εγώ, εσύ κι οποιοσδήποτε άλλος


κάποτε το τηλέφωνο και κάποτε η καμπάνα κατάφερναν να μου προσδίδουν την αίσθηση πως ο κόσμος αγρυπνά κρυφά κι υπόκωφα θέλοντας να με τρομοκρατήσει να μου επιβληθεί όπως θυμάμαι φωνή βαριά κι αποπνικτική συνονθύλευμα μηρυκασμένων φωνηέντων και στραπατσαρισμένων συμφώνων να αδυνατώ να καταλάβω το νόημα ενώ ακατάπαυστη κι επιβλητική η φωνή απορροφούσε εμένα κι ολόκληρο το περιβάλλον μου βαθιά μες στην ακρόαση της όλο σαστιμάρα να αγωνιώ να αποφανθώ το λάθος το μπέρδεμα τη σύγχυση θυμάμαι να εκνευρίζομαι αφόρητα να της ζητώ ολοένα και πιο επιτακτικά να ταυτοποιηθεί όταν πια η διαίσθηση της διαστροφικής υπόστασης της προσταγής μου με έπεισε να τερματίσω οριστικά και αμετάκλητα κάθε επικοινωνία πολύ πριν οποιαδήποτε απάντηση δοθεί αν υποτεθεί βέβαια πως επρόκειτο να υπάρξει μία κι έκτοτε η ζωή ορίζεται ως ύλη ανόθευτη αυτούσια εξ ολοκλήρου ανήκει στην κρίση μου καταφέρνοντας να είμαι ό,τι διαλέγω να είμαι ακόμη κι αν αυτό είναι κάτι που αδυνατώ να διαχειριστώ ή να γνωρίζω μα πρωτίστως ειλικρινά κι ηθελημένα απορρίπτοντας ριζικά κάθε υποψήφιο μεσάζοντα του αναπόφευκτου χάσματος.


Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s