Θα ήθελα ένα κείμενο


Θα ήθελα ένα κείμενο. Για τα τσιγάρα που πνίγηκαν το τελευταίο εικοσιτετράωρο και
δεν κατάφεραν να αρθρώσουν ούτε μια λέξη.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για τα πρωινά ξυπνήματα που αλέθουν το όνειρο, την επιτάχυνση
της ανάσας και του βήματος στα σφιγμένα δόντια.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για όσα πεθύμησα να ακούσω δίχως το ψευδεπίγραφο φορτίο των λέξεων.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για την υπεράσπιση όλων αυτών που ορκίστηκαν στη σιωπή για να
μάθουν να μιλάνε.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για την δόξα όλων αυτών που ποτέ δεν θέλησαν να διαλέξουν τις λέξεις
που ξεστόμισαν και κυρίως δεν απαίτησαν το ίδιο από κανέναν.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για την πορεία των κριτικών λογοτεχνίας απ’ το γραφείο τους ως το
κρεβάτι τους.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για το χαμόγελο που επανεφεύρει το αλφάβητο και στη συνέχεια το
καταλύει σε χρώματα.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για την επιστροφή της σιωπής στο πάνθεο των ηρώων.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για όσα ξέρουμε πως δεν θα πούμε ποτέ μεταξύ μας κι ας υποψιαζόμαστε
πως είναι ήδη αργά.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για αυτό που δεν θα καταφέρει ποτέ να εννοηθεί όταν σου
λέω πως σε αγαπώ.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για αυτό που δεν θα καταφέρει ποτέ να εννοηθεί όταν πια
μάθεις πως είσαι άνθρωπος.


 

το λένε


το λένε magic
κι ας τελειώνει το τσιγάρο σε μια ανάσα
το λένε magic
κι ας είναι η  λα μείζονα όσα έχω να πω
το λένε magic
κοπελάρα μου εσύ
το λένε magic
και να που διασχίζω το σύμπαν σε μια νύχτα
το λένε magic
μα το έλεος είναι ο πιο ιδιόρυθμος τρόπος να ζεις
το λένε magic


 

Ποτέ δεν ακούς


Ποτέ δεν ακούς τον εαυτό σου
να τους ζητάς συγνώμη
καθώς κάνεις ντους
καθώς πλένεις τα πιάτα
ποτέ δεν ακούς τον εαυτό σου
να προσεύχεται
καθώς κοιτάς τα μάτια της
ποτέ δεν ακούς τον εαυτό σου
να απαγγέλει
εκείνο το πρώτο φιλί
καθώς περιμένεις το φανάρι να πρασινίσει
ποτέ δεν ακούς τον εαυτό σου
να ουρλιάζει
καθώς αλλάζεις κανάλια
καθώς παίρνεις τα ρέστα
ποτέ δεν ακούς τον εαυτό σου
να σιωπά
καθώς απαντάς στο τηλέφωνο
ποτέ δεν ακούς τον εαυτό σου
να τον ευχαριστεί
καθώς κοιτάς το ταβάνι.


 

Άτιτλο όπως μας αρέσει


κατάληψη Apertus 2016


Έτσι απλά ας μου επιτραπεί
να κοιμηθώ
δίχως μια καληνύχτα στους φίλους
δίχως μια ευχή στους συντρόφους
που συνεχίζουν ακάθεκτα την
αναπόφευκτη ηδονή
της πτώσης μας
κι επιτυγχάνουν ταυτόχρονα κι αισίως την
απόλυτη καταστροφή
κάθε υπερασπιστικής γραμμής
της πτώσης μας
και τουτέστιν της συντριβής σας.


 

Άτιτλο


Μην προσπαθείς να λύσεις τους γρίφους της ποίησης
καθώς θα προκύψεις επιεικώς ανεκδιήγητος
στον προορισμό σου ανακόλουθος
θα σκοντάψεις σε κάνα σύμπαν
ολότελα απροετοίμαστος για τις μελλοντικές γέννες.
Άφησε καλύτερα το απόμερο το σκοτάδι
να προβοκάρει τα σπλάχνα σου
σαν να είναι πάλι η πρώτη φορά που γεννήθηκες
κι ήρεμα μα κι αποφασιστικά
κοίτα πίσω σου αυτόν που πλησιάζει.


 

Τα παιδιά μου


Ένα σημείο στον ορίζοντα
που ποτέ δεν βρίσκω
οι κραυγές τι σημαίνουν
τα χαμόγελα
μαζί με τα μάτια αιωρούνται
τα κορμιά τινάζονται
μακριά έξω απ’ τα μάτια μου
στην υπόθεση
πως γεννιέμαι ξανά
αυτός που θα με μάθει
τι σκέφτεστε όταν με κοιτάτε
πως αγαπάτε και πως μισείτε
τι είναι αυτό που θέλετε
και πως να σας το δώσω.


 

Μ΄ αγαπάς σ’ αγαπώ μα τι θέλει αυτός;


Όλοι απευθύνονται στην αγάπη σε πρώτο πρόσωπο.
Πως γίνεται να θες να σε αγαπάει κάποιος
και να αδιαφορείς ολότελα για κάποιον άλλο;
Κι ακόμη πως γίνεται να αγαπάς κάποιον
κι αυτό το συναίσθημα να περιορίζεται μόνο σε αυτόν;
Θεωρώ πως η αγάπη υπάρχει μόνο στον πληθυντικό.
Όλα τα άλλα είναι επιβίωση και όφελος.
Όλα τα άλλα είναι η απάντηση που πρέπει να δώσεις
όταν αναρωτιέσαι γιατί ο κόσμος μας είναι αυτός.
Οπότε έχε στο νου σου την άλλη φορά
που θα του πεις σ’ αγαπώ
κι αυτός ανταποδώσει
πως 7 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη Γη
σας ακούνε.
Εσύ τους ακούς;

 

YΓ: Ναι, ναι και τα ζώα και τα φυτά.


 

Μπίκρα μπούκρα μπέκρα


Το πόσο μαλάκας είμαι
δεν αποτελεί ιδιαίτερο στίχο
αλλά αναλογιζόμενος
το πόσο μαλάκες είστε
μπορεί και να ‘ναι
η πεμπτουσία της στιχουργικής.

‘Εσύ διαφορετικός
εγώ διαφορετικός
κι η αξία μας έγκειται στο χάσμα
και στο γεγονός ακόμα
πως μπορούμε κι οι δυο
να πηδήξουμε μέσα’
είπε ο μαλάκας
και πήδηξε.
Κανείς δεν ξέρει που είναι.


 

Ειρήνη


Όλα αυτά μου μοιάζουν με εκατό χρόνια ειρήνης.
Κυκλοφορούμε στους δρόμους γυμνοί,
ψάχνοντας ο ένας τον άλλον
για καμιά γρατσουνιά, κάνα μώλωπα,
σαν αφορμή για να γυρίσουμε σπίτι
και να κοιμηθούμε ως το μεσημέρι.
Τραβάμε selfie με επιφανείς νεκρούς για αποτοξίνωση
κι ανανεώνουμε το λεξικό κάθε λεπτό.
Στις γιορτές μας καταπίνουμε αστέρια,
χώμα, ηλεκτρικές συσκευές και ξερνάμε
υποσχέσεις για ένα καλύτερο μέλλον.
Χρησιμοποιούμε τις σχέσεις
για να αποφύγουμε το σεξ.
Χρησιμοποιούμε τον έρωτα
για να κάνουμε ποίηση.
Ο θάνατος δεν χρησιμεύει σε τίποτα πια.
Ο θάνατος δεν χρησιμεύει σε τίποτα πια.


 

Αστείε γλυκέ Αδάμ


Μια μέρα μια νύχτα μια ώρα
το όνομα σου θα γίνει οιωνός.
Οι γενιές που δεν βρήκαν ταίρι
κι έμαθαν να μετράν αντίστροφα
απ’ τ’ άπειρο .
Κι έχουν φτάσει ήδη στα μισά.
Μια μέρα μια νύχτα μια ώρα
το όνομα σου θα γίνει η ευλογία
του ανύπαρκτου αυτού κόσμου.
Το χνώτο που θόλωσε
τις καρδιές μας.
Και το δάχτυλο που εκεί
χάραξε μια γραμμή.


 

ότι κι αν πω ξέρεις


Το ποίημα αυτό συνίσταται στο γεγονός ότι αποτυπωμένο στην οθόνη σας
δεν επρόκειτο να συνεισφέρει κάτι περισσότερο
από την κίνηση του δεξιού σας χεριού – στην καλύτερη περίπτωση
και πιθανώς σε ένα ελαφρύ πετάρισμα των ματιών σας.
Εμπρός λοιπόν καλή μου ματαιοδοξία
προσκόμισε την αγόρευση των τινών σου.

Αδυνατώ να συλλάβω την ετυμηγορία της ευτυχίας
ειδικά όταν σε σκέφτομαι.
Δεν μπορώ εξάλλου να εξαιρεθώ ποτέ
απ’ τον κόσμο σου.
Ευελπιστώ βεβαίως στο να με σκέφτεσαι εσύ.
Τόσο βαθιά μωρό μου
που οποιαδήποτε πίστη χάθηκε.
Πρέπει όλα να προσκομιστούν από μια κάποια αρχή.

Δεν θα παρασυρθώ στους δρόμους
ψάχνοντας την σιωπή
που μας ταιριάζει
παρά μονάχος εδώ θα μείνω
να πληθαίνω την απόσταση.
Τίμια και ρομαντικά.

Χρόνια μέρες εκατομμύρια λέξεις
που δεν προσδόκησαν παρά μία
από κείνο το στόμα
που ‘ταν τα στόματα όλα.
Από σένα που αγάπησα.
Από σένα που θα μπορούσα να μάθω να ζω.
Όπως χρόνια μέρες εκατομμύρια λέξεις.

‘Οπως χορταίνει η λέξη ελιά
και ηρεμεί η λέξη φασκόμηλο
δεν θα μπορέσω ποτέ να σε πείσω
πως πραγματικά θέλησα
εδώ να βρω ένα τόπο
να ζήσω και να πεθάνω.

Κι ύστερα σκέφτηκα
πως όταν περιμένεις
μπορεί και κάπως παράταιρα
να συμβεί μια άφιξη
αυτή που θα καταργήσει τις τελείες
κι ευθύς θα με μεταμορφώσει
σε κάτι δικό μας.