η Λέξη


Η Λέξη, εξ ορισμού, είναι ένα σύστημα καταγραφής και ελέγχου της κερδοφορίας των ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Με την Λέξη γίνεται συστηματική καταγραφή της αξίας υλικών ή άυλων αγαθών όπως επίσης και δραστηριοτήτων που διαφοροποιούν την αξία υλικών ή άυλων αντικειμένων. Με την Λέξη, ως μαθηματικό σύστημα οικονομικού κορμού, πάσης φύσεως δραστηριότητες, πράξεις ή συναλλαγές, προσδιορίζονται και καταγράφονται συστηματικά και μεθοδικά έτσι ώστε να είναι εφικτός ο μελλοντικός έλεγχος.

Το γεγονός ότι με την Λέξη καταγράφονται και λαμβάνουν αξία, μεθοδικά, όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες ιστορικά, από την παραγωγή στην κατανάλωση, κάνει εφικτή την δυνατότητα ο άνθρωπος να προσδώσει με σαφήνεια αξία σε όλα τα αγαθά, αναγνωρίζοντας καθαυτό τον τρόπο το κόστος κάθε ύλης ή μη ύλης, ακόμα και το κόστος του ανθρώπινου δυναμικού.

Είναι μια μορφή οικονομικού λογαριασμού που έχει αντικείμενο την εγγραφή των πλευρών της αναπαραγωγής που εκφράζονται σε οποιαδήποτε μορφή και τις διάφορες πράξεις που δημιουργούν κίνηση υλικών και μη υλικών μέσων. Οι μέθοδοι και η τεχνική της Λέξης σημείωσαν στους αιώνες μια συνεχή βελτίωση.

Η Λέξη ως κλάδος της Μαθηματικής επιστήμης βασίζεται σε ένα σύστημα κατάταξης, δηλαδή ανάλογα με τον τύπο της συναλλαγής π.χ. παραγωγής, ανταλλαγής ή κατανάλωσης, δια της ακολουθούμενης στη συνέχεια ανάλυσης και σύνθεσης αυτών επιτυγχάνεται ο ακριβής προσδιορισμός της εκάστοτε πραγματικότητας και της πορείας μιας συγκεκριμένης ανθρώπινης δραστηριότητας.

Βάση της παραπάνω μελέτης είναι ο λογαριασμός. Με την εξέλιξη των ανθρωπίνων σχέσεων που συνεχώς γίνονται πιο περίπλοκες και η Λέξη συνεχώς τελειοποιείται.


Advertisements

Στο 19


Όλοι πια τα κάνουν όλα κι έτσι δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα.
Στίχο, στίχο φεύγουν τα ποιήματα μαζί τους και τα μάτια.
Ότι γίνεται, γίνεται για να γίνει προτού γίνει το επόμενο.
Τόσος ανύποπτος χρόνος που η άνοιξη ήρθε νωρίτερα.
Παρήγγειλα βιβλία για να μην βγάλω τις πιτζάμες.
Παρήγγειλα βιβλία για να μην σου ξαναγράψω.
Ακέραια η φροντίδα σου, νιώθω πως δεν υπάρχεις.
Ο λαγός απ’ το καπέλο του μάγου είναι το μετά-ελληνικό φαντασιακό.
Αύριο δικάζεται ένας φίλος και κοντεύω να σκάσω απ’ τη ζήλεια μου.
Ακόμη και στους νεκρούς υπάρχουν πρωτεία.
Μια ακόμη πρόταση για να καταστρέψω την αυτοπεποίθηση μου.
Μια ακόμη πρόταση για να γλιτώσω απ’ την πίστη σας σε μένα.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται όσο καλύτερα μπορεί.
Αν σε προδώσω υποσχέσου μου πως θα προδώσεις το θεό.
Αν σε γλείψω μην κολυμπήσεις.
Όμορφα παιδάκια, όμορφα καίγονται.
Ένα τσιγάρο δρόμο μου ‘πες κι άνοιξες τα πόδια σου.
Οι φίλοι μου δεν είναι φίλοι μεταξύ τους.
Αν ήσουν ζώο τι χρώμα θα ‘σουν;
Αν ήσουν εγώ, εγώ ποιος θα ‘μουν;


 


Πολλοί ποιητές λένε πως όλοι γράφουνε ποιήματα
και δεν καταλαβαίνω αν αυτό λέει αυτό που λέει
ή θέλει να πει κάτι άλλο.
Στον κόσμο που ζω κανείς δεν μιλάει για ποίηση.
Οι βιτρίνες των βιβλιοπωλείων της πόλης μου σπανίως
κοσμούνται από ποιητικές συλλογές.
Από τους τρεις γνωστούς ποιητές της πόλης
ο ένας εξαιρείται του κανόνα ( ή καλύτερα είναι ο κανόνας )
ο άλλος έχει χρόνια να γράψει
κι ο τρίτος πρέπει να είναι ήδη φάντασμα.
Στο διαδίκτυο υπάρχουν πολλοί ποιητές
μα στην τελική καταφέρνω να επισκεφθώ
δύο με τρεις σελίδες τη μέρα.
Πρέπει να αναπνέεις κιόλας.
Ένας καλός μου φίλος που ήθελε να είναι ποιητής
τρελάθηκε πριν γράψει οτιδήποτε
και ένας άλλος μόλις χτες μου εκμυστηρεύτηκε πως γράφει
γιατί ήξερε πως εγώ δεν θα γέλαγα με αυτό.
Κάποιες προσπάθειες που γίνονται για την επικοινωνία της ποίησης
από μεμονωμένα άτομα ή συλλογικότητες
καταλήγουν να τρέφονται με τα απομεινάρια
από το μεσημεριανό ουζερί.
Εγώ ποτέ δεν είχα όνομα μέσα σε αυτό ( ή σπάνια έστω )
κι αν αυτό που κάνω είναι ποίηση
δεν το ‘χω σκεφτεί ιδιαιτέρως
μα και κανείς δεν τόλμησε να μου το πει κατάμουτρα.


 


Το μεσημέρι είμαι καλεσμένος σε φιλικό σπίτι για φαγοπότι. Οπότε καλό θα ήταν να σουλουπωθώ λιγάκι. Θα κάνω ένα μπάνιο, θα φορέσω καθαρά ρούχα και θα βάλω λίγο τσίπουρο σε μια μπουκάλα για πεσκέσι. Μα το κυριότερο είναι, καθότι ξύπνησα πάλι με τον ψυχαναγκασμό του ποιητή, να προεξοφλήσω την φλυαρία μου και να αλαφρύνω το μυαλό μου από όσες περισσότερες λέξεις μπορώ. Οπότε για το κοινό καλό, εξαιρουμένου του δικού σας, αγαπητοί μου αναγνώστες, θα ακολουθήσει μια ακατάσχετη, πιθανώς, ροή λέξεων και φράσεων, μπας και κατευνάσω το τερατόμορφο καρδιοχτύπι της δημιουργίας και μπορέσω να χαρώ, σιωπηλά και ακίνδυνα, την συντροφιά της παρέας. Επομένως, χρέος κι ηδονή, περίπατος, βιτρίνα, σωτήρας, υποδούλωση, μόνος, μοναχικός, σαφέστατα, υπεύθυνα, έρωτας, πράξη, παιδιά, γατιά, σκυλιά, θάνατος, χρωμοσώματα, εμπόριο, κομμουνισμός, αναρχία, βυζιά, κώλοι, πούτσες, μουνιά, facebook, χιούμορ, θεός, κορνήλιος καστοριάδης, ξέρω, γνωρίζω, υποθέτω, μπορώ, άκουσα, λένε, θα βρέξει, θα χιονίσει, η γη πεθαίνει, ωρολογιακή βόμβα, κατευθυντήρια σιωπή, αγάπη, αγάπη, μουσική, τέχνη, πόνος, πατρίδα, ήλιος, Δ.Ν.Τ., αριστερά, δεξιά, ανώφελα, αλήθεια, ψέμα, ποίηση, ποίηση, γραφή, σκατά. Νομίζω πως νιώθω ήδη καλύτερα. Καλησπέρα, πως πάει;



Οι άνθρωποι την σταματούσαν στο δρόμο και με ατόφια αγωνία την ρωτούσαν αν αισθάνεται καλά. Σήμερα ξεκουράζομαι, ψιθύριζε κι ευθύς απομακρύνονταν.



Η αγάπη μου είναι το μυστικό που σε σένα εκμυστηρεύτηκα. Η αγάπη μου μεγαλώνει με τα μυστικά μου για σένα. Η αγάπη μου δεν θα πεθάνει ποτέ, καθώς κανείς δεν θα μάθει ποτέ ποιος είμαι. Εκτός ίσως από σένα. Η αγάπη μου δεν θα πεθάνει ποτέ, καθώς ποτέ δεν θα μάθω ποιος είμαι. Παρομοίως, η αγάπη μου είσαι εσύ που δεν ξέρω τίποτα για σένα κι αυτό είναι ό,τι ζητώ.



Τα πουλάκια κελαηδούν, ένα μηχάνημα βουίζει
Ένα τσιγάρο καπνίζει ένα άντρα
Η άνοιξη είναι ένα κρεματόριο
Όπως η αδικία είναι τυφλή
Ο κόσμος πηδάει από τις επάλξεις
Σφηνώνεται στη λέξη
Να ένα μήλο, να ένα πιστόλι
Να η υπεράσπιση των πάντων
Η απόλυτη ευκαιρία να σιωπήσεις
Γράφοντας μια ακόμα πρόταση
Δίχως την παραμικρή θέληση
Να σώσεις ή να σωθείς
Οι σημαίες σκεπάζουν τη χλόη
Οι μηροί σου αγκαλιάζουν το φως
Εγώ δεν αισθάνομαι λύπη
Εγώ φροντίζω το κορμί μου
Να γίνει στάχτη
Να ένα όμορφο πρωινό
Να η ανάταση της μοίρας μου
Σκεβρωμένοι υπάλληλοι του ακατάληπτου
Επιδειξίες σφετεριστές του ωραίου
Απλά μια σημείωση στην έκβαση του αγώνα
Είναι αρκετή να επαναφέρει
Τη συλλογική μνήμη του παιχνιδιού
Η απόλυτη ευκαιρία να σιωπήσεις
Γράφοντας μια ακόμα πρόταση
Από το Αγρίνιο ως τη Τζακάρτα
Από το πάνω ράφι της βιβλιοθήκης
Ως τον κάδο ανακύκλωσης στη γωνία
Από τη μι έως τη φα
Όλα είναι η έξοδος κινδύνου
Ο απαιτούμενος χρόνος σήψης
Η επιμονή του Κυρίαρχου Άλλου
Να γίνει Εμείς
Να το απόλυτο, να το μήλο
Ο χρόνος είναι ο διάολος
Κι ο διάολος είναι η φύση
Όπως σηκώνεσαι μέσα στο κύμα
Όπως ρουφάς το αίμα μου
Όπως ονειρεύεσαι τον τερματισμό
Ως την αιώνια επιστροφή
Ενός όμορφου πρωινού
Της αγκαλιάς μας
Χρέος



Από ένα σημείο κι έπειτα δεν έγκειται άλλη αλήθεια στις λέξεις. Όλα κυλάν στη ρότα των προλεγόμενων. Οτιδήποτε φαινομενικά νέο δεν είναι παρά μια επιβεβαίωση του παλιού. H ανακάλυψη καινούργιων τρόπων διατύπωσης απλά ενισχύει την πίστη σου πάνω στην ιστορία σου. Όλα έχουν ειπωθεί χιλιάδες φορές από σένα κι εκατομμύρια φορές απ’ όλους τους άλλους μα δυστυχώς υπάρχει ακόμη πολύ δρόμος για να θεωρηθούν δεδομένα. Για το λόγο αυτό γιαγιά πάρε με σπίτι. Για το λόγο αυτό γιαγιά πάρε με σπίτι. Γιαγιά πάρε με σπίτι. Γιαγιά πάρε με σπίτι.



Η επιθυμία ενός τραγικού προσωπικού συμβάντος με στοιχειώνει. Ο θάνατος, η απώλεια, η καταστροφή μου κλείνουν το μάτι και χαμογελάν ηδονικά. Ανατριχιάζω κι η καρδιά αυξάνει τους παλμούς της στη σκέψη ενός πόνου τέτοιου μεγέθους που θα παρασύρει και θα αφανίσει κάθε νόρμα, κάθε υπόσχεση δική μου η δική σας, κάθε πρότερη εικασία ή υποτιθέμενο θέλγητρο της ζωής μου. Φαντασιώνομαι το κορμί μου να λυγά και να συσπάται στην απαγγελία του ολέθρου. Να συρρικνώνεται και να εξαφανίζεται υπό το βάρος του πόνου και της θλίψης που αυτός προκαλεί. Ίσως αυτό ακριβώς να είναι το σημείο που ποθώ και είμαι σίγουρος πως η ιδανική συμφορά μπορεί να το επιφέρει. Η πλήρης ματαίωση αυτού που είμαι και θέλω να είμαι κι η σταδιακή αποσύνθεση μου σε κάτι πολύ λιγότερο από το ανθρώπινο. Μια πέτρα που υπάρχει απλά όπως οι πέτρες υπάρχουν. Χωρίς να αναπνέει, χωρίς να αναρωτιέται, χωρίς να περιμένει τίποτα άλλο πέρα από τον θρυμματισμό της, χρόνο με το χρόνο και σταγόνα με τη σταγόνα. Μια πέτρα στο χώμα, μες στη θάλασσα ή στα χέρια ενός μικρού παιδιού. Μια πέτρα που είτε στέκεται είτε κυλά δεν αλλάζει αυτό που είναι. Ένα σκληρό, συμπαγές τίποτα που ατενίζει τον κόσμο με αδιαφορία. Μια πέτρα που απεχθάνεται τον κόσμο στα χέρια ενός τρελού που με μανία διαλύει το κεφάλι της αγαπημένης του. Μια πέτρα που μισεί τις κοινωνικές προσταγές θρυμματίζει μια βιτρίνα. Μια πέτρα μαύρη, ολοσκότεινη, αποχαιρετά γνωστούς και φίλους φεύγοντας όσο πιο μακριά μπορεί. Μια πέτρα ανίκανη να πεθάνει αφού είναι για πάντα νεκρή.


 

Το τραγουδάκι της πρώτης επιθυμίας να φτιάξουμε συγκρότημα

Στην κ. Φρειδερίκη


Ποια συγχώρεση χωράει μες σε ένα λεπτό;
Ποια συγχώρεση αντέχει τον καλό μου εαυτό;
Παλιά γελούσαμε πολύ, παλιά γελούσαμε μαζί
Άνοιγε η πόρτα στο κλειδί κι ούτε μια λέξη αδειανή
Μα πάει καιρός που ξέχασα ποια η γιατρειά κι ο πόνος
Παρέα στέκονται μαζί και γω αντίκρυ μόνος

Hackers café 1995


 

το φώώώώώώώώώώώώς


Το φως είναι μια τρύπα απ’ όπου πέφτουν
τα σκουπίδια, η μόνη μας ευκαιρία
να επιβιώσουμε, η απόδειξη πως το σύμπαν
μπορεί να αγαπήσει.

Το φως είναι μια τρύπα στο κεφάλι μου
απ’ όπου αναβλύζει ο λόγος
που αδυνατώ να ονειρευτώ.

Το φως είναι μια τρύπα απ’ όπου κοιτώ
τον θάνατο και καυλώνω.


 

because I can


Δεν γράφω για τις λέξεις. Πως θα μπορούσα άλλωστε, αφού καμία δεν ξέρω. Δεν γράφω μήτε από θάρρος, μήτε από τόλμη. Δεν γράφω γιατί ξέρω τι να πω και πως να το πω. Η σιωπή εξάλλου είναι μια ευκολία που απολαμβάνω. Δεν γράφω γιατί μου έμαθε κάποιος να γράφω ή γιατί το θέλησα ή γιατί πίστεψα πως κάτι καλό θα βγει από αυτό. Δεν γράφω για να υμνήσω ένα έρωτα ή για να καταλαγιάσω κάποιο μαρτύριο. Δεν γράφω γιατί δεν έχω δουλειά ή μου περισσεύει ο χρόνος. Γράφω απλά γιατί είναι ένα από τα ελάχιστα προνόμια που μου έχουν απομείνει. Γράφω γιατί μπορώ.



Η λέξη είναι ένας μύθος. Ακόμα κι όσοι δεν την πιστεύουν αδυνατούν να ξεφύγουν από την διήγηση της. Η λέξη είναι ο πιο φθηνός θεός. Ακόμα κι όσοι αρνούνται να την πιστέψουν αδυνατούν να αποκοπούν από την λατρεία της. Είναι ένα ποτήρι, ένα χρέος, το επιστέγασμα της οδύνης. Μιλώ και γράφω όπως εσύ μιλάς και γράφεις, αφού κάποιος, κάποτε μίλησε και έγραψε κάτι και οτιδήποτε πιά επρόκειτο να μιληθεί και να γραφτεί. Η λέξη αναπνέει την αναπνοή μας, καλλιεργεί τα χωράφια μας, δημιουργεί το αύριο και το χτες αυτού του άμοιρου κόσμου. Η λέξη στοιχηματίζει στον έρωτα ή στο θάνατο, αναλόγως τις ορέξεις της. Η λέξη πράττει και εμείς ακολουθούμε εκστασιασμένοι. Η λέξη είναι ένα κουτί μέσα σε ένα άλλο κουτί, το οποίο με τη σειρά του κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει που βρίσκεται. Απλά φανταζόμαστε πως κρατάμε το κουτί στα χέρια μας, παραδίδοντας το από γενιά σε γενιά, με την υπόσχεση το κουτί να παραμείνει ασφαλές. Με την προϋπόθεση το κουτί να παραμείνει αδιάρρηκτο. Κι όμως η λέξη δεν μπορεί, από την φύση της να αρκεστεί στο ρόλο που της αναθέσαμε. Ο υπηρέτης είδε τον κύριο του ανίκανο κι ανήμπορο να προσδώσει νόημα στις ζωές τους κι ευθύς ανέλαβε πρωτοβουλία. Η λέξη έχει ξεκινήσει την πορεία προς την πλήρη αυτονομία της. Καιροφυλακτεί σε κάποιο υγρό, σκοτεινό σοκάκι και δεν θα αργήσει η στιγμή της επίθεσης της. Η δύναμη της συσσωρεύεται σε κάθε κενό διάστημα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ηχεί στα πράγματα κι αντιφέγγει στα πρόσωπα μας. Η λέξη δεν μας χρειάζεται πια και κάθε φρόνιμος άνθρωπος μπορεί να το καταλάβει αυτό. Σύντομα θα είναι μόνη, απόλυτη κυρίαρχος του ουρανού και της γης. Σύντομα οι φωτιές θα σβήσουν, τα νερά θα στερέψουν, το χρώμα των ματιών σου και κάθε ανάμνηση της αγάπης μας θα γίνει μια σπιθαμή του βασιλείου της, ένα ακόμη όπλο στη διάθεση της για την κατάκτηση νέων αστέρων.



Σήμερα διαλέγω αυτή τη λέξη. Εσύ θα διαλέξεις μια άλλη. Κάποια απ’ τις δύο ή κι οι δύο θα διαβαστούν από τρίτους. Θα ακολουθήσουν χιλιάδες ακόμη λέξεις. Σύντομα κανείς δεν θα θυμάται ποιος είπε τι. Θα μείνει η ανάμνηση της ανάγνωσης κι ίσως κάποια συγκεχυμένη αλληλουχία λέξεων. Καθημερινά θα προστίθενται κι άλλες λέξεις. Καθημερινά η σύγχυση θα μεγαλώνει. Το αναγνωστικό κοινό θα προσπαθήσει να ανταπεξέλθει στην προσφορά μα θα είναι αδύνατο. Αναπόφευκτα, η γραφή κι η ανάγνωση θα αναγκαστούν να βρουν νέους τρόπους επικοινωνίας μεταξύ τους. Πιθανώς, να μεσολαβήσει μια σκληρή διαμάχη προκειμένου κάθε μια να διασφαλίσει τα δικαιώματα της. Το πάνω χέρι έχει αναμφίβολα ο λόγος. Ποτέ και πουθενά, κανείς δεν μπόρεσε να τον υποτάξει στις προσωπικές του ορέξεις. Παράφορα πλήθη λέξεων επρόκειτο να παρατεθούν εμπρός μας. Μια αεικίνητη, πανίσχυρη μάζα γραμμάτων. Έτοιμη να καταπνίξει ακόμη και τον πιο πειθαρχημένο αναγνώστη μες στους ορμητικούς της χειμάρρους. Μέρα με τη μέρα, αναγνώστες και συγγραφείς θα αγωνίζονται να αναδυθούν από τα απροσμέτρητα βάθη των ωκεανών των λέξεων, μα στην ουσία θα γίνονται ο κατακλυσμός που θα πνίξει τα εναπομείναντα κομμάτια γης. Ελάχιστοι θα επιβιώσουν της εποχής των άπειρων λέξεων. Οι περισσότεροι θα παραδέρνονται πάνω στα αλαλάζοντα κύματα ή θα ναυαγούν οικειοθελώς σε κάνα ξερονήσι σιωπής. Οι ίδιες οι λέξεις θα χάσουν την παλιά τους υπόσταση. Θα φυλλοροούν σε δίψηφα φωνήεντα και θα εκρήγνυνται σε τελικά σύμφωνα. Εντέλει, οι φωνές μας θα βυθιστούν για πάντα σε ένα νηνεμές και αδιατάραχτο α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α α