Το πρώτο πρόσωπο είναι αυτό που ποτέ δεν θα γίνουμε. Είναι, απλά, η αναπόφευκτη συνθηκολόγησή μας. Είμαι, μονάχα, η ενορατική αγάπη μου για αυτούς που κάποια μέρα θα κατέβουν στο δρόμο, γυμνοί κι αλαλάζοντες, και θα σπείρουν τα πιο όμορφα ποιήματα, σκέτα, βδελυρά κατακάθια του μητροπολιτικού ουρανού, μες στις κεφάλες όλων των φαινομένων εξουσίας και πόνου. Εμείς που θα ψηλαφίσουμε το πλαδαρό σώμα των ιδεών του πανοράματος και θα του ξεριζώσουμε την καρδιά με μια μόνο λέξη.


Το πρώτο πρόσωπο είναι μια αυταπάτη. Μια φαινομενικότητα μαρτυρική, αποβιβασμένη στις πλάτες μας από την εποχή του Θεού, συντηρημένη από χιλιάδες φυλακισμένα κορμιά κι εκατομμύρια υπόδουλες λέξεις. Κατακρήμνισε τα μάτια σου, τη μύτη και το στόμα σου, γίνε ολάκερο το φως μέσα στην αγκαλιά του σκότους. Όλα τα ακατανόμαστα, άγνωστα στοιχεία της απουσίας της φύσης. Κατονομάσου ως εμείς, ο υπέροχος ήχος που, πληρεξούσια, απαγγέλει τον κόσμο.


Advertisements

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s