άλεκτη σκέψη που θα αναγεννήσει τον κόσμο, ανεξάρτητο κι ελεύθερο από τα δεσμά του λόγου, πάντα σκοντάφτω στον απόηχο ενός άδηλου φωνήεντος και συντρίβομαι, ευθύς, στην αγκάλη ανεξιχνίαστων εκφράσεων κι αγαπημένων ονομάτων.

 

Advertisements

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s