Καλημερούδια


Πρώτα κατέφθασαν τα ρήματα, διαμέσων των δημογερόντων της πλανητικής κωλοτρυπίδας κι ακολούθησαν οι ορδές των φανατισμένων χρυσοθήρων, με μοναδικό καημό να μην γίνει λόγος για τα επίθετα που μας συγγενεύουν με τον εχθρό.

Αρκεί να καταλύσουμε την υποψία πως ο λόγος οφείλει να αρθρώνεται κι αναληφθήκαμε δια παντός εις του ουρανούς ενός αυταπόδεικτου ειρμού χρωματιστών κουμπιών.

Αυτόματες σκέψεις γαζώνουν τις λεπτεπίλεπτες κλεψύδρες της νόησης κι η άμμος της δημιουργίας χύνεται και φτιάχνει την παραλία απ’ όπου θα εισέλθουμε ξανά στον ωκεανό του ενός κυττάρου.

Ένα κι απαράλαχτο, από κάθε τι, προσδοκά την επανάληψη του εαυτού του ως την επιβεβαίωση της παντοδυναμίας του απέναντι στο μηδέν που πάντα καραδοκεί.

Το βαθύ πηγάδι της αυτογνωσίας έχει στερέψει κι απ’ τους τοίχους του αντιλαλούν μακροσκελή κι επαναλαμβανόμενα φωνήεντα. Είναι ο αέρας κι η φωτιά που ψάχνουν για ακόμα μια φορά, γη να ερωτευτούν.

Σε σώμα υγιές κι επισφαλές, ο τόνος ενός ποιητή, σημαίνει τον συναγερμό, το συρφετό των ορισμών ενός ανέστιου πλήθους λέξεων και ονομάτων. Αναμεταδίδει την επιούσια παραβολή της κύμανσης απ’ το μηδέν ως το άπειρο.

Τα στόματα και τα μάτια και τα χέρια τιθασεύονται στην επιτάχυνση της καρδιάς του κτήνους, εκεί που το σιωπηλό, ανέραστο ψύχος στέφεται βασιλιάς κι υπήκοος.


Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s