Πολύ


Πολύ τεμπέλης για εραστής.
Πολύ κυνικός για ήρωας.
Πολύ αδέξιος για φίλος.
Πολύ αστός για εργαζόμενος.
Πολύ νέος για αγάπη.
Πολύ απλός για λάθη.
Πολύ δειλός για όνειρα.
Πολύ πονηρός για ιδέες.
Πολύ σίγουρος για ποιητής.
Πολύ σίγουρος για ποιητής.


 

the queen is dead


Κάμποσα γαμήσια στην κρυογονική.
Μύθος ζωή σημειώσατε Χ.
Θα με διευκόλυνε μια προκαταβολή.

Ρωτώντας θα ’ρθει μια πόλη.
Ένα σπίτι κι ένα όνομα
καθάριο βιτριόλι.

Εν τούτοις ευχαριστώ θερμά όλους τους υποβολείς που με εμπιστευτήκαν.
Γλυτώσαμε αλλήλοις.


 

Η καταμέτρηση των αισθήσεων υπό την σκέπη της φιλίας μας


Όπου υπάρχει καπνός ήλιος θάλασσα μουσική εμείς. Εκκίνηση αέναη απειράριθμων στιγμών, η μια μες την άλλη εξαίσια πραγματικά. Όπως η πραγματικότητα είναι ό,τι με σθένος και διαχρονικά υπερασπίζεσαι μες το κορμί σου. Αναγιγνώσκοντας ξανά και ξανά την ηχώ του ονόματος σου στα στόματα αυτών που αγάπησες. Αμοιβαία διεσταλμένοι καταφέραμε να εφεύρουμε το χώρο όπου θα ζήσουμε μαζί για πάντα.


πεθαίνουν τα blogs


Πεθαίνουν τα blogs.
Γερνάν οι ημερομηνίες, σταματάνε οι σύνδεσμοι
και πώς να ακολουθήσεις ένα νεκρό.
Περιστρέφονται γύρω απ’ την καρδιά του κυβερνοχώρου,
ώσπου η τροχιά να σπάσει και καταλήξουν
μια λάθος επιλογή μιας περίεργης αναζήτησης.
Πεθαίνουν τα blogs,
τόσο απλά όσο γεννηθήκαν.
Πεθαίνουν τα blogs
κι ίσως αυτό να μεταφράζεται
σε θάνατο των bloggers.


 

Θέλει κωλοβάρεμα και θέα η ελευθερία

στο Νίκο


Θέλει κωλοβάρεμα
και θέα η ελευθερία.
Καλλιτεχνική ανάληψη
του ανυπέρθετου χρόνου.
Επινόηση πάσης φύσεως σημασίας
και εν ταυτώ προσήλωση
στην επωφελή ανιχνευσιμότητα
του τίποτα.
Όσο για το βαρύ χέρι του φόβου
μπορεί κάλλιστα να σε ξύνει
όπου δεν φτάνεις.


 

Αστείο


Είμαι ο νεκρός της γειτονίας σας.
Είστε το μέρος που μου ’λαχε να ζω.
Υπάρχουν ευτυχώς αρκετά ερεθίσματα
για να περνάει κάπως ο χρόνος.
Το αγαπημένο μου είναι να σας παρατηρώ
όταν βρίσκεστε σε κατάσταση ακινησίας
μπροστά στην τηλεόραση ή στο κρεβάτι
ή στο αυτοκίνητο στην πυλωτή.
Είναι πραγματικά τόσο μα τόσο αστείο
που εκείνες τις στιγμές αναρωτιέστε
αν κάπως έτσι είναι ο θάνατος.


 

Κρίση


Δεν έκανα τίποτα που να μην
το ’κανα μα
δεν έκανα και τίποτα που να
έχει γίνει.
Δεν ήμουν τίποτα που να μην
ήμουν μα
δεν ήμουν και τίποτα που να
έχω γίνει.

Έτσι
δεν έκανες τίποτα που να μην
το ’κανες μα
δεν έκανες και τίποτα που να
έχει γίνει.
Δεν ήσουν τίποτα που να μην
ήσουν μα
δεν ήσουν και τίποτα που να
έχει γίνει.

Έτσι
δεν έκανε τίποτα που να μην
το ’κανε μα
δεν έκανε και τίποτα που να
έχει γίνει.
Δεν ήταν τίποτα που να μην
ήταν μα
δεν ήταν και τίποτα που να
έχει γίνει.

Έτσι…


 

Ντελίριο πρώιμου αποχαιρετισμού στο καλοκαίρι που έρχεται


Έστεκε ανέκφραστος απέναντι μου. Σβηστά μάτια, μύριες αλήθειες σφιγμένες πάνω σε άγνωστο τοπίο.

Σύγκρουση Σύγκρουση Σύγκρουση

Χορδή που καθώς σπάει χώνεται με ορμή μες στη σάρκα. Ψυχαπάτες.

Ήθελα να πιστεύω πως χάθηκα.

Εμφύλιος μέσα σε βαρύ χειμώνα.

Ένα παιδί κοιτά από παράθυρο αυτοκινήτου ένα αδέσποτο σκύλο να ψαχουλεύει κουνώντας την ουρά του σακούλες σκουπιδιών.

Ξέρω πως έπρεπε να τρελαθώ. Ίσως να πέτυχε. ΄/ένας αχινός λάμπει μες στα πνευμόνια μου ΄/μάτια που είδαν αυτιά που άκουσαν ΄/τσιτωμένο βήμα ΄/ένα ακόμη κομμάτι ουρανού, από κείνα που μένουν πάντα για το τέλος.

Λάθος Λάθος Λάθος

Σταματάω. Κλειδώνω.

 

ΥΓ: William it was really nothing.

                                                                                                         

                                                                                                    Αγρίνιο 6/6/1999


 

η ατραπός


Ασήμι κεντούν τα κορίτσια
πάνω στο πρόσωπο μου.
Ό,τι δεν ζει
δεν μπορεί να πεθάνει.
Οι νύχτες σιγοψιθυρίζουν
τα μονοπάτια
που προσπερνώ
λοξοκοιτώντας
καθοδόν
για το αποπνικτικό λευκό
των σεντονιών μου.


 

απερίσπαστα


Οι προφητείες του τέλους οφείλουν μια ανανέωση ως προς την καταστροφική τους δεινότητα, προκειμένου να συμπεριλάβουν την αγάπη μου για σένα.

Πίστεψα πως μπορεί πράγματι να ΄ναι μια όμορφη μέρα, ειδικά αφότου έχει προ πολλού περάσει.

Πρότεινε τη συμφωνία, πως αν εκείνος  τον βοηθούσε να δοξαστεί, αυτός με την σειρά του θα τον τιμούσε μεγαλοπρεπώς, μα το πρόβλημα που ευθύς ανέκυψε ήταν πως δεν ήξερε καν με ποιον συνδιαλεγόταν.

Η μοίρα του κοντοστάθηκε, μουρμούρισε κάπως νευριασμένα και χάθηκε, καθώς εκείνος συνέχιζε να αυνανίζεται βαριεστημένα.


η μοναξιά μου είναι πιο όμορφη μακριά σας


Το κοινό αίσθημα αναζητώντας την απόλαυση κοινοτοπεί επικίνδυνα. Η τέρψη του αναγκαστικά θα αναμασηθεί από όσο το δυνατόν περισσότερα στόματα, προκειμένου να καταποθεί με τη δέουσα ευχέρεια ενός συναισθήματος καλοζωίας. Αυτόματα τα κριτήρια της εξομοιώνονται, ως απαραίτητη αρχή σύγκλισης, προς τον μέσο όρο.

Εξαιρώντας αυτούς που ανήκουν ή αρέσκονται να ανήκουν στην μετριότητα, όλοι οι υπόλοιποι γνωρίζουν πως αυτή η κατάσταση συνιστά μια απολυταρχία λογισμού των αισθήσεων και των επακόλουθών τους.

Αναπόφευκτα η άπαρση της προσωπικής διάθεσης και οπτικής του καθενός περιορίζεται σε ενδεχόμενη ψηφίδα διάνθισης της κυρίαρχης εικόνας, αν φυσικά αυτή το επιτρέψει. Εφόσον όλοι οφείλουν, έστω και φαινομενικά, να ταιριάξουν με όλους, όλο και περισσότεροι θα αισθάνονται και θα παραμένουν μόνοι, καθώς η ποικιλία της διάνοιας δεν μπορεί υπό κανένα όρο ή σκοπό να χειραγωγηθεί ολοκληρωτικά.

Παντού και πάντα τα πλήθη θα συσφίγγουν τις αναμεταξύ τους σχέσεις, ως απαραίτητο διάβημα επιβίωσης, μα ποτέ δεν πρόκειται  να εκλείψουν τα αποκλίνοντα βλέμματα  που με σθένος προσκολλούνται στο κενό, γνωρίζοντας πως αυτή είναι ίσως η μόνη τους διέξοδος προς την ζωή που πραγματικά επιθυμούν.


χλιαρά κι ανέσωστα


Tο φως ψάχνει τόπο να ορίσει, το σκοτάδι υπεράνω, πειστικό, λέξεις κορδελάκια για τους εκάστοτε ιθαγενείς, ξεράσματα ο σκοπός της διαδρομής, καθώς προσκολλήθηκες στη θέα, ενώ η απολυτότητα της ευθείας θα μπορούσε ίσως να σε γιατρέψει, μα που να ψάχνεις τώρα για μυαλό και σώμα, καλύτερα θόλωνε το τζάμι με ότι βρεις, ανάσα, δάκρυ, μίσος, μπόλικο άσε χρόνο να αποσιωπήσει όνομα κι επίθετο, πρωτίστως εκείνη την υποψία πως θα μπορούσες να σταματήσεις έστω και για λίγο εκεί, μια ταιριαστή απάντηση στις χίλιες τόσες ακατάληπτες ερωτήσεις που κομματιάζουν την ευκαιρία για  ένα τόσο δα σημαδάκι, να κάτσω να σε περιμένω


στην επόμενη χιλιάδα


Η απαγγελία του αίματος λογίζεται ως είδηση μονάχα για όσους είτε γεννηθήκαν σήμερα, είτε δε θα πεθάνουν ποτέ. Οι υπόλοιποι γνωρίζουμε πως ανήκουμε στην στιχομυθία της. Στην καλύτερη περίπτωση με μια μικρή αναφορά αλλά κυρίως ως ένας ακόμη αριθμός, ένας οποιοσδήποτε αριθμός μέσα στην επόμενη χιλιάδα.  

Στιγμές θηριώδεις κι απόκοσμες, συνθέτουν την ιστορία των ιστοριών. Με ακατάπαυστη ορμή κομμένα κεφάλια διαδέχονται εκατόμβες, ξεβρασμένα σώματα, διαμελισμένα σώματα, απαγχονισμούς, καμένη σάρκα, μαστιγώματα, ξυλοδαρμούς.

Ο υιός του ανθρώπου προσδόκησε τον νεκρό άνθρωπο. Συνταίριαξε το αίμα αυτού με την ύποσχεση της επιβίωσης του. Με την γονιμότητα της γης, με την εύνοια των θεών, με το βέλτιστο δυνατό κέρδος.

Στο πέρασμα των σελίδων η έξης των λέξεων αποσιωπά κάθε διάθεση τερματισμού της ανάγνωσης. Αδιάλειπτα και ομοφώνως απαγγέλουμε το αίμα μέχρι την στιγμή που κάποιος θα απαγγείλει το δικό μας. Αγωνιώντας υποδόρια και συνάμα συνεπαρμένοι με τις μελλοντικές προσθήκες.