Επεισόδιο 242


Το μπιλιάρδο δεν ήταν καλή ιδέα. Αρκετές τρύπες είχαμε να διαχειριστούμε κι από μόνοι μας. Κι όλος αυτός ο περίγυρος με τα μπαστούνια στα χέρια με τρόμαζε περισσότερο. Στην κατάσταση που βρισκόμουν ήμουν το καλύτερο δυνατό θύμα. Ήμουν πεπεισμένος πως είμαι θύμα. Με τις διεσταλμένες κόρες μου, το μόνιμο σύγκρυο σε όλο το κορμί και τα λιγδιασμένα μου μαλλιά ένας άλλος προσδιορισμός θα ήταν τρελός. Προτιμούσα όμως αυτόν του θύματος κι αγωνιούσα ιδιαίτερα για την ανεύρεση, επιτέλους, του θύτη. Ίσως αν καθόμασταν εκεί και τρώγαμε και κάνα μπερντάκι ξύλο να ηρεμούσαμε. Εγώ τουλάχιστον. Αντ’ αυτού εσύ, πιθανώς περισσότερο τρομοκρατημένος από μένα, με πήρες και φύγαμε κι αφού τριγυρίσαμε λιγάκι στα πέριξ της πλατείας, βρήκαμε ένα μικρό παρκάκι και την πέσαμε στα παγκάκια. Τελικά, αν δεν μπορείς να αποφύγεις τη βία δεν πρέπει επ’ ουδενί να προσπαθήσεις να την παραπλανήσεις. Δεν πέρασαν λίγα λεπτά κι άρχισα να αφρίζω και να καίγομαι χειρότερα από πριν. Αρκούσαν τα μυρμήγκια που ανέβαιναν στα δέντρα να γίνουν η νέα χειρότερη απειλή μου, απροσδιόριστη ακόμη και για μένα αλλά αδιαπραγμάτευτη. Προσπαθούσες να με πείσεις πως θα χρειάζονταν εκατομμύρια από αυτά για να κινδυνεύσω, με κάποιο τρόπο, μα δυστυχώς το μισοσκόταδο της περιοχής πρόσφερε άμεσα ένα πλέον ακαταμάχητο επιχείρημα. Ρε μαλάκα δεν έχω σκιά. Δεν έχω σκιά. Κοίτα! Είναι αδύνατο κι όμως δεν έχω σκιά. Τι μου συμβαίνει; Φόρη δεν έχω σκιά. Είμαι νεκρός; Φόρη είσαι και συ νεκρός; Ρε μαλάκα φοβάμαι. Και συ φοβόσουν. Ίσως το αν είχα σκιά ή όχι να ήταν το λιγότερο που σε απασχολούσε. Μάλλον σκεφτόσουν τι στο διάολο έχω και γαμώ τις σκιές και πως επιτέλους ή θα σταματούσε όλο αυτό ή πως στο διάολο θα με ξεφορτωνόσουν ή τι να έκανες για να ηρεμήσω λιγάκι. Η πρόταση να πιούμε καμιά μπύρα με έκανε να αποσυντονιστώ κι όντως πήγες να αγοράσεις κι εγώ περίμενα να έρθεις, απλά λες κι όλα τα προηγούμενα δεν συνέβησαν ποτέ. Χτυπήσαμε από κάνα δυο κατά την διάρκεια των οποίων το φιλοσόφησα και σκέφτηκα πως το να μην έχω σκιά είναι το λιγότερο που θα μπορούσε να μου συμβεί εκείνο τον καιρό και στην τελική – γεία – δεν περνάμε κι άσχημα. Είμαστε φοιτητές, πίνουμε όλη μέρα, δεν έχουμε κάτι καλύτερο να κάνουμε κι η Κατερίνα μου δίνει που και που και κάνα γαμήσι οίκτου. Υπό το πρίσμα των τελευταίων σκέψεων κι επειδή κατάλαβα πως και συ ένιωσες άσχημα σου πρότεινα να κατέβουμε Εξάρχεια για καμιά μπύρα ακόμη. Και μόνο που χρειάστηκε λίγα λογάκια ακόμη του στυλ είμαι καλύτερα, λίγη μπυρίτσα ακόμα θα μου κάνει καλό, για να σε μεταπείσω από την αρχική σου άρνηση, απέδειξε τουλάχιστον για κείνο το βράδυ πως δεν πρέπει να είμασταν απόλυτα νεκροί.


Advertisements

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s