Όλο λένε


λένε λένε
σπουδαία κι όμορφα
κι όλο λένε
πολλά όλο λένε
και παρόλο που καθημερινά
μου αρέσει πολύ να τους ακούω
δεν έχω πειστεί ακόμη
πως πράγματι υπάρχουν.


 

Advertisements

Άλλος


Περιθάλπω τους σφυγμούς μιας αλλοπρόσαλλης φύσης μες στην μικρή μου κάμαρα. Κι υπερασπίζομαι με ευχέρεια και πυγμή ερωτευμένου την συνύπαρξη μας. Είναι που καθώς πλαταίνει το άγγιγμα μας, ανακαλύπτω όλο και περισσότερο το στιγμιότυπο της πλάσης στα σώματα μας. Απερίφραστη ως ηδονή, ομολογείται η ενσάρκωση της ταυτοσημίας μας. Μπορώ επιτέλους να σημάνω το νόημα του πολέμου. Μπορώ ξαφνικά να ενστερνιστώ ότι από πάντα γνώριζα, πολύ πριν μάθω ότι κι αν έμαθα. Μια χαραυγή ενόρασης του βάθους της σάρκας, της ενορχήστρωσης των ενστίκτων, της ενδελεχούς φοράς του νου. Συνδαιτυμόνες όλων όσων κατόρθωσαν να φανταστούν τις δυνατότητες της γεύσης. Πως αλλάζουν χρώματα οι ήχοι και πως αναπνέει το φως. Πόσες ισοδυναμίες έχει ο θάνατος και πως γλυκαίνουν τα χείλια στον πόνο. Καταλαβαίνω πως αυτός είναι που αγάπησα.  


κατακάθι


Δεν υπάρχει το ποίημα
δεν υπάρχουν οι λέξεις
παρά μονάχα η διαδρομή
μέχρι την αποδοχή της ήττας
και την υποταγή.
Όσα κατορθώνω να γράφω
προκειμένου τα μάτια να κλείνουν
κι όσα πια ξέρω
πως ποτέ δεν θα πω
είναι αυτό το μεμψίμοιρο
πικρόχολο και βδελυρό κατακάθι
που βρίσκεται στην οθόνη.