A.G.A.B.

Όπως πονάς, βαθιά και άγρια
διακρίνονται ξεκάθαρα
οι προσευχές.

Συνθλίψου και νίκα, μωρό μου.

Συντρίψου στα μοναχικά βράχια που είσαι.

Κατάρρευσε στην μοναδική αγάπη που είσαι.

Στην ανάγκη, ψόφα, μωρό μου.

Ψόφα. Απλά και σίγουρα.

Εδώ ο ήλιος σέβεται τα δέντρα
Κι αυτά την σκιά τους
Κι αυτά την σκιά τους

Δεν χωράει ούτε μια λέξη
Μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι μου
Κι αυτό είναι μεγάλη χαρά

Εδώ θα μπορούσα να μάθω
Να σκέφτομαι και να αγαπώ

Εδώ θα μπορούσα να γίνω ότι θελήσω
Δίχως να πρέπει
Δίχως να χρειάζεται
Δίχως εμένα και σένα
Δίχως λάθος ή σωστό
Δίχως τον παραμικρό λόγο για να συμβεί το αντίθετο

Μόνο οι τελευταίοι στίχοι των ποιημάτων
Οι τελευταίες παράγραφοι των αφηγημάτων
Ίσως μονάχα οι τελευταίες τους λέξεις
Μια φευγαλέα εικόνα αυτών και μιας τελείας
Αρκούν για να επιβεβαιώσουν τον θάνατο του αναγνώστη.
Αυτοχειρία ή φόνος;

έρχονται από παντού

Παιδικά χεράκια, μαλακά και νευρωμένα, διαιρούν τον κόσμο, αλύπητα, χτυπώντας ταμπούρλα, υψώνονται, εφοδούν στον ουρανό, να καθυποτάξουν το μαύρο του, να σφαγιάσουν το μαύρο του πάνω στα όμορφα χαμόγελά τους, χτυπάν, χτυπάν, ουρλιάζουν συγκεντρωμένα στην καρδιά του μέλλοντός τους, χτυπάν θανάσιμα, προστάζουν την ζωή να παραδοθεί, στα λειασμένα δόντια, στον φόρο του αίματος, στην απόλυτη ισχύ, καθαγιασμένα καθώς είναι απ’ τις ευχές των γονιών τους, χτυπάν ακαριαία, στρέφουν το πρόσωπο στον τρόμο και τον ερωτεύονται παράφορα, προσπαθούν να του μοιάσουν, χαράζουν το όνομά τους στο μέτωπο των νεκρών, αυτού και κάθε πολέμου, χτυπάν, χτυπάν την ιστορία μέχρι να ξεψυχήσει, μέχρι να σιωπήσουν τα δέντρα κι όλες οι θάλασσες να βουβαθούν, μέχρι να λησμονηθεί κάθε φωνή μες στα ρυθμικά τους χτυπήματα.

ποιος θέλει να είναι ιδιαίτερος;

Το παιδί σε χαιρετάει
Ξανά και ξανά
Με χαρά

Εσύ του ανταποδίδεις τον χαιρετισμό
Όσες φορές μπορείς
Όπως μπορείς

Το παιδί σε χαιρετάει
Αρκετές φορές ακόμη

Δεν ανταποδίδεις
Γιατί δεν μπορείς και δεν θες

Το παιδί σε χαιρετάει
Μια ακόμη φορά και φεύγει

Ανταποδίδεις τον χαιρετισμό
Κάμποσες φορές
Ωσότου χαθεί αισίως
Και η παραμικρή ιδέα του παιδιού

akineton

Γαλήνη, Γαλήνη,
είσαι ένα φυτό
με κομμένα τα καλώδια
γι’ αυτό ποτέ κανείς δεν θα σε καταλάβει
κι όλοι θα σε ονομάζουν επιστροφή.

Γαλήνη, Γαλήνη
πόσο ακριβή η στυφή σου γλώσσα
με μαθαίνει τα επίπεδα
και τα χρώματα απ’ την αρχή.

Γαλήνη, τα περιστέρια γιατί δεν πετάν εδώ;
Οι μοτοσικλετιστές θα πατήσουν ποτέ το πόδι τους κάτω;

Γαλήνη, είσαι πράγματι ο γύψος που μου υποσχέθηκες.

Γαλήνη, δεν μπορώ να σου κρατήσω μυστικά.
Μονάχα εύχομαι έστω κι ένα
κομματάκι της σκιάς μου να επιβιώσει.
Ελπίζω πολλά σε αυτό τώρα που έγινα αγέρωχος.

Η καημένη η αγάπη μου
πείστηκε πως θα ‘μαι πια εγώ αυτός.

ατυχίες νο. 3

Ο χρόνος είναι
Το savoir vivre της
Ανημποριάς

Crash online!
Μήτε τοίνυν ταῦτα φοβοῦ καὶ γὰρ οὐδὲ πολὺ τἀργύριόν
ἐστιν ὃ θέλουσι λαβόντες τινὲς σῶσαί σε καὶ ἐξαγαγεῖν ἐνθένδε.

Επιστροφή σημαίνει πάντα ευκολότερος ορίζοντας.

Οι βάρκες είναι μια καλή ετυμολογία της λέξης πατρίδα.

Ο θεός μόνο ξέρει πως να μην γνωρίζει.

Πολύχρωμοι δισεκατομμυριούχοι
Μαύροι αλήτες
Κάθε σώμα διάφανο

Μάθημα πρώτο μιας σωστής απόδρασης.
Σιωπή.

Μάθημα δεύτερο μιας σωστής ανταρσίας.
Σιωπή.

Ο δρόμος για την κρεβατοκάμαρά μου περνά από την δική σου.
Την επόμενη φορά ας συστηθούμε.

Μόλις ενενήντα λέξεις για τόσες προσευχές.

Αν εκφέρεις καλά ένα φωνήεν έχεις ήδη κατακτήσει την ιστορία του ανθρώπου.

Επίπεδη η γη για όσους παραμένουν άφοβοι.

Υπενθύμιση: Στο επόμενο γαμήσι να μας φανταστώ σε χίλια χρόνια από τώρα.

Κάθε που μας κοιτώ

Κάθε που μας κοιτώ
Κατανοώ
Πως το μαχαίρι στα πλευρά
Είναι ένας σχετικά καλός τρόπος
Να πεις σ’ αγαπώ
Χωρίς υπεκφυγές κι υπονοούμενα
Κι άλλες παρόμοιες σαχλαμάρες
Μα είμαστε ακόμα μωράκι μου
Πολύ ντροπαλοί για κάτι τέτοιο

Αυτολύπηση

Αφού κλέψαν τη σκέψη των επιστημόνων
και δεν λύσαν το πρόβλημα
κι αφού κλέψαν τα χέρια των εργατών
και δεν χτίσαν τον δρόμο
κι αφού κλέψαν το φιλί των εραστών
και δεν αγαπηθήκαν
κι αφού κλέψαν το γάλα των παιδιών
και δεν χορτάσανε
αναγκάστηκαν οι καημένοι να αναθεωρήσουν
την ιδιότητα του ποιητή.

η κρεμάλα

Οι λέξεις όλο και περισσότερο λέξεις γίνονται. Απόρθητες, τόσο στη γλώσσα όσο και στην καρδιά.

Μια επισήμανση του τέλους των πραγμάτων. Μια ανυπόστατη κραυγή. Μια πατροκτονία.

Οι λέξεις αντιμάχονται τη χαρά μου, μα και τη λύπη μου. Δεν εφησυχάζονται ποτέ.

Ακόμη κι η λήθη οικοδομείται πάνω στις λέξεις.

Υπάρχουν πριν από μένα κι ύστερα κι αν τώρα μόλις κατορθώσω να είμαι κάτι, οτιδήποτε, αυτό θα είναι πρωτίστως δικιά τους κατάκτηση.

Κάθε λέξη παραπέμπει το νου σε μια άλλη. Η πρωτοκαθεδρία του νου έχει τελειώσει, ανεπιστρεπτί. Ο νους πλέον εγκαθιδρύεται στη λέξη. Δίχως αυτήν η νόηση δεν ορίζεται ως τέτοια. Δεν νοείται διάψευση σε αυτό.

Όσο κι αν προσπαθώ για κείνη την άλεκτη σκέψη που θα αναγεννήσει τον κόσμο, ανεξάρτητο κι ελεύθερο από τα δεσμά του λόγου, πάντα σκοντάφτω στον απόηχο ενός άδηλου φωνήεντος και συντρίβομαι, ευθύς, στην αγκάλη ανεξιχνίαστων εκφράσεων κι αγαπημένων ονομάτων.

 

άπελπις ονειροπομπός

Γράμματα που κρύβονται μέσα στη λέξη
ως και λέξεις ολάκερες
μα πάντοτε το όνομα σου,
μια απειλή που άργησε πολύ
να αγαπηθεί και να ριζώσει,
απανωτές έξοδοι
στην ίδια ξανά ιστορία,

ενός άλλου                 .