τυχερή μέρα


Τυχερή μέρα,
με ένα πόνο στο στήθος, ένα άλφα
με τίποτα που μπορεί να διακριθεί, ένα σίγμα
με μια μικρή δόνηση, ένα κάπα
με σένα χιλιόμετρα μακριά, ένα ταφ
με μένα να ακροβατώ στο χείλος του μπουκαλιού, ένα άλφα ακόμα
κι ωμέγα και πι κι ωμέγα και πι κι ωμέγα και πι,
μια μέρα τυχερή.


 

Advertisements

Το καθήκον


Επανειλημμένως έγραφε
αυτά που δεν ήθελε,
αυτά που μήτε πίστευε, μήτε αισθανόταν.
Έφτιαχνε ποιήματα και κείμενα,
για αρκετούς σπουδαία.
Ελάχιστοι, ίσως, κατάλαβαν
πως πάσχιζε να προφυλάξει
φίλους, κοινό και κριτικούς
από αυτό που όλοι τους ποθούσαν.
Ήταν τίμια μα σκληρή δουλειά.


 

Κανείς


Αν εντέλει αποδεχτούμε πως κανείς μας δεν ξέρει να μιλά ας συμφωνήσουμε επιπλέον πως η μετάφραση των λεγόμενών μας απαιτεί τουλάχιστον την παραδοχή πως αυτή θα είναι πάντα ελλιπής. Ιδιαιτέρως όταν πρόκειται για την μετάφραση κάποιου στον ίδιο του τον εαυτό.

                                                        ////////////////——–////////////////

Υπάρχει ένα σημείο στο οποίο οι λέξεις χάνουν κάθε τους σημασία. Από καθαρή ειρωνεία η άφιξη στο σημείο αυτό διέρχεται μέσω μιας τελευταίας λέξης. Πολλοί ισχυρίζονται πως ξέρουν ποια είναι η λέξη αυτή. Κανείς τους δεν τολμώ να πιστέψω πως μπορεί να την πει.


Μπερπ


Από τα εκατομμύρια μότο της πόλης
Διάλεξα ένα στην τύχη
Και το ‘στερψα εναντίον σου
Με όση αγάπη σου ‘χα
Κι όσο φόβο μπορούσα να υπομείνω
Μα εσύ συνέχισες να με κοιτάς
Βουβός κι απύθμενος
Λες κι είχαμε συμφωνήσει από κοινού
Πως θα ζήσουμε για πάντα.
Δεν υπήρχε λόγος για περαιτέρω περιστροφές.
Μονάχα δίψα.
Δίψα, γαμημένη, δίψα.


 

Πανηγυρικός


Σε αντίθεση με τους περισσότερους, απόψε ήπια μπύρες απ’ τα Lidl με κάτι αποτελειωμένους και κατά κύριο λόγω μισητούς ανθρώπους, κυρίως μόνος, μην έχοντας τίποτα να πούμε ο ένας στον άλλον κι ακόμη κι όταν τύχαινε να ανοίξουμε το στόμα μας απλά να χασμουριόμαστε, αποδεικνύοντας περίτρανα την απέχθεια που τρέφουμε αναμεταξύ μας, ακούγοντας έναν εξίσου βαριεστημένο ραδιοσταθμό, του οποίου αγνοώ την συχνότητα κι οποίος έπαιζε κατ’ επανάληψη πανηγυριώτικα σουξέ, αδιαφορώντας για το αν ο διπλανός έχει όνομα και αν αυτό σημαίνει κάτι, ελπίζοντας σε μια γενικευμένη σύρραξη η οποία θα μας λύτρωνε από αυτή την απάθεια, με λίγο σάλιο στην άκρη των χειλιών μας και μια υγρασία ανώφελη στα σκέλια μας, μηρυκάζοντας φωνήεντα και στραπατσάροντας σύμφωνα, εκκωφαντικά βουβοί, απρόσμενα τελεσίδικοι στην ήττα που διαχειριζόμασταν, επιμελέστατα οφείλω να τονίσω, κρύβοντας συχνά τα πρόσωπα μας κάτω απ’ την παλάμη μας κι ανοίγοντας τα δάχτυλα για να επιβεβαιώσουμε την αδικία, που συντελούνταν από μέρους μας, εκ μέρους, καμία υποτυπώδης συνάφεια, καμία έκφραση, κανένα σοφό τσιτάτο, κανένα προσδόκιμο, υπερμεγέθης μηδενικό, περίτρανο μηδενικό, ούτε ένας από μας δεν θα διεκδικήσει ένα κομματάκι της ιστορίας, οποιασδήποτε ιστορίας, η αφήγηση συνεχίζει πανομοιότυπα, χωρίς άρθρωση, χωρίς νόημα, χωρίς πρόσωπο, χωρίς ψυχή, χωρίς διέξοδο. Κανένας δεν γλιτώνει της θέασης του εαυτού του. Κάποιοι από εμάς δεν νιώθουμε την παραμικρή ενοχή γι’ αυτό.


ατυχίες νο. 2


Η φαντασία είναι νόθο τέκνο της αθανασίας.

Η αθανασία δεν έχει πρόσωπο κι όμως φιλάει υπέροχα.

Το φιλί διέρχεται πάντα μέσω του αέρα.

Ο αέρας δεν σημαίνει τίποτα σε όσους δεν το έχουν ανάγκη να σημαίνει κάτι.

Η ανάγκη επιβεβαιώνει τη φύση μας.

Η φύση μας δεν επιδέχεται βελτιώσεις αλλά περισσότερες παρακαταθήκες.

Η παρακαταθήκη είναι το ίδιο το μέσο.

Το μέσο επιβολής κάθε εξουσίας είναι η επιβολή στο μέσο.

Μέσα στο χρόνο υπάρχει πολύς περισσότερος χρόνος.

Ο χρόνος μας εγκαθιδρύει ως είδος.

Το είδος μας ανήκει ήδη στην χειρότερη ανάμνηση του πλανήτη.

Ο πλανήτης μας πλανήθηκε για χάρη ενός χαμόγελου.

Ένα χαμόγελο ισοπέδωσε τους Θεούς.

Οι θεοί αδημονούν την λήθη μας.

Η λήθη τέχνες κατεργάζεται.

Το κάτεργο του σοφού η ελευθερία του ανόητου.

Ο ανόητος δεν επιδέχεται συμβουλές μα δύναται να συμβουλέψει.

Η συμβουλή είναι ένας φίλος που μπορεί να σε προδώσει.

Ο φίλος δεν αγωνιά για την ακεραιότητά σου.

Ο φίλος δεν αποτιμά την ακεραιότητά σου.

Ο φίλος επιθυμεί ένα μερίδιο της ακεραιότητάς σου.

Ο φίλος σου είμαι εγώ όταν όλοι στέκουν απέναντί σου.

Ο φίλος μου είσαι εσύ όταν η νύχτα πέφτει.


 

ξέρουν λόγια


Ξέρουν λόγια
που όταν τα ακούσεις
γίνεσαι θεός.

Μία αίσθηση
πάντα μια αίσθηση
να αισθάνεσαι.

Από χρόνια
ποτέ σου δεν έλειψες
αυτή τη στιγμή.

Ήρεμος τόπος
ξέρει να ξεκρεμάει
σημαίες νεκρές.

Πικρός ο πόνος
εκείνης της αγάπης
και μιας άλλης.

Μάρτυς ο φόβος
όλων όσων πεθυμώ
χωρίς εσένα.

Αστέρι πικρό
μικρή η συμβουλή σου
στο φεγγαρόφως.

Ότι έμαθα
ποτέ μου δεν ξέχασα
να λησμονήσω.

Πέντε αλήθειες
είναι πιο δύσχρηστες
από ένα ψέμα.


 

Αγαπήστε αυτή την ανάρτηση στο όνομα της δικαιοσύνης


Δυστυχώς, ( θα έπρεπε ήδη να έχω οπισθοχωρήσει ) είναι πολύ πιο εύκολο να σβήσεις αυτό που δεν έγραψες ποτέ, παρά εκείνο που κατάφερες να αγαπήσεις. Ακριβώς, όπως η απουσία ήχου δεν θα γλιτώσει αυτή την συντέλεια ή ακόμη και την αηδία που οφείλει να προκύψει. Ακριβώς, γιατί σε τι θα αποσκοπούσα αν όχι στην αντανάκλαση της δικής σου σημασίας ως το επιστέγασμα της δικής μου ονειροβασίας εις τους πεπτώτοκους ουρανούς. Ναι! Μα και φυσικά ήταν μια δύσκολη μέρα, με απόνερους λογισμούς κι ασύλληπτες διαλείψεις. Μονάχα η λέξη εκείνη, που από την φτέρνα ξεκαρφώθηκε, δικαιολογεί τον αποτροπιασμό αυτού του κλαυσίγελου. Ένα χιόνι, μονάχο κι ασυναίσθητο, εν τέλει κατακρεουργημένο. Μια σκιά που σφυρίζει την έφοδο του ταξιδιού της. Κατακλύζει ο φθόνος την εκπαίδευση της ανυπαρξίας. Το μερτικό μου παράταιρό μου.


Σύνταξη


Δεν πιστεύεις στις αφηγήσεις οποιασδήποτε λέξης.
Η ιστορία έχει ήδη υπάρξει. Κι όμως εξακολουθεί
να συμβαίνει. Είναι, πράγματι, πολύ πιο όμορφη η ζωή
απ’ ότι λέξεις θα αφηγούνταν. Συνεχίζεις να γράφεις
μόνο και μόνο για να καταλαγιάζει η μοναξιά μας.
Συνεχίζεις να γράφεις δίχως την παραμικρή υποψία
πως υπάρχει κάτι να πεις. Συνεχίζεις να γράφεις
ακριβώς επειδή έτσι ίσως καταστρέψεις τη γλώσσα.
Αν υπάρχει μια ελπίδα δεν πρέπει με κανέναν τρόπο
να συνταχθεί. Προσπάθησε, σε παρακαλώ, να μην
εκφράσεις οτιδήποτε θα μας την μαρτυρούσε.


 

Η νεκρή μου στάση

 


Πέθανα όταν ήμουν μόλις 9 χρονών. Μου το ανακοίνωσαν οι συμμαθητές μου κατά την διάρκεια ενός σχολικού περιπάτου. Με δέος μου περιέγραψαν το πτώμα μου, τα χαρακτηριστά του και τον ιδιαίτερο τρόπο που κείτονταν. Ήταν, σύμφωνα με τα λεγόμενά τους, γερμένο μπρούμυτα και το αριστερό του πόδι ήταν ελαφρά διπλωμένο πίσω από το δεξί. Αν και δεν γνώριζαν ότι πρόκειται για μένα εγώ δεν χρειαζόμουν περαιτέρω αποδείξεις. Η άβολη αυτή στάση θανάτου με υποψιάζει πως πιθανώς να δολοφονήθηκα. Ακόμα διστάζω να προχωρήσω μες στο δασύλλιο που διαδραματίστηκε η αποκάλυψη του τέλους μου και να αντικρίσω το νεκρό μου σώμα, αν και νομίζω πως το μέρος μπαζώθηκε εδώ και χρόνια, χωρίς βέβαια αυτό να είναι μείζονος σημασίας. Από τότε πολλά είναι τα βράδια που καθώς ξαπλώνω φέρνοντας το ένα μου πόδι πίσω από το άλλο στοχάζομαι μήπως αυτή είναι η στιγμή που πεθαίνω. Μέχρι στιγμής δεν το έχω εξακριβώσει για κάποιο συγκεκριμένο βράδυ. Συνεχίζω, αδιαλείπτως, να το ψάχνω.


τώρα


Η αλήθεια είναι μίμηση του εαυτού.
Το απεχθές όριο του κόσμου.
Η ανελέητη σωτηρία της πρώτης θλίξης.
Η διαρκώς ετοιμόρροπη πύλη των αισθήσεων.
Η φθονερή εποπτεία του λόγου.
Η αλήθεια είναι τα πάντα.
Τίποτα δεν επιτρέπεται.


 

Πρωινή διερώτηση


Εξαρχής, υπάρχουν οι ιδέες κι οι αισθήσεις που ευνοούν την αντίληψη της δημιουργίας ως τέτοιας. Θα ήταν άφρων εκ μέρους μου να πω πως ποτέ δεν συμμετείχα σε τέτοιου είδους δοσοληψίες με την πεποίθηση πως έτσι θα κατορθώσω να συμπεριληφθώ και να συμπεριλάβω τον μακρύ κατάλογο των αδιαμφισβήτητων οντοτήτων που η πρακτική αυτή γεννά και εγκαθιδρύει. Μα κάποτε, είτε από ατυχία ή απαράμιλλο φθόνο, απέσυρα το βλέμμα μου από την βασιλεύουσα τάξη κι αναγκάστηκα να αυτονοηθώ συνηγορώντας τα άδηλα, ανεξιχνίαστα κομμάτια μιας εικόνας που παραμένει εσαεί άγνωστη, τόσο σε μένα όσο και σε οποιονδήποτε άλλο. Δίχως αρχικές επιδιώξεις και μονάχα με την δικαίωση που η περιπέτεια επιβάλλει, εν συντομία, αποσπάστηκα από τον σωφρονισμό των αδιάρρηκτων αναγνώσεων κι ισοσκελίστηκα στο πάνδημο σύμπαν κάθε φωνής που δύναται να συμβεί ή συνέβη ανεπίδεκτα, πέραν των λογισμών του μικρού μου αδιόρατου σώματος. Από μια τέτοια θέση, μια τέτοια στιγμή σου εξιστορώ το ακρότατο στερέωμα ενός ήρωα που έλειπε διαπαντός από τα κατορθώματά του, χάριν ευδαιμονίας όπως συνήθιζε να λέει. Κάλλιστα ο ήρωας αυτός θα μπορούσε να ήσουν εσύ, μα ούτως ή άλλως αυτό μας είναι παντελώς αδιάφορο.