η σιωπή


Για μια στιγμή αναδύθηκε, ολόγυρα, το συναίσθημα που δικαίωνε την επί τόσα χρόνια αειθαλή σιωπή μας. Αιτία ήταν η συνειδητοποίηση πως ματαίως προσπαθήσαμε, ξανά, να βγάλουμε τις λέξεις απ’ τα κελιά τους, αφού πλέον είναι σαφές πως οι ίδιες υπάρχουν μονάχα εγκλωβισμένες, μέσα στα μικρά ιδιαίτερα κλουβιά τους. Μονάχα έτσι ορίζονται κι είναι ίσως η μυρωδιά του πολυκαιρισμένου εγκλεισμού τους που μας επιτρέπει ενίοτε να τις νοούμε. Όσον αφορά την επιθυμία μας να τις λευτερώσουμε, οφείλεται στην αδιάσπαστη ροή μιας ιστορίας στην οποία είμαστε απλά διάδοχοι, με συχνές αδιόρατες πεποιθήσεις πως μπορούμε να της αντιτεθούμε ή ακόμη καλύτερα να την ανατρέψουμε. Προς το παρόν, αρκούμαστε στην απώλεια της γλώσσας και όσων αυτή φέρει, όπως οι ευχές, οι εξομολογήσεις κι η πειθαρχία. Μεγαλώνουμε με απανωτές σιωπές, εγκαθιδρυμένες στην απόλυτη έκταση των φωνών μας, αρνούμενοι και την παραμικρή παράφραση αυτής της σιωπής μας σε οτιδήποτε άλλου πέραν αυτής. Η σιωπή, σαν αχόρταγο αστέρι, ποθεί περισσότερη σιωπή κι έτσι εύκολα κι αβίαστα επισφραγίζεται το κενό ενδιαίτημα του λόγου μας. Όπως τώρα, έτσι κι άλλοτε, η σιωπή καταφέρνει τα απαραίτητα πλήγματα στις λέξεις και στους ήχους τους, τονώνοντας την πίστη μας σε αυτή, χωρίς στην ουσία να κάνει κάτι άλλο απ’ το να μας ανακαλεί στην πασιφάνεια των πραγμάτων και της ζωής που μόνο αυτή προκαλεί. Στη σιωπή γεννήθηκε ο κόσμος αυτός και στη σιωπή πεθαίνει. Οτιδήποτε άλλο είναι απλά μια ασθένεια.


Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s