Χαρούμενο το νέο έτος


Χαρά, δως μου τη γλώσσα σου
να κόψω
τα κεφάλια των συντρόφων μου
κι έπειτα μόνος καθώς απομείνω
να λιώσω και το δικό μου
με μια ευχή
για το νέο έτος.


 

προφητε-ρολ


Διάλεξε μια περίοπτη θέση στη σιωπή. Ήταν πια σίγουρος πως όλα χωράν σε μια στιγμή.
Απ’ εκεί μπορούσε να δει καθαρότερα, τον έναστρο αποχαιρετισμό, το βαλς της σημειολογίας, τις τροχιές του τώρα και του πριν,
το μαύρο σαν προξενείο της αγάπης κι άλλα τόσα που δε θα συμβούν πάραυτα.
Στάθηκε για περίπου πάντοτε εκεί, όντας βαθιά νοσταλγική
για όσα θα έπρεπε να μας εκμυστηρευτεί.
Μια φορά φαντάστηκε πως έφευγε ταξίδι.


@


Κι όλη αυτή η εκκεντρικότητα δεν είναι παρά μια ακόμη απέλπιδα προσπάθεια να δραπετεύσεις απ’ τον πόνο. Μα δεν υπάρχει χειρότερος σύμβουλος από τον εαυτό σου σε τέτοια θέματα. Κατάλαβε πλέον, πως η δράση το μόνο που επιφέρει είναι η αύξηση της αντίδρασης. Επιτέλους σώπασε και πάρε μια θέση στην πομπή που διέρχεται εμπρός σου.

Τζένη Φραξιά, Το Όνειρο Ενός Κομοδίνου


Γελάκια


Λεν ήρθε ο καιρός να αρχίσεις να αναρωτιέσαι
την ουσία της ζωής.
Λέω πως η μοναξιά συνηθίζεται
πιο εύκολα όταν είσαι μόνος.
Ύστερα ανταλλάξαμε ευχές.
Κανείς μας δεν τόλμησε να δώσει σημασία
στο χαχανητό των πραγμάτων.


 

Χριστεπώνυμη διερώτηση ή περί τρόμου


Άραγε, άμα καταλαγιάσουν οι λέξεις αυτές
τι θα απογίνω;
Θα συμφέρει να πω πως ήρθε ο καιρός
που πλέον μπορώ κρατώντας σε απ’ το χέρι
να περπατήσω στους δρόμους αυτής της πόλης
επιτέλους χωρίς τίποτα να πρέπει να συμβεί
χωρίς τίποτα να θέλει να συμβεί
χωρίς τίποτα πραγματικά να συμβαίνει.
Άραγε, άμα καταλαγιάσουν οι λέξεις αυτές
θα βρω τον τρόπο
να σε αγαπώ;


 

Η ξήγα


Δεν πήγαινε άλλο. Με είχε τρελάνει. Την έπιασα λοιπόν και της είπα ”κοίτα να δεις ομορφιά, εγώ σε εκτιμάω και ξέρεις πως τα γούστα σου εγώ τα πληρώνω, αλλά δεν γίνεται ρε συ να με έχεις όλο στην απέξω. Δηλαδή όποτε σου καπνίσει εσένα πάμε φύγαμε και έπειτα να κάνω να σε δω δυο και τρεις βδομάδες. Δηλαδή πως να το κάνουμε, δεν είσαι συ για μάντρωμα κι ούτε εγώ σε θέλω έτσι αλλά πρέπει να καταλάβεις πως άνθρωπος είμαι και μ’ αρέσει να παίρνω και γω την ευχαρίστηση μου. Γουστάρω περιποίηση. Δεν γίνεται αλλιώς, καταλαβαίνεις.’’ Απ’ ότι φαίνεται κάτι έπιασε, μπορεί και να με λυπήθηκε, ξέρω γω, κάτι βρήκε και το θέμα είναι πως από τότε που ξηγηθήκαμε έρχεται πιο συχνά και την περνάμε φίνα. Είναι καύλα, τι να λέμε τώρα. Νομίζω την έχω καψουρευτεί άγρια, ο μαλάκας.


τουρλουμπούκι


Δεν ξέρω τι να γράψω. Ούτε γιατί να γράψω ή πως να γράψω. Βασικά, αναρωτιέμαι κι αν υπάρχει κάτι να γράψω. Να γράψω λοιπόν πως δεν υπάρχει κάτι να γράψω κι ας μην γράψω τίποτα. Ή να γράψω οτιδήποτε αρκεί να γράψω κάτι. Ίσως αν γράψω για να γράψω να είναι αν μη τι άλλο ειλικρινές. Βέβαια η ειλικρίνεια είναι άνευ σημασίας αν το κύριο μέλημα μου είναι να γράψω. Γιατί όταν γράψω θα γράψω πως γράφεται αυτό που γράφω. Τελικά, μάλλον είναι καλύτερα να γράψω στ’ αρχίδια μου τα περί γραφής και να πα να βρω κάνα φίλο να πάμε καμιά βόλτα.


Όπως περιμένεις


Έλα , έλα , έλα
Έλα, σε νιώθω
Ακριβή μου
Ομορφιά μου πολύτιμη
Έλα
Δε γίνεται να μην έρθεις
Νάτη μου
Έλα , έλα , έλα
Και θα `σαι η πρώτη
Θα σε βάλω στο στόμα όλης της ανθρωπότητας
Στο αυτί του ουρανού
Έλα , έλα
Μη φεύγεις
Έλα σε παρακαλώ
Μη μ’ αφήνεις μόνο μου
Όχι τώρα όχι ποτέ
Γύρνα καλή μου
Μίλα μου
Μίλα μου
Μη φεύγεις σε παρακαλώ
Μη φεύγεις
Μη φεύγεις
Αχάριστη
Εγώ σε λατρεύω
Γίνομαι για σένα ότι ποθείς
Μη φεύγεις διαβολεμένη
Που θα πας;
Ποιος σ’ αγαπά και σε τιμά όπως εγώ;
Δεν έρχεσαι σκύλα;
Μ’ αφήνεις;
Μ’ αφήνεις μόνο;
Μόνο;
Μόνη σου να μείνεις και συ τότε μωρή
Άφαντη κι ανέραστη να `σαι
Χωρίς εμένα είσαι ένα τίποτα το ξέρεις
Δεν υπάρχεις χωρίς εμένα
Ακούς;
Έφυγες;
Έφυγες;
Να μάθεις κι εγώ μωρή παλιοβρώμα
Να τώρα αμέσως κλείνω το στόμα μου
Κι αφήνω και το μολύβι.


 

Αδηφάγος κατανόηση προσώπου ανάγνωσμα επιβαίνει θάνατος


Κατανόηση ανάγνωσμα θάνατος ανάγνωσμα θάνατος κατανόηση.
Ανάγνωσμα θάνατος ανάγνωσμα κατανόηση προσώπου.
Ανάγνωσμα προσώπου επιβαίνει θάνατος.
Κατανόηση θάνατος προσώπου.
Προσώπου θάνατος κατανόηση αδηφάγος.
Ανάγνωσμα κατανόηση αδηφάγος θάνατος.
Επιβαίνει θάνατος κατανόηση θάνατος.
Κατανόηση θάνατος κατανόηση ανάγνωσμα αδηφάγο.
Θάνατος κατανόηση θάνατος κατανόηση αδηφάγος.
Προσώπου ανάγνωσμα κατανόηση θάνατος προσώπου.
Ανάγνωσμα κατανόηση ανάγνωσμα επιβαίνει προσώπου.
Ανάγνωσμα κατανόηση ανάγνωσμα θάνατος.
Αδηφάγος θάνατος επιβαίνει προσώπου.
Θάνατος προσώπου κατανόηση αδηφάγος.
Θάνατος αδηφάγος ανάγνωσμα θάνατος.
Κατανόηση θάνατος κατανόηση ανάγνωσμα.
Θάνατος προσώπου ανάγνωσμα επιβαίνει.
Θάνατος αδηφάγος θάνατος κατανόηση θάνατος ανάγνωσμα.


Καλή τύχη


Επιτέλους, παραδέχομαι την ήττα μου.
Αναπάντεχα γλυκιά και τρόπον τινά φέρελπις.
Δε γνώρισα κανέναν και κανένας
δεν με γνώρισε.
Ότι κι αν βρήκα ήταν κάτι
που δεν με βρήκε.
Κατά συνέπεια
η διαδρομή θεωρείται
πλασματική.
Κάποιες σκόρπιες καλησπέρες
και κάνα δυο εξάψεις
δεν είναι παρά η απόδειξη
πως τα πράγματα μπορούσαν
να `χαν πάει αλλιώς.
Αναλαμβάνω την ευθύνη
κυρίως γιατί δε γνωρίζω
από τι συνίσταται.
Βεβαίως το σημαντικότερο είναι
πως κανείς μας δεν
τόλμησε να πιστέψει
πως υπάρχει
μια φωτιά
που δεν έχουμε δει.
Ωστόσο μας εύχομαι
καλύτερη τύχη
την επόμενη φορά.


 

Πως έμαθα να μιλώ

στον Αντώνη Αντωνάκο


Έμαθα να μιλώ όταν ερωτεύτηκα για πρώτη φορά.
Ήταν τότε που κατάλαβα
πως έχω ένα όνομα
όπως και συ έχεις ένα όνομα.
Ήταν τότε που λέγοντας
το όνομα σου
λέγονταν ο κόσμος ολόκληρος
φωνήεντα και σύμφωνα
οι πρώτες δειλές λέξεις
το όνομα σου ξανά και ξανά
μια πρόταση που ψάχνει το ρήμα
κι αφού το βρίσκει
χιλιάδες προτάσεις
εκατομμύρια λέξεις
η μία δίπλα στην άλλη
η μία πάνω στην άλλη
όλες υπέροχες
όλες για σένα
και για μένα
ένας τρόπος
ένας ακόμη τρόπος
να σ’ αγαπήσω.
Από τότε
ολοένα και πιο πολύ μιλώ
έμαθα και να γράφω
κι αν εσύ έφυγες
εγώ συνεχίζω να σε αγαπώ.


 

Ύπνε ακαταμάχητε


Το πεδίο της δόξας ενός ποιητή είναι ο ύπνος του.
Λυτρωμένος απ’ την αγωνιώδη επιθυμία του
να εκπληρωθεί ο κόσμος του
μα και κυρίως να τον εκπληρώσει
μπορεί τότε μονάχα
να συναισθανθεί
να κατανοήσει
να δημιουργήσει
και αυτομάτως να χαρεί
δίχως την παραμικρή αμφιβολία
πως ότι γίνεται
πρέπει και μπορεί να γίνει.


 

Μπακαλιάροι


Μικρές, έξυπνες ατάκες δεν προορίζονται για κάποια αλήθεια. Απλά αναμοχλεύουν το κεφάλι μου βαριεστημένα.

Εξάλλου όταν μια μέρα ξέρασα την καρδιά μου, κατάλαβα ότι πλέον δεν υπάρχει λόγος να σταματήσω να πίνω.

Τελικά στο δελτίο του τζόκερ όλα τα νούμερα έχουν μια σημασία. Κάθε κουπόνι κι ένας συνδυασμός αναμνήσεων κι ονείρων. Όλα στον κουβά.

Πόσοι μπλόγκερς χρειάζονται για να γραφτεί ένα ποίημα της προκοπής; Τέσσερις για να το κοινοποιήσουν κι άλλοι τέσσερις για να κοινοποιήσουν την προηγούμενη κοινοποίηση.

Ίσως υπάρχει μια καίρια στιγμή μες στη μέρα που αν αρχίσεις να κινείσαι πετυχαίνεις να συντονιστείς, κατά τέτοιο τρόπο που όλα γύρω σου να λειτουργούν προς όφελος σου. Το γεγονός ότι δεν μου έχει τύχει ποτέ με κάνει να το πιστεύω.

Σαράντα ποιητές από ένα κωλοχώρι, πάνε για να πατήσουν του φεγγαριού τα όρη.
Στο δρόμο που πηγαίναν την ποίηση απαντούν, ώρα καλή σου ποίηση, καλώς τα τα, καλώς τα τα μαλακισμένα.

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την απάτη, να εύχεσαι να μην σε διπλαρώσει κανάς φασίστας.

Μάθε τέχνη κι άστηνε κι άμα πεινάσεις πιάστηνε. Οπότε εγώ συνεχίζω να κρατάω τα αρχίδια μου.

Υπάρχουν περιπτώσεις που οι υποδείξεις, όσο καλές κι αν είναι, δεν δέχονται την προσοχή σου λόγω της σχέσης σου με τον υποδείκτη. Φέρσου έξυπνα και πες πως η ιδέα ήταν δική σου.

Σάββατο βράδυ; Σάββατο βράδυ; Σάββατο βράδυ; Κάτσε στα αυγά σου γιατί ξανάχει Δευτέρα μεθαύριο.


Άτιτλο


Η κίνηση είναι ο φορέας της πραγματικότητάς μας. Κανείς μας δεν γνωρίζει την ακινησία. Πιθανώς αυτή είναι ο τόπος όπου όλα συγχωνεύονται. Καταλύοντας την σημειολογία που η κατεύθυνση επιβάλλει, η ακινησία ξεκινά και επιστρέφει στο στιγμιότυπο της δημιουργίας των πραγμάτων.


 

Υπεράσπιση


Και τυχαίνει μερικές φορές ο χρόνος να μετριέται με μια ανάμνηση. Μια γοργή μικρή παλίρροια που βρέχει τα πόδια σου μέσα στο ξηρό σαλόνι. Αυτόματα σκέφτεσαι τη θάλασσα. Εκείνη που είχαμε αγαπήσει παράφορα. Όλο το τοπίο, τους ήχους, τα χρώματα, τα ονόματα. Κι έπειτα κοιτάς γύρω σου κι είσαι στο σημείο όπου προσπαθείς να εφεύρεις μια θάλασσα απ’ την αρχή κι ακόμα να πείσεις όσους μπορείς πως θα το καταφέρεις και πως σύντομα θα φύγετε όλοι μαζί πάνω στο κύμα. Αυτή τη φορά σ’ αρέσει να σκέφτεσαι πως το ταξίδι θα ‘ναι μακρύ και πλούσιο. Πως θα φέρει τη ζωή που βαθιά ποθείς. Κι έτσι σιγά σιγά αρχίζεις να μαθαίνεις όλα της τα ονόματα κι όσες λέξεις την συνοδεύουν. Την ακούς να πλησιάζει και να χάνεται κι ολοένα προσπαθείς να την συναντήσεις. Την κοιτάς με μάτια κλειστά κι αυτή τη φορά, γνωρίζοντας πως ίσως να είναι η τελευταία σου ευκαιρία, της μιλάς γλυκά και της υπόσχεσαι πως αναλαμβάνεις όλο το κόστος. Της ορκίζεσαι πως το όνειρο της είναι και το δικό σου όνειρο, πως ότι σημαίνει αυτή θα είναι ο ορισμός σου. Μαθαίνεις να την αγαπάς. Κάθε μέρα και κάθε νύχτα προσπαθείς να αναγνωρίσεις τον ερχομό της στο πρόσωπό σου, στο πρόσωπο όλων μας. Ξέρεις πια πως μονάχα στη θάλασσα ανήκεις. Πως αυτή είναι και πρέπει να είναι το μέλλον σου. Ξέρεις πια πως σύντομα, πιθανότατα μόνος μα ίσως κι όχι, θα τη βρεις παντού ολόγυρα, θα είσαι μαζί της, πάνω της, μέσα της κι αυτή τη φορά δεν θα την αποχωριστείς ποτέ. Σιγά σιγά θα υπάρχεις για τη θάλασσα, θα υπάρχεις μόνο στη θάλασσα κι  αυτή ολοένα θα απλώνεται και θα μακραίνει ωσότου γίνει και δική μας.


 

0011100011001111


Πλήρης θανατικών καταδικών
Έμαθα πια πως οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν
Το αντίτιμο
Μιας πορτοκαλιάς
Καθώς και το χρόνο που πρέπει
Να δαπανηθεί
Για ένα πρόσωπο
Να γίνει κάτι το ανεξήγητο.
Φυσικά αυτά αποτελούν επαρκείς
Εξηγήσεις γιατί
Εξακολουθούμε να συναντιόμαστε
Να μιλάμε και να γελάμε.


 

0


Ένας σταυρός στο μέτωπο
Κι άλλοι δυο στις φτέρνες
Είναι η αιτία που λιποθυμώ
Ολοένα στις λέξεις

Δεν ενδιαφέρομαι
Για τον καπνό που ψηλώνει
Μονάχα τις στάχτες
Πενθώ κι αγαπώ

Τα δόντια κι η γλώσσα
Απομακρύνονται συνέχεια
Κι αυτό είναι μια κάποια απόδειξη

Κύριε
Εσύ είσαι η μετάφραση
Του μίσους μας


 

Βουβός


Με τόση καλή ποίηση γύρω μου
Θα μπορούσα να παραμένω βουβός
Ασάλευτος
Ποθώντας τις μόνες στιγμές
Που αυτή η σιωπή
Θα γινόταν
Η επιβεβαίωση
Πως υπήρξε πράγματι η ζωή μας
Μα ποθώ
Τον λόγο
Την κάθε ευκαιρία να προφέρω
Το όνομα σου
Την υποψία
Μιας δικής μου φωνής
Όχι σαν κάτι άλλο
Μα σαν εσένα
Που αγαπώ
Κι είναι τόσο, μα τόσο υπέροχο να το λέω
Κάθε φορά
Μια μία λέξη
Να συνεχίζουμε μαζί
Απ’ το μηδέν
Ως το άπειρο
Κ.τ.λ. κ.τ.λ.


 

πλειοψηφία


Οι περισσότεροι αγαπούν τις αλήθειες των ποιητών
αντί τον εαυτό τους.
Οι περισσότεροι γοητεύονται από την ομορφιά των στίχων
αντί απ’ την τιμή του αίματος.
Οι περισσότεροι προασπίζονται τη ζωή τους με λέξεις
αντί πράξεων.
Οι περισσότεροι είμαστε σκατάδες αναντίρρητα.