το στοίχημα


Ανίκανος να στοιχηματίσω τη ζωή μου,
σε κάποια εξαίσια ιδέα,
σε μια διαφορετική εκδοχή των ημερών,
σε ένα αίσθημα για οποιονδήποτε άνθρωπο,
εμπίπτω στην συνειδητή και αυστηρή επανάληψη
των ίδιων διαδρομών, των ίδιων συνηθειών,
ακόμη και των ίδιων ασφαλών λαθών,
δημιουργώντας μια καθημερινή αδιάσπαστη
πορεία διαβίωσης πλήρως και απόλυτα εθελούσια.

Αποζητώ την κατανόηση σας,
για την πενιχρή συγκομιδή προσωπικών μου στοιχείων,
την έλλειψη οποιονδήποτε ιδιαίτερων χαρακτηριστικών
που θα μπορούσαν ίσως κάπως να εμπνεύσουν τις ιστορίες σας
και την αποφορά της στυγερά ανυπέρβλητης γραφικότητας
που αναδίδω στο διάβα μου
και σας παρακαλώ να φανείτε εγκρατείς και λογικοί
και μην στοιχηματίσετε με τη σειρά σας
το παραμικρό στην δική μου ζωή.


 

πλούσιες μέρες


Χαίρομαι να επιβεβαιώνω την αθλιότητα των ενστίκτων μου. Όπως ο προσωποπαγής μου οίκτος και η επιλεκτική και συντεταγμένη με το συμφέρον μου συναίσθηση. Έτσι γίνεται πλήρως αντιληπτός ο κόσμος μου. Επικεντρωμένος στην απολυταρχία του ωφελιμισμού. Αναγιγνώσκοντας τον πόνο, την αδικία, τον θάνατο ως κεντρικό προσευχητάρι της ευελπιστίας μας. Διαφοροποιούμενοι, βέβαια, στις διαστάσεις που θα προσδώσουμε στην ψυχική μας διέγερση όλοι στοχεύουμε προς την ίδια μεριά. Την σχετική με τις προδιαγραφές κάθαρση, που θα υπερασπίσει την ευγνωμοσύνη μας για την ζωή, υποθάλποντας την κρίση μας και τουναντίον ενισχύοντας την σωφροσύνη μας για τις απαραίτητες ενέργειες διατήρησης της. Ω, τι πλούσιες μέρες μας έτυχαν. Ξεχειλίζει η κακή μοίρα από όλες τις γωνιές. Για μετά το μεσημεριανό θα διαλέξω μια άτυχη τηλεπερσόνα, το απογευματάκι θα το περάσω με τα κηδειόχαρτα του στύλου και το βράδυ που με πιάνουν οι διαόλοι μου, ευτυχώς υπάρχουν τα προσφυγόπουλα.


η μόνη λογική


Αν και με όποιο στίχο ξεκινήσω
ξέρω πως στο τέλος θέλω να χύσω.
Ή στη χειρότερη να σου δώσω μια σφαλιάρα
να χεις λόγο και συ
όταν με ξαναδείς να με χτυπήσεις.
Άστοχοι να πεις οι συνειρμοί του
και αποκαθηλωμένοι
από βόλτες σκύλων
κι απ’ τα μπούτια μιας παρθένας
καθώς εγώ θα μετουσιώνομαι
στην παντοδύναμη εφηβική μου στύση
που η σολομώντεια σοφία της
όλα τα σφάζει
κι όλα τα μαχαιρώνει
προκαλώντας
τη μόνη λογική αυτής της διαμάχης
ενώ παρεμπιπτόντως
ο γόρδιος δεσμός
θα αποκαθιστά την φήμη του
μεταξύ των βαρβάρων.


 

πριν έρθεις


Πριν έρθεις πρέπει να βεβαιωθώ πόσο μόνος
μπορώ να είμαι.
Πριν έρθεις πρέπει να βεβαιωθώ πόσο μόνος
θέλω να είμαι.
Πριν έρθεις πρέπει να ξεδιαλύνω
τη μοναξιά μου
απ’ τις δολοπλοκίες της εναντίον σου
και τα συμφωνηθέντα αντίτιμα της.
Πριν έρθεις πρέπει οπωσδήποτε να βεβαιωθώ
πως θα ξαναφύγεις.


 

ασχήμια


Οι απόψεις σου, σου μοιάζουν. Τα χείλη σου, σφιχτά μαγκωμένα και ξερά επιβεβαιώνουν την πίστη σου στο θεό. Τα μάτια σου που πάντα κοιτούν χαμηλά, θλιμμένα και κουρασμένα μαρτυρούν την προσκόλληση σου στην οικογένεια. Το σώμα σου, ισχνό και νευρικό, σπασμωδικά καθώς κινείται κι άτσαλα μες στο χώρο φανερώνει την λατρεία σου για το έθνος. Οι απόψεις σου είναι τόσο άσχημες όσο κι εσύ. Ελπίζω, τουλάχιστον, η ιστορία της καλαισθησίας να μην σε δικαιώσει ποτέ.


ένα στίχο καλέ


Ένα στίχο καλέ,
Ικανό να μας αφανίσει.
Να μην αφήσει τίποτα όρθιο.
Ένα στίχο καλέ,
Όλοι μας προσδοκούμε.
Ένα στίχο καλέ,
Να σφραγίσει την ήττα μας
Και να κλείσει την πόρτα.
Ένα στίχο καλέ,
Να σγχωρεθούν τα πεθαμένα μας.


 

φτηνή ποίηση για όλους


Γιατί να γράφω αυτό το ποίημα;
Γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσα
να απολαμβάνω την ποίηση.
Αν δεν δήλωνα,
αν δεν υπερασπιζόμουν,
πως έχω υπάρξει και εγώ ποιητής.
Κι έτσι να μ’ αγαπήσω
σαν όλα τα ποιήματα που αγάπησα
κι έτσι να ταυτιστώ
με όλα τα ποιήματα που πίστεψα,
έστω και με την πρόφαση
ενός τέτοιου ποιήματος.


 

σώζων εαυτόν


Τώρα που έπλυνα τα δόντια μου
θα πληκτρολογήσω
μια ακόμη υπεράσπιση
του κόσμου που δεν υπήρξε
και που ποτέ του δεν θα υπάρξει
παρά μονάχα
τώρα που έπλυνα τα δόντια μου
θα κοιμηθώ.
Απαραίτητη η σύμπνοια
στο μαξιλάρι της.


 

μιλώντας με την γυναίκα πίσω απ’ τη μπάρα


Όμορφες λέξεις
ολοένα λέξεις
κούφιες λέξεις
τόσο που αν θες φωλιάζεις μέσα τους άνετα
πιστός και θεός εναλλάξ
θεατής και σκηνή εναλλάξ
έτοιμοι κι αδέκαστοι
στις πιο απίθανες ιστορίες
φίνα την περνάμε
ώσπου
είτε η κούραση
είτε κάποια αναπάντεχη αμφιβολία
μας κάνει να βγάλουμε το σκασμό.


 

με μια λέξη μόνο


Να αγορεύω θα θελα με μια λέξη μόνο.
Μουνί. Μουνί. Μουνί.
Να απαγγέλω. Να τραγουδώ.
Να υμνώ. Να τσιρίζω.
Μουνί. Μουνί. Μουνί.
Να κραυγάζω.
Μουνί. Μουνί. Μουνί.
Ενδεχομένως βέβαια, το κοινό να παρασολήσει
και θελήσει να με πλακώσει στον πούτσο.