Οι περιπέτειες του Φάνη του σκουπιδοφάγου


Ακολουθώ ότι με βρίσκει,
πρωτίστως όταν το μάτι λαλήσει
και η φωνή εφεύρει τον τόνο,
διακαώς και με ένα πόνο,
σαν σαράντα μαύρα μαντάτα,
πως ξεφλουδίζεται μια πατάτα,
να ξέρεις, να βλέπεις, μα να μην λες,
όπως και αύριο έτσι προχθές,
χρόνια να φεύγουν κι αγύριστα να ‘ναι,
πάμε και εμείς όπου μας πάνε,
μωρό μου μην κλαις, δεν σε φοβάμαι,
ήπια ότι είχα, πλέον κοιμάμαι,
σε ένα βουνό παρέα με λύκους,
όλοι πιστέψαν πως έχουμε φίλους,
χρόνια που βρήκαν μία αιτία,
να ΄ναι το όνομα η απουσία,
πέρδεσαι, ρεύεσαι κι ονειροπράττεις,
είσαι το νόημα μιας απάτης.


 

τεχνική


Υπάρχουν επιφανείς τεχνικές για να πειστείς πως δικαιούσαι να υπάρχεις, σε ένα κόσμο που το δικαίωμα είναι κάτι παραπλήσιο της δυνατότητας. Η ποίηση είναι μια απ’ αυτές.


Υπεροχή είναι η στιγμή με τη στιγμή


Ρε πως μας κατάντησαν έτσι;
Γνωστές φυσιογνωμίες και η
κατανόηση του προσδόκιμου λάθους.
Ρε δεν ήθελα το όνειρο
μα την ευκαιρία να το πιστέψω.
Σε είδα και δεν θυμόμουν
δεν θα μπορούσα ποτέ να θυμηθώ
πως ήμασταν αυτοί.
Όπως ο χρόνος αναδιπλώνεται
σε μια ανάμνηση αυτού που είναι.
Χίλια χρόνια θα ζήσεις
μα πρέπει ένα διάλειμμα για να σε φιλήσω.
Ξανά όπως το φιλί
είναι αυτό που σε θέλει.
Δεν θα υπερβώ ποτέ
όσα σε χρονογράφησαν.
Ιστορίες από το ποτέ στο τίποτα
που τώρα πάλι θα σημάνει.
Υπέροχες ασυνόδευτες χρονικές ακολουθίες
ενός προσώπου που κάλλιστα θα μπορούσε
να υπάρχει
μιλώντας για όλα και κάνοντας κάτι
που κάλλιστα θα μπορούσε
να υπάρχει.
Μα έχε υπόψιν πως πρέπει να σταματήσω
γοργά τον υπερσυντέλικο
της αγάπης μου
και επιτέλους να σε αγκαλιάσω
σε ότι μπορέσω να πειστώ
πως σε αγκαλιάζω.


 

Στιγμιότυπο 21/9/16


Απονενοημένες
οι κατακλείδες των δρόμων και των σεντονιών
υπερθεματίζουν τις επερχόμενες θυσίες.
Το μάτι που γυρίζει να κοιτάξει τον ίσκιο του
ποτέ δεν φανερώνεται.
Αιωρούμενα ίχνη καύσης
εκείνων
που μπορούν να πουν πως σε ονειρεύτηκα
σε ένα μακρύ διάδρομο έξω απ’ τον κόσμο.
Κι εμείς που τους αγαπήσαμε;


 

Δεν γράφω, 9 – 14


9.
Δεν γράφω. Στα νιάτα μου είχα προσευχηθεί να μην επαναλάβω ποτέ την ίδια πρόταση. Αν και ποτέ δεν πίστεψα πραγματικά σε οτιδήποτε υποθέτω πως η ευχή πραγματοποιήθηκε. Το καταλαβαίνω κάθε στιγμή, να σαν κι αυτή, που ότι κι αν γράψω δεν το γνωρίζω εκ των προτέρων. Κυριολεκτικά δεν έχω την παραμικρή ιδέα του τι θα προκύψει, παρά μονάχα ίσως μια κάποια διάθεση του ποιος είμαι την προκειμένη στιγμή. Δηλαδή δεν κάνω τίποτα περισσότερο από το να πετάω λέξεις ψηλά με την ελπίδα πως δεν θα πέσουν στο κεφάλι μου.

10.
Δεν γράφω. Ποιος θα μπορούσε άλλωστε να γράφει σήμερα. Να υφαίνει δηλαδή την αλληλουχία των πραγμάτων. Να δίνει στην ιδέα την ευκαιρία να υπάρξει και μαζί της κι όλοι εμείς. Να προσδίδει τις αισθήσεις, ολόφρεσκες και νέες, στην ιστορία. Να σφραγίζει την επανάληψη του έρωτα ως την τελευταία άκρη της νύχτας που έρχεται. Νομίζω πως έχω στο μυαλό μου κάνα δυο.

11.
Δεν γράφω. Ξυπνάω αργά το μεσημέρι, πίνω πολλούς καφέδες και καπνίζω πολύ, λατρεύω το γάλα, ζω σε ένα διαμέρισμα πίσω απ’ το πάρκο με τη γυναίκα μου, δουλεύω ενίοτε, κάποια βράδια μεθοκοπώ με φίλους, τραγουδώ σε μια μπάντα, κατεβαίνω σε πορείες, παλιότερα ζωγράφιζα. Μα δεν γράφω.

12.
Δεν γράφω. Αν απλώσω όσες λέξεις έχω πραγματικά υπερασπιστεί στη ζωή μου ίσως καταφέρω να φτιάξω ένα δαχτυλίδι.

13.
Δεν γράφω. Αν έγραφα δεν θα ‘μουν εγώ. Θα ‘μουν αυτός που θα ‘γραφε ποιος είμαι.

14.
Δεν γράφω. Όποιος θελήσει να υπερασπιστεί το αντίθετο ας σκεφτεί προηγουμένως σε τι μπελάδες θα μας βάλει.


Υποψήφιος


Ανυπολόγιστος, ο χρόνος κι ο τόπος,
που προσμένει
τη δική μου χαρά.
Ένα και μόνο ένα,
όνομα, πρόσωπο,
με ένα μόνο σκοπό.
Να μην αρνηθεί πως
δύο και πάλι δύο,
και τρείς και τέσσερις κι ακόμα
εκατομμύρια
και πάλι εκατομμύρια
και πάλι,
με τον ίδιο σκοπό.


 

Πρόγραμμα


Αδημονία,
σκουριασμένο,
ένταξη,
δεκαεπτά,
πτώση,
χαραυγή,
σημαία,
καμίνι,
εννέα,
ήπιος,
απόσταση,
χρέος,
πεδιάδα,
επιστροφή,
ένα,
φορτηγό βαγόνι.
Καλημέρα, αναγνώστη.
Έτοιμος να πειθαρχήσεις!


 

παγκόσμιος πόλεμος


Καθενός η ταυτότητα ορίζεται ανάλογα με το τι θα σκοτώσει ή πως θα σκοτωθεί. Κάποιοι ελάχιστοι βεβαίως καταφέρνουν αισίως να πεθάνουν μονάχοι τους. Πάραυτα η ατελεύτητη θλίψη της a priori εντολοδοσίας μας δεν ωφελεί να προσμετράτε πλέον. Ποιος δύναται να διαφωνήσει στο ότι εδρεύουμε στην αέναη διαμάχη των πάντων με τα πάντα και να πείσει πως ένα αντίθετο όραμα μπορεί να υπερβεί τα γενεσιουργά αίτιά της. Αν κι ο χρόνος αρέσκεται στην λατρεία των πολεμικών ιαχών κι ίσως ακόμα επιβιώνει χάρης αυτών, οι άνθρωποι εξακολουθούν να στέκουν ανυπεράσπιστοι είτε ως θύτες είτε ως θύματα. Κανείς δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει πως εξακολουθεί να ζει. Αυτός που το καταφέρνει ξέρει πως δεν υπάρχει υπεκφυγή. Αυτός ξέρει πως τα πάντα πληρώνονται με θάνατο. Με την απροσπέλαστη διάθεση της κατάκτησης και της επιβολής. Όλα εναγκαλίζονται προσδοκώντας μερίδιο στην ύφανση της κυριαρχίας. Έως ότου αυτό το ένα, απόλυτο και υπέρτατο, συμβεί για μια στιγμή, ατενίσει τον εαυτό του κι ευθύς καταρρεύσει ξανά στην αρχή των πάντων.