Αμυχή


Η καταλληλότερη εκκίνηση είναι αυτή που καταφέρνει να καλύψει γρήγορα τη λευκή αυτή σελίδα. Εξάλλου ούτε κι αυτές οι αράδες θα αποτελέσουν ένα κείμενο με κάποιο συγκεκριμένο στόχο ή κάποια σημασία τόσο για μένα όσο και για σας. Θα μπορούσα κάλλιστα να χαράζω γραμμές, λεπτές, παχιές γραμμές, ασύμμετρες κι απροσδιόριστες. Θα μπορούσατε κάλλιστα να σταματήσετε να διαβάζετε τώρα. Αντ’ αυτού εκπίπτουν λέξεις, προτάσεις που δεν προτάσσουν παρά τον ειρμό ενός μυαλού, συνηθισμένου όσο και η ήττα που προσπαθεί να διαχειριστεί. Γιατί κανείς δεν κατάφερε ποτέ να γράψει τη φράση που θα τον απελευθέρωνε. Ακόμα κι αν αυτή είχε τη φωνή του ίδιου του διαβόλου. Στρατιές ατέλειωτες, πυκνογραμμένων, σελίδων βρίσκονται πάντα δίπλα σου για να το αποδείξουν. Κάποια αμυχή, λόγω του αδιάκοπου στροβιλισμού, σίγουρα έχει δημιουργηθεί, μα είναι απλά το άδηλο μερίδιο της ευτυχίας που σε παρακινεί, με παρακινεί να συνεχίσω να συντάσσω αυτό το κείμενο, προς πείσμα όλων και κυρίως εμού του ιδίου. Του τυχοδιώκτη, του μπαγαπόντη, του ελπίζω επιτέλους, ίσως, στην επόμενη πρόταση κάτι να φανεί. Ένα παλίμψηστο αέναο, της ίδιας της ανάσας της γης και του ουρανού, όλων όσων ποτέ δεν συνέβησαν και όλων όσων ποτέ δεν θα συμβούν. Ένα περιθώριο από το οποίο μπορώ να αγναντέψω τον κόσμο, πέρα από την ατυχία μου να είμαι ο κόσμος αυτός. Στοιχηματίζω συνεχώς, σε μια άγνωστη λέξη, χωρίς τον ορισμό της, χωρίς την παραμικρή πίστη σε αυτήν, πως κάποια μέρα, ίσως και μετά από χρόνια πολλά κι ακόμη περισσότερα, αυτή θα συμβεί, με τον τρόπο που επιθυμώ να είμαι, κι αυτή από μόνη της θα καταφέρει να με κάνει όλα αυτά που ακόμη τώρα δεν γνωρίζω και δεν θέλω να γνωρίσω, γιατί αυτό θα ήταν οριστικά το τέλος μου. Το μέλλον είναι η μοναδική μου κληρονομιά. Ένα μέλλον που πιθανότατα δεν θα συμβεί ποτέ. Αυτό μόνο αρκεί, αυτό επιτάσσει αυτή τη στιγμή, κάθε στιγμή, που πληκτρολογώ σαν άδειο κουφάρι, κενά νοήματα κι αδιόρατες λέξεις. Ένα συνονθύλευμα από το οποίο, ταυτόχρονα, προσπαθώ να ξεφύγω και να  ταυτιστώ. Να μετατρέψω αυτή την ακατάσχετη ροή, την ξέπνοη, στο χρόνο που χρειάζομαι για να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Ο χρόνος αυτός δεν μπορεί παρά να είναι ο χρόνος ολόκληρος. Μήτε μια σπιθαμή λιγότερος. Μονάχα αυτός, στο δυσβάσταχτο μέγεθος του, μπορεί να ετυμηγορήσει για μένα και για τον καθένα μας. Δεν ζητάω λιγότερα από ότι αρμόζουν σε οποιονδήποτε κι οτιδήποτε ανάπνευσε ποτέ εδώ, στα μικρά μας λογύδρια,  στην άκρη της γλώσσας, στην άκρη του κύματος, στην άκρη του ουρανού. Ταυτοποιείται το όραμα μου με την διαδοχή των ζωών που θα κατακλύσουν την έρμη μου καρδιά. Μια ακόμη πρόταση, μια ακόμη ζωή ευαγγελίζεται την έξοδο από τον παράδεισο στο πάνδημο σύμπαν. Εκεί που εγώ, εσύ κι οι άλλοι, εναγκαλισμένοι σε μια οποιαδήποτε στιγμή, μες στο απειρόθμενο λεξιλόγιο της πλάσης, απαγγέλουμε τους εαυτούς μας, ως κάτι που δεν είναι τίποτα άλλο, ως αυτό που είναι τα πάντα.


Advertisements

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s