Τσαρλατάνικη στιχουργική


Αδυνατώντας να βγω από το κρεβάτι
για πάντα
λέγοντας ιστορίες
ο ένας στον άλλον
όμορφε απίθανε φίλε μου
νότιο χωριατόπαιδο
παράξενε
ο μοναδικός που ξέρω
όπως ένας άνθρωπος πρέπει να εξιστορηθεί
ακριβώς όταν σκέφτεσαι πως όλα τελείωσαν
δίπλα στη λίμνη
προσπαθώ ξανά σήμερα
η αγάπη είναι το κλειδί
μαυρισμένα γαλάζια μάτια
είσαι τόσο όμορφος
είμαστε τόσο όμορφοι.


 

Υπόψιν σας


Είμαι ευτυχής όταν
τα πόδια μου πατάν στη γη
και το κεφάλι μου περιπλανιέται στον ουρανό.
Το αντίθετο με πονά.


 

drug buddy


Drug buddy θα πει
περπατάμε μαζί
σε δρόμο στρωμένο
με όλη την ουσία του κόσμου.
Drug buddy θα πει
να μιλάς στην ευθεία
να γουστάρεις τα γκάζια
να σωπαίνεις στις στροφές
να μην κλείνεις ποτέ μόνος τα μάτια.
Drug buddy θα πει
πως αν μου λείψεις
ξέρω που θα σε βρω
είσαι όποιος θέλω
και σ’ αγαπώ.
Drug buddy θα πει
να γινόμαστε κι οι δυο
αλλιώς δεν έχει
είμαι εκεί που χεις να πας
κι ο λίτης το ξέρει.
Drug buddy θα πει
όταν γουστάρω σου γαμώ
μου γαμάς και μ’ αγαπάς.
Drug buddy θα πει
την πίνω εγώ και την ακούς εσύ
κι όποιος φτάσει πρώτος
περιμένει εκεί.

στην απουσία σου


                                              Στην Παρθένα

Στην απουσία σου 
οι αριθμοί μεγεθύνονται,
ανεγείρουν τη μέρα, 
τη συγκρατούν, τη συνεφέρουν, 
τη μεταπείθουν απ’ το να αποδράσει,
της απαγγέλουν όλο πυγμή
τη νομοτέλεια της επιβίωσης μου
κι ακόμη με ευχέρεια επισκιάζουν 
τις μικρές κι άξαφνες
ευκαιρίες μου να εναντιωθώ
στην αδιάλλακτη, φανατική
διήγηση τους.
Μα υπάρχουν στιγμές 
που και μόνο
η ανάμνηση της εικόνας σου
μπορεί και εκμηδενίζει τις οθόνες,
αφανίζει τις αιτίες και τα αιτιατά,
καταλύει τη τάξη,
συντρίβει τη λογική,
υπερισχύει, νικά
και μας ενώνει.

μαθαίνοντας την ώρα

Όπως όλοι έτσι και γω κάτι θέλω. Απλά δεν είμαι σίγουρος τι μπορεί να είναι αυτό. Ίσως ένα διαμάντι στα ορυχεία της καρδιάς σου, ένα παιδί στον βρώμικο ήλιο, μια αιώρα δεμένη στις άκρες των δαχτύλων σου, το φεγγάρι σε χίλια κομμάτια, τα δόντια σου να κροταλίζουν καθώς κατεβαίνω στο στομάχι σου. Μα όλα εξακολουθούν να γυρνάνε αδιάκοπα γύρω από μαγικά θέατρα, πεταλούδες των τεσσάρων δευτερολέπτων, οπότε μένω εκεί που πάντα έμενα και κοιτώ προς τα κει που πάντα κοιτούσα. Είναι πραγματικά ακατόρθωτο να δίνεις πειστικές απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν γίνονται.

Όχι άλλες λέξεις


Όχι άλλες λέξεις
σε προτάσεις ανέξοδες
ανυπεράσπιστες απ’ τη ζωή μας.
Ας μετριαστούμε λιγάκι.
Το ποίημα δεν εκτιμά
ευχές και μοιρολόγια.
Δεν είναι η κολυμπήθρα του Σιλωάμ
μήτε καν ο προσφιλής ιμπεριαλισμός
των συναισθημάτων μας.
Το ποίημα οφείλει
μια κάποια διέξοδο μια λύση
έστω και στιγμιαία
έστω και ανέφικτη
έστω και αδιόρατη.
Όχι άλλες λέξεις
σε προτάσεις τυχάρπαστες
ανυποψίαστες τη ζωή μας.
Προτιμότερο 
να αφήσουμε τη σιωπή μας
να σμιλέψει την ιστορία.
Προτιμότερο 
σιωπή να θεωρεί
τις ποιητικές μας καρδιές.

μιλώ


Δεν γνωρίζω τη σημασία πολλών λέξεων
κι έτσι θαρρώ είναι λιγάκι πιο εύκολο
να πετύχω μια κάποια αλήθεια
σε αυτά που λέω.
Μιλώ
όπως μιλώ
όπως μιλάς και συ
κι όλοι κι ο κόσμος ολάκερος
κι αμφιβάλλοντας πάντα
αν μιλώ
ή αν απλά είναι
ένας ήχος, ένα χρώμα,
μια γεύση, μια μυρωδιά,
εσύ ή κάποιος άλλος
ή κανένας ή τίποτα
μα όλο μιλώ
γιατί το θέλω
και γιατί ποθώ να ακούω
εμένα και σας κι όλο τον κόσμο
και γιατί αυτό με πλημμυρίζει χαρά
και γιατί αυτό είναι η ζωή μου.