Επεισόδιο 617


Ήξερα, δεν ήξερα, πως ήταν εκεί, ποιος ήταν εκεί, πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά, κάποιος, κάτι ήταν, δεν ήταν, δεν ήμουν σίγουρος για τίποτα πια. Αυτό ίσχυε κυρίως στο μικρό δωμάτιο στον 5ο όροφο της Ιλισίων για οποιοδήποτε πιστεύω και για οτιδήποτε είχα ποτέ σκεφτεί ή τώρα στις 4 π.μ. μπορούσα να υποθέσω. Πάραυτα κάτι σαν διάλογος είχε ήδη από καιρό αναπτυχθεί, ασαφής ως προς το αντικείμενο του και παντελώς απροσδιόριστος ως προς τον στόχο του κι έδειχνε πως θα συνεχιζόταν για πολύ ακόμα. Η σιωπή είχε προ πολλού απωλέσει την υφή της, καθώς κάθε στιγμή αποτελούσε κομμάτι αυτού του διαλόγου. Όταν έτεινα το χέρι μου στα τσιγάρα, όταν κουνούσα τα δάχτυλα των ποδιών μου ρυθμικά, όταν απλά ανέπνεα, αυτό σήμαινε κάτι που αργά ή γρήγορα θα έπαιρνε τη θέση που του ταίριαζε, δεν ταίριαζε, στην επικοινωνία, δεν ταίριαζε τίποτα κι όμως όλα επικοινωνούσαν, κολλούσαν πάνω μου, τρίβονταν το ένα στο άλλο, χάνονταν κάθε λέξη και κάθε έννοια κι απ’ την αρχή εφευρίσκονταν ο τρόπος να λέγονται όλα, να μην λέγεται τίποτα, να μην ξέρω τι κάνω, ποιος είμαι, ποιος είσαι, ποιοι είστε, γιατί δεν με αφήνετε ήσυχο; τι γυρεύει όλος αυτός ο κόσμος από μένα; σας το είπα χίλιες φορές πως το παιχνίδι αυτό κατάντησε κουραστικό, δεν ξέρω περί τίνος πρόκειται, δεν με ενδιαφέρει, δεν είμαι εδώ, που είμαι; η ώρα περνά, η ώρα πέρασε, αύριο θα ξυπνήσω αργά μα το υπόσχομαι θα βγω μια βόλτα, δεν θα σας ξέρω και δεν θα με ξέρετε, μην περιμένετε τίποτα άλλο, νύσταξα, θα κοιμηθώ, καληνύχτα, είπα καληνύχτα, καληνύχτα, λέω καληνύχτα, είπα καληνύχτα.


Advertisements

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s