κάψωμα εν υψίστοις εγώ


Όπου τ΄ αρμόζει ο λυγμός, η θεωρία των πάντων
Κι όπου διαόλια και θεός, σκατά που επιπλέουν
Κι εγώ πάντα γενέθλιος και πάντα στροβοσκόπος
Υμέτερος, πολλαπλάσιο του χρόνου και μιας λέξης
Υποφερτά ενδότερος μια σκέψης δίχως άλλης
Γνωρίζει ο κρίνων σχώρεση και του κεφιού τη ζάλη

Περιδρομιάστε άνθρωποι να βρούμε πως θα πούμε
Το νόημα είναι ο τιμωρός, ο τύμβος, το σακάκι
Που περιφέρουν σκώληκες πάνω σε ένα κουκούτσι
Κι ορέγονται να σου το λεν πως πια έχεις πεθάνει

Αδράξτε μάνες τη σιωπή, πατέρες φέρτε χώμα
Απόψε τρέφουμε σωστά το πολιούχο στόμα
Σαν από πάντα έτοιμο να καταπιεί τον κόσμο
Να γίνει η νέα εποχή του αλαλάζων κύκλου
Ότι χωρά μέσα θα μπει τ’ άλλα θα ξεστρατίσουν

Σε λόγγους, σε άγρια βουνά κείτεται η καρδιά μου
Κι είναι της μοίρας μου γραφτό σκληρά να μ’ αγαπήσεις


Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s