εφεύρεση


                                                                                        Στον Θανάση

Κάποτε πρέπει να μιλήσουμε πραγματικά
χωρίς φωνή
χωρίς γνώση
Αν δεν τα καταφέρουμε, ας ισχυριστούμε
τουλάχιστον
πως αυτή είναι η ζωή


 

ΑΑΑ


Η καύλα απαλλοτριώνει τη γλώσσα. Της ενθυμίζει τον πρωταρχικό της σκοπό. Διαγράφει με μια φωνή το από αιώνες συσσωρευμένο της χρέος. Η καύλα δεν ισορροπεί τεχνηέντως, δεν ζυγιάζεται ποικιλοτρόπως. Υπερτερεί των αισθητικών σου κριτηρίων, της προτιμώμενης συνείδησης σου. Η καύλα συντάσσει το απροσδιόριστο, στεγάζει το ανυπολόγιστο. Κορώνει τις ύλες, τις πρωτεύει. Υπερδρομεί τον εγκέφαλο σε μια αλυσιδωτή σχάση μανιφέστων. Εφευρίσκει το απατηλό ως γεύση, μυρωδιά και πράξη. Είναι το υπέρλαμπρο άστρο της δημιουργίας. Είναι η απόσβεση των εννοιών ως κυριαρχικά θέσφατα. Είναι το καζάνι που βράζει, βράζει και χύνεται. Είναι η ακρόαση των ουρανών καθώς στάζουν αίμα. Είναι η μάνα μας κι η αδερφή. Είναι όλα ή τίποτα. Είναι τώρα ή ποτέ. Παντού ή πουθενά. Είναι η απασφάλιση της πραγματικότητας. Η μόνη δυνατή πραγματικότητα.


 

Σωθικά


Της χρυσοποίκιλτης σημαίας του θεού, το αντίβαρο είναι ο θάνατος. Ανεμίζει ανά τους αιώνες με τον βρόγχο των καταραμένων. Υφαίνεται απ’ το τρεμάμενο χέρι όσων επιβιώνουν. Στον ίσκιο της καταστρώνεται η διάταξη των αστεριών. Στα σχέδια της αναγράφεται ο χρόνος. Στα χρώματα της χειροτονούνται τα όνειρα. Σχολαστικά, οι ιερείς της εγκαθιδρύουν την απαρίθμηση του απείρου, ως γεγονός αυταπόδεικτο και μοναδικό. Ως χρέος υπερούσιο και προπατορικό. Είναι το κλειδί που έφτιαξε την πόρτα. Ο δείκτης κάθε κατεύθυνσης που οδηγεί στον δείκτη. Η εφεύρεση της μοίρας και η ταυτόχρονη αποσύνδεση της από το κάθε τι. Η ζωή στο επέκεινα. Ο μυροβόλος ουρανός σαν γελοιογραφία. Ο τρόμος, ο πόνος, η εξαθλίωση ως θεματοφύλακες της ύπαρξης μας. Είναι το στομάχι του ψαριού, μέσα στο στομάχι ενός άλλου ψαριού, όπως κι αυτό με την σειρά του. Η θάλασσα παραμένει αυστηρά απροφήτευτη, μια αναπόφευκτη εικασία.


ασύρματη αγάπη


Τότε χαμηλώνω τα φώτα
Γδύνομαι σιγά σιγά
Ερωτικά
Στέκομαι απαλά μπροστά στον καθρέφτη
Κοιτώ το κορμί μου
Χαϊδεύομαι
Απαγγέλλω την φαντασία μου
Αυτή ανταποδίδει την πυρά
Ποζάρω θριαμβευτικά
Με την στύση μου θαυμάσια
Ανασαίνω βαθιά
Ανασαίνω χαρμόσυνα
Και χύνω.
Καθώς πλένομαι
Συνειδητοποιώ ξανά
Πως σ’ αγαπώ.
Νιώθω πως και συ
Με αγαπάς.